Piszą do mnie znajome siostry z Francji, bardzo przejęte: o który to klasztor polskich benedyktynek chodzi w filmie „Les innocentes” i co się stało z tymi biednymi ofiarami? Bo one wiedzą, że film jest oparty na prawdziwym zdarzeniu… Fabuła filmu jest w skrócie taka: w jakimś polskim klasztorze benedyktynek przechodząca Armia Czerwona zgwałciła całą gromadę zakonnic, one utrzymują to najpierw w tajemnicy przed światem, aż wreszcie rodzą w klauzurze pod sekretem. No i problem: co się stało z tymi dziećmi, i z matkami także. A ja, jako wieloletnia badaczka dziejów zakonu, w którym to się rzekomo działo, powinnam to wiedzieć Otóż wiem z całą pewnością, że w żadnej z dziewięciu klauzurowych wspólnot benedyktynek polskich, które istniały w 1945 roku, nic takiego nie miało miejsca. Były to trzy klasztory we Lwowie i po jednym w Łomży, Nieświeżu, Przemyślu, Staniątkach, Warszawie i Wilnie. Klasztory: łomżyński, przemyski i warszawski leżały w gruzach, ale reszta ocalała i wszędzie zachowały się spisy i dokumenty. Znam nazwiska i dzieje wszystkich sióstr i mogę z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że żadna z nich nie stała się ofiarą nawet pojedynczego, cóż dopiero zbiorowego gwałtu. I co z tego, że to mówię? „Udowodnij, żeś nie wielbłąd”, prawda? Jeśli kogoś bardziej przekonuje taki obraz życia zakonnego, jaki reprezentują autorzy scenariusza, to mi i tak nie uwierzy. „Cóż innego mogłaby mówić, my swoje wiemy”. Już nawet słychać kąśliwe uwagi o zafałszowaniu historii przez polskie benedyktynki. Przecież klauzura zakonna to z samej definicji kryjówka ponurych sekretów; przecież autorka filmu twierdzi, że oparła go na autentycznym dzienniku jakiejś francuskiej lekarki, która tuż po wojnie pracowała w Warszawie w szpitalu. To z kolei wskazywało by na jakiś warszawski klasztor, tylko że kiedy ta lekarka tam przebywała, warszawskie klasztory leżały w gruzach i nie było tam takiej klauzury, która by mogła skutecznie ukryć choćby psa, a co dopiero gromadę położnic w habitach. Na szczęście udało się dotrzeć do wyjaśnień bardziej szczegółowych, złożonych przez reżyserkę w prasie francuskiej (Francois Forestier „Le couvent de la honte”; „Le Nouvel Observateur” z 4 lutego 2016 r.). Okazuje się, że ta lekarka, Madeleine Pauliac, należała do misji wojskowej, wysłanej po francuskich żołnierzy wracających z niemieckich obozów. Misja miała siedzibę w Warszawie, ale robiono częste i długie wypady do innych miast, zwłaszcza do Gdańska. I to w Gdańsku właśnie dr Pauliac została wezwana do wspólnoty przedstawionej w filmie. Notuje, że ta wspólnota straciła drogą gwałtów około dwudziestu zakonnic, które zamęczono na śmierć; zostało około czterdziestu, z tych część w ciąży. Jak wiadomo, Armia Czerwona nigdzie nie zasłynęła z cnoty, ale szczególnie na terenach uznawanych za niemieckie (a do takich należał Gdańsk) nie miała żadnych hamulców, więc dr Pauliac nie zmyśla. Problemy pozostają dwa: co to naprawdę były za siostry i co z całej tej historii czyni film. Nawiasem mówiąc, reżyserka, żeby się czegoś dowiedzieć o życiu zakonnym, spędziła tydzień czy dwa w jakimś klasztorze francuskich benedyktynek, poznała ich porządek dnia i dlatego akcję umieściła właśnie u benedyktynek. Co to naprawdę były za siostry, można by ostatecznie dojść ze spisów, prowadzonych normalnie przez każde zgromadzenie. Tylko po co? Żeby jeszcze kilka zgromadzeń zalano pytaniami? Mówię „kilka”, bo to we Francji, nie u nas, bywały wówczas opactwa liczące i ponad 200 mniszek; w dodatku w Gdańsku były tylko placówki czynnych zgromadzeń, które na ogół są kilkunastoosobowe, a podczas przejścia frontu mogły być nadto przemieszane i skomasowane. Sądzę więc, że tamtejsza tragedia mogła dotknąć kilku zgromadzeń, tym bardziej, że zezwierzęcone żołdactwo nie przeprowadzało przecież selekcji wedle przynależności zakonnej. Co zaś do losu ofiar, zasada jest taka, że jeśli zakonnicę spotka gwałt i z niego wyniknie ciąża, daje się jej wybór: czy chce dziecko wychowywać sama, a w takim razie jest zwolniona ze ślubów, czy też chce oddać je do adopcji i wrócić do klasztoru. Te, które 71 lat temu stanęły w Gdańsku przed tym wyborem, na pewno już dziś nie żyją, winowajcy też. Że tragedia była, to jasne, nawet jeśli pani reżyser przypadkiem nie spotkała nikogo, kto by o tym pamiętał, i dumna jest z odkrycia. A szczegółów i nazwisk nie potrzeba: nie ja będę podrzucać komuś to kukułcze jajo. Mógłby z niego jeszcze jakiś gazeciarz wysmażyć sensacyjną, ociekającą krwią i seksem opowieść o całej gromadzie zgwałconych mniszek, rodzących potajemnie. Po co robić sobie z czyjegoś bólu przedstawienie? A co z całej tej historii robi film „Niewinne”? Czy właśnie taką opowieść? Nie pójdę sprawdzać. Za stara już jestem; znam schematy i szkoda mi na nie nerwów. Wiem na przykład, że ogólny obraz wspólnoty zakonnej, który obowiązuje wśród autorów powieści (i scenariuszy), to stado bezwolnych baranów pod władzą wilka: groźnej i bezdusznej przełożonej. Demonizacja przełożonej obowiązuje i nikt, oczywiście, nie zadaje sobie trudu, żeby wyjaśnić, skąd się taki wilk w stadzie baranów bierze. Jeżeli autor jest szczególnie ambitny, to może w tym stadzie umieścić jedną (raczej nie więcej, bo to już nie byłoby realistycznie!) świetlaną postać młodej zakonnicy, która ma odwagę się sprzeciwić, z tragicznym oczywiście skutkiem. Wspominam o tym, bo latem 2014 roku była u nas w Staniątkach pani z Warszawy, która w imieniu francuskiej reżyserki (nazwisko nic nam nie mówiło) zaproponowała nam, aby kręcenie jej najbliższego filmu w naszym budynku. Zapowiadała bardzo piękny film, ale pytana o scenariusz, zdradzała pewne objawy takiego właśnie schematu myślenia. Nalegałyśmy więc, i obiecała scenariusz pokazać… ale nie zjawiła się więcej. U warszawskich benedyktynek-sakramentek była z taką propozycją nawet sama pani reżyser, ale jej pytania wzbudziły i tam brak entuzjazmu, toteż ostatecznie nakręcono film w jakimś poklasztornym budynku na Mazurach. Przynajmniej więc nie w żadnej żywej siedzibie zakonnej, której widok bezkrytyczna publiczność mogłaby potem uznać za potwierdzenie, że „u was to było”… Artykuł, na który tutaj się powołuję, kończy się akapitem, z którego widać, że we Francji nie mają pojęcia, jak zawiła i jak różna od równoległych dziejów innych demo-ludów była historia PRL. Już od samego przejścia frontu zaczyna się u nas (według autorki) taka niewola, że klasztory idą w rozsypkę, księża na rozwałkę, żadnej nadziei. Nie ma co komentować. A w dodatku morał jest taki, że to Bóg winien jest przeprosiny tym dzieciom zrodzonym z gwałtu. To teraz takie modne, żądać przeprosin. Jak widać, nawet od Boga. S. MAŁGORZATA BORKOWSKA (ur. 1939) jest benedyktynką, znawczynią historii życia zakonnego. Tłumaczka i pisarka, także książek dla dzieci i literatury fantastycznej. W 2011 r. otrzymała doktorat honoris causa KUL. Autorka dwudziestu książek, w tym trzytomowego „Leksykonu polskich zakonnic doby przedrozbiorowej”, pastiszu „Do ciotusieńki dobrodziejki” oraz powieści fantasy „Wyspa szczęśliwa”. Mieszka w klasztorze benedyktynek klauzurowych w Staniątkach pod Krakowem.

Istnieją na świecie filmy, po obejrzeniu których Tinto Brass zaczerwieniłby się ze wstydu, Krzysztof Zanussi przeszedłby na islam, a Sasha Grey zajęłaby miejsce w kolejce do spowiedzi. Zalegające w rupieciarni światowego kina tytuły spod znaku nunsploitation zwracają uwagę imponującym nagromadzeniem kiczu, przemocy i perwersji – Piotr Czerkawski Odziane w habity bohaterki tych filmów nie przypominają skromnych sióstr miłosierdzia. Wyuzdane i krwiożercze zakonnice odkrywają erotyczny wymiar samobiczowania, lubią przyjmować do ust coś zupełnie innego niż hostię, a za Madonną z chęcią powtórzyłyby, że „gdy klęczą, to bynajmniej nie po to, żeby się modlić”. Zamiast brać udział w codziennej mszy, bohaterki nunsploitation uczestniczą w jednym wielkim balu u Szatana. Filmy o bezpruderyjnych zakonnicach dają widzom możliwość, by urzeczywistnić swoje fantazje i tylnymi drzwiami dostać się na tę niepowtarzalną imprezę. Co ciekawe, dziś trudno oprzeć się wrażeniu, że prawdziwa orgia dawno dobiegła końca. Jesteśmy bardziej pruderyjni i zachowawczy niż kiedyś? Coś w tym jest, przynajmniej na ekranie. Współczesne filmy o trudach zakonnego życia przypominają raczej poważne dramaty społeczne w rodzaju wchodzącego właśnie na nasze ekrany „Za wzgórzami” Cristiana Mungiu. W filmie niedawnego zdobywcy Złotej Palmy odnajdziemy jednak scenę, w której charyzmatyczny kaznodzieja bije opętaną przez szatana mniszkę za pomocą krucyfiksu. Pokuta godna najlepszych tradycji nunsploitation . W łóżku z szatanem Choć od czasu do czasu kolejni filmowi nekromanci próbują wskrzesić dawną tradycję, czasy świetności nunsploitation przypadają bez wątpienia na lata 70. Prawdziwy wysyp filmów o rozerotyzowanych zakonnicach stanowił zapewne jedno z dobrodziejstw rewolucji seksualnej. Niektórzy odbiorcy nurtu doszukują się prehistorii gatunku w szwedzko-duńskich „Czarow- nicach” z 1922 roku, a nawet w – nastawionych na ostrą krytykę Kościoła – pismach Denisa Diderota i markiza de Sade. Znacznie bardziej niż poważna dyskusja o opresyjnym charakterze religii katolickiej dla kolejnych twórców kina nunsploitation liczyła się jednak satysfakcja z naruszania obyczajowego tabu. W zamian za oferowanie widzom zakazanego owocu reżyserzy i producenci spodziewali się pokaźnych zysków. Właśnie dlatego filmy należące do nurtu powstawały w ekspresowym tempie i przy minimalnych nakładach finansowych. W taśmowej produkcji nunsploitation wyspecjalizowali się twórcy z Hiszpanii, Meksyku oraz Japonii. Zdecydowanie najwięcej wyznawców filmów o perwersyjnych mniszkach udało się jednak pozyskać w słonecznej Italii. Kino nunsploitation bardzo szybko wypracowało wzorzec fabularny, który podlegał później tylko nieznacznym modyfikacjom. Wyobrażenie o charakterze filmów przynoszą już same tytuły: „Zakonnica i diabeł”, „Szkoła świętej bestii” czy „Hańba siostry Lucii”. Bohaterkami kolejnych filmów należących do nurtu stawały się seksowne młode zakonnice. Targane wątpliwościami i wodzone na pokuszenie dawały się w końcu opętać diabłu, który zmuszał je do wykonywania coraz bardziej wstydliwych czynności. Chleb powszedni stanowiła masturbacja, gwałty, lesbijski seks, a nawet spółkowanie z samym Szatanem. Dostrzegający ograniczenia tkwiące w schematyczności własnych fabuł reżyserzy prześcigali się w walce o widza za sprawą coraz bardziej absurdalnych pomysłów. W zależności od osobistych preferencji albo skręcali ze swoimi filmami w stronę krwawego horroru o satanistycznym opętaniu, albo coraz ostrzejszego kina erotycznego. Zdeprawowane gwiazdy Z patriotyczną dumą warto podkreślić istnienie polskiego wkładu w fenomen nunsploitation . Jednym z najsłynniejszych filmów nurtu pozostaje „Za murami klasztoru” wyreżyserowany we Włoszech przez nieocenionego Waleriana Borowczyka. Polski twórca – zainspirowany powieścią „Promenade dans Rome” Stendhala – zaoferował swoim widzom całą gamę atrakcji typowych dla konwencji. Za murami klasz- toru siostrzyczki piszą do siebie miłosne lis- ty, handlują pornograficznymi obrazkami, a wreszcie nie skąpią swoich wdzięków okolicznym mężczyznom z parobkiem i rzeźnikiem na czele. Wśród niezwykle podobnych do siebie filmów największą uwagę przyciągają dziś te, które mogą pochwalić się udziałem znanych aktorek lub są w stanie uruchomić popkulturowe skojarzenia. W nawiązującym do poetyki nunsploitation horrorze „To the Devil a Daughter” pierwsze kroki w branży stawiała młodziutka Nastassja Kinski. Początkująca aktorka zagrała ponętną dziewczynę, która wpada w szpony okultystycznej sekty. Kinski pokazała na ekranie wszystkie swe wdzięki i odbyła obowiązkową kopulację z diabłem. Po takim chrzcie aktorka była już w pełni gotowa, by zdeprawować się do reszty na planie „Tess” Romana Polańskiego. Na zupełnie innym etapie kariery z kinem nunsploitation związała się natomiast Anita Ekberg. Osiemnaście lat po kąpieli w fontannie di Trevi w „Słodkim życiu” Felliniego szwedzka seksbomba pojawiła się na planie „Morderczej zakonnicy”. Ekberg po raz kolejny mogła nie przejmować się aktorstwem i skupić uwagę widza na eksponowanych przez siebie erotycznych wdziękach. Jako zakonnica z problemami psychicznymi uzależnia się od morfiny, odbywa stosunki seksualne z osobami obu płci, a w napadach szału pozwala sobie na erupcje widowiskowej przemocy. Perwersyjni mistrzowie Pojawienie się muzy Felliniego na planie filmu nunsploitation zaskakuje mniej, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Postaciom perwersyjnych zakonnic udawało się od czasu do czasu przeniknąć z zapomnianych filmów klasy B do arcydzieł kina artystycznego. Sam maestro Fellini wysłał w ramiona ponętnej mniszki tytułowego bohatera swojego „Casanovy”, a w kultowej scenie z „Rzymu” zaprosił widzów na groteskowy pokaz kościelnej mody. Scenę jakby żywcem wyjętą z kina nunsploitation ma w dorobku Pier Paolo Pasolini. W jednym z epizodów ‒ opartego na zbiorze nowel Boccaccia – „Dekamerona”, włoski mistrz przeniósł na ekran historię klasztornego ogrodnika, który w wolnej chwili doprowadza do erotycznego przebudzenia grupę nieśmiałych mniszek. Nawiązania do formuły nunsploitation można odnaleźć w dorobku Pedro Almódvara, a fascynację nurtem deklarują także Quentin Tarantino i Robert Rodriguez. Dzięki temu ostatniemu ekranową procesję wyuzdanych zakonnic może zamykać bohaterka „Maczety”. Widok odzianej w ciasno opięty habit Lindsay Lohan nie pozostawia wątpliwości. Kino nunsploitation wciąż jeszcze bywa warte grzechu.

Filmy oparte na faktach - top 15: Przerwana lekcja muzyki Jeden z moich ulubionych filmów, który widziałam zaledwie kilka razy ze względu na jego tematykę i silnie oddziałującą historię, budzącą ogromne emocje. Zdecydowanie lepszy od książki, na której został oparty, opowiada o życiu Susanny Kaysen, powieściopisarki, która przez prawie dwa lata była pacjentką szpitala psychiatrycznego. Swoje doświadczenia z tego okresu opisała w książce, która w Polsce została wydana pod tym samym tytułem co film (ang. "Girl, Interrupted"). W główną rolę wcieliła się Winona Ryder, która jest absolutnie genialna (nie tylko, zresztą, w tej roli), a partnerowała jej przecudowna Angelina Jolie, w której nie sposób się nie zakochać. "Przerwana lekcja muzyki" jest przejmująca, brutalna, smutna, odbierająca nadzieję. Ale przy tym wszystkim to jeden z najlepszych, najbardziej zapadających w pamięć filmów, jaki obejrzycie w serwisie Netflix. Persepolis Jedyna w tym zestawieniu pozycja animowana. "Persepolis" to obraz w reżyserii Marjane Satrapi i Vincenta Paronnauda, którzy wspólnie napisali także scenariusz do filmu. Produkcja oparta jest na autobiograficznej powieści graficznej autorstwa Satrapi. "Persepolis" przedstawia życie dorastającej dziewczynki, mieszkanki Iranu. Cała animacja jest czarno-biała, co ma podkreślić pokazanie przeszłości i teraźniejszości, obfitującej w wiele strasznych wydarzeń. Widzimy emocje, strach, bunt głównej bohaterki, a także brak zrozumienia dla tego, co ją otacza. Film Satrapi i Paronnauda został oskarżony o szerzenie islamofobii w zachodnim świecie, a jego dystrybucja została zakazana w Iranie. Amadeusz Słodko-gorzka opowieść o życiu prawdziwego geniusza, Wolfganga Amadeusza Mozarta, austriackiego kompozytora i wirtuoza, zaliczanego wraz z Beethovenem i Haydnem to trójki klasyków wiedeńskich. Przenosimy się do XVIII-wiecznej Austrii i poznajemy dwudziestosześcioletniego Mozarta, który przyjeżdża do Wiednia, by zaprezentować swoją twórczość. Cała historia jest retrospekcją, będącą spowiedzią człowieka, który znał Mozarta. Jest nim kompozytor Antonio Salieri. Mężczyzna całe życie zazdrościł Amadeuszowi jego powodzenia. Spekulowano nawet, że to on przyczynił się do śmierci wielkiego muzyka. W tytułowej roli wystąpił Tom Hulce, Salieri'ego zagrał F. Murray Abraham, a w żonę Mozarta, Konstancję, wcieliła się Elizabeth dostępny jest w serwisie Chili. Wszystko za życie Przejmująca historia Amerykanina, Christophera McCandlessa, który w latach 90. XX wieku postanowił zrezygnować ze wszystkich dóbr materialnych i żyć w zgodzie z naturą. McCandless wszystkie oszczędności, jakie miał, przekazał na cele charytatywne, a sam ruszył bez grosza przy duszy w daleką podróż, która jednocześnie miała być podróżą wgłąb siebie. Młody mężczyzna przybrał przydomek Alexander Supertamp, którego używał w trakcie wędrówki. Według Sumpertrampa uwolnienie się od materializmu było synonimem wolności. Podczas swojej podróży mężczyzna prowadził dziennik. Na jego podstawie Jon Krakauer, dziennikarz amerykański, napisał książkę przedstawiającą losy McCandlessa. Ta stała się inspiracją dla filmu "Wszystko za życie", w którym główną rolę zagrał Emile dostępny jest m. in. w HBO GO. Monster Straszna i gorzka opowieść o seryjnej morderczyni, która nienawidziła mężczyzn. "Monster" opowiada historię Amerykanki, Aileen Wuornos, biseksualnej zabójczyni, która została skazana na śmierć przez podanie trucizny za zabójstwo 6 mężczyzn (nie udowodniono jej siódmego zabójstwa, ale wszystko świadczyło o tym, że to Wuornos była sprawczynią). W filmie "Monster" główną rolę gra Charlize Theron, która została poddana spektakularnej metamorfozie. Theron za tę rolę dostała Oscara. W filmie aktorce partneruje Christina Ricci, która wciela się w postać Selby Wall, filmowej partnerki Wuornos. Kapitalna historia, która jednocześnie przeraża i wzrusza. Kino, którego nie wypada nie znać. Chaplin Świetna rola Roberta Downeya Jr. i jednocześnie wspaniały film o największym komiku wszech czasów. Film "Chaplin" to historia legendy kina, która opowiada o swoim życiu, karierze, związkach w trakcie przygotowywania autobiografii. Produkcja w reżyserii Richarda Attenborougha to wzruszający obraz, podczas oglądania którego zarówno śmiejemy się, jak i skłonni jesteśmy ronić łzy. Oprócz Downeya Jr. na ekranie zobaczymy Geraldine Chaplin czy Anthony'ego Hopkinsa. My, dzieci z dworca ZOO Produkcja, która powstała na podstawie książki powstałej z rozmów Kaia Hermanna i Horsta Riecka, dziennikarzy niemieckiego "Sterna" z Christiane Felscherinow, nastoletnią Niemką, która w latach 70. stała się jedną z ofiar heroiny. Film, jak i publikacja, której narratorką jest Christiane, opowiada o jej dojrzewaniu, fascynacji muzyką, nowym towarzystwem, z którym znajomość doprowadziła ją do życia na ulicy, na osławionym dworcu ZOO w Berlinie. "My, dzieci z dworca ZOO" to wstrząsająca i smutna historia dziewczyny z Berlina Zachodniego, ukazująca tło społeczne ówczesnych Niemiec. W filmie w główną rolę, Christiane F., wcieliła się Natja Brunckhorst. Nietykalni Zabawna i jednocześnie wzruszający francuski komediodramat w reżyserii Oliviera Nakache’a i Érica Toledana. W filmie w główne role wcielają się François Cluzet i Omar Sy. Film jest historią sparaliżowanego milionera, Philippe, który zatrudnia do opieki młodego chłopaka z przedmieścia, Drissa. Ten właśnie wyszedł z więzienia. "Nietykalni" to opowieść o wielkiej przyjaźni, która początkowo wydaje się niemożliwa. Flm stał się ogromnym sukcesem zarówno we Francji jak i na świecie. Koniecznie!Film dostępny jest m. in. w serwisach Raukuten i Cineman Bogowie Nie jedyny polski obraz w tym zestawieniu, który śmiało może konkurować ze światowymi produkcjami i który bardzo pozytywnie został oceniony przez zagraniczne media. "Bogowie" to opowieść o słynnym Zbigniewie Relidze, polskim kardiochirurgu. Produkcja skupia się na dorosłym życiu Religii i na dokonanych przez niego przeszczepach serca. W listopadzie 1985 roku zespół lekarzy pod jego kierownictwem jako pierwszy w Polsce przeprowadził udaną operację przeszczepu serca. "Bogowie" to świetna historia, która porusza serca i umysły. Na uwagę zasługuje genialna rola Tomasza Kota, który wcielił się w głównego bohatera dostępny jest między innymi w Jesteś Bogiem Kolejna i ostatnia polska produkcja w tym zestawieniu. "Jesteś Bogiem" to historia rodzimego zespołu hip-hopowego, Paktofonika, w skład którego wchodzili Magik, Rahim i Fokus. Ten obraz to opowieść o dojrzewaniu, miłości do muzyki, przyjaźni, strachu i poznawaniu smaków dorosłego życia. Jego największymi atutami są kreacje aktorskie Marcina Kowalczyka (Magik), Tomasz Schuchardt (Fokus) i Dawida Ogrodnika (Rahim), a także ścieżka dźwiękowa (aktorzy sami wykonywali utwory prezentowane w filmie). Świetne produkcja chwytająca za serce, o której nie sposób dostępny jest na Netfliksie. Straight Outta Compton Po obejrzeniu "Straight Outta Compton" nie sposób nie mieć wrażenia, że ten tegoroczny film ma wspólne wątki z omówioną powyżej produkcją, "Jesteś Bogiem". Tu też mamy hip-hop, tyle że w wydaniu amerykańskim, prosto z Compton. "Straight Outta Compton" w swoim tytule nawiązuje do pierwszej płyty zespołu (Niggaz Wit Attitudes), grającego gangsta rap. Obraz skupia się na losach trzech jego członków, Eazy'ego-E, Dr. Dre i Ice Cube'a. "Straight Outta Compton" w genialny sposób pokazuje relacje trzech młodych mężczyzn, ich pasję do muzyki i karierę, ale także jest doskonałym przedstawieniem społecznych wydarzeń i traktowania Afroamerykanów w Stanach Zjednoczonych w latach 80. i 90. XX wieku. To trzeba zobaczyć. Bezwarunkowo kandydat na najlepszy film tego jest do obejrzenia w serwisie Netflix. Stuart: Spojrzenie w przeszłość Produkcja nieco mniej znana niż pozostałe, ale jak najbardziej zasługująca na uwagę. "Stuart: Spojrzenie w przeszłość" to opowieść o Stuarcie, młodym bezdomnym alkoholiku, którego życie staje się bodźcem do napisania książki przez Alexandra Mastersa. W filmie w rolę Stuarta wciela się Tom Hardy i jak zwykle robi to rewelacyjnie. Nie ustępuje mu Benedict Cumberbatch, który gra Alexandra. Między mężczyznami, choć wydaje się to niewiarygodne, rodzi się przyjaźń i wzajemne porozumienie. Wzruszająca i trudna historia, którą warto dostępna jest w HBO GO. Witaj w klubie Genialna kreacja Matthew McConaughey'a i zarazem świetna produkcja, po której trudno się otrząsnąć. "Witaj w klubie" to historia Rona Woodroofa, pomysłodawcy klubu, w którym rozpowszechniano nielegalny lek pomagający osobom zarażonym wirusem HIV. Woodroof sam stał się ofiarą tej choroby. "Witaj w klubie" pokazuje jego zmagania z AIDS, a także ogromną metamorfozę, jaką przeszedł od momentu dowiedzenia się, że jest śmiertelnie chory do momentu pomocy osobom, będącym w takiej samej sytuacji jak on. Pisząc o "Witaj w klubie", nie sposób nie wspomnieć o roli Jareda Leto, który wciela się w kontrowersyjną postać możecie obejrzeć na platformie Siedem lat w Tybecie Film, który urzeka historią, grą aktorską i pięknymi ujęciami. "Siedem lat w Tybecie" to opowieść o Heinrichu Harrerze, austriackim himalaiście, który wyruszył w kolejną wyprawę, ale z powodu wojny nie mógł powrócić do domu. Podczas pobytu w Tybecie poznaje młodego Dalajlamę i zaprzyjaźnia się z nim, będąc jednocześnie jego nauczycielem i uczniem. Kapitalna rola Brada Pitta i wzruszająca opowieść. Jeśli jeszcze nie znacie tego filmu, koniecznie go dostępna jest w serwisie Netflix. Piękny umysł "Piękny umysł" to biografia wybitnego matematyka i ekonomisty Johna Nasha. Film rozpoczyna się w momencie, gdy Nash podejmuje studia podyplomowe na Uniwersytecie Princeton. Niepokorny, nieco ekscentryczny, absolutnie skupiony na swojej karierze naukowej, co szybko owocuje zdobyciem przez niego posady wykładowcy. Odnoszone przez Nasha sukcesy zostają zauważone przez agencję wywiadu wojskowego, która zleca mu wykrycie komunistycznego spisku. Zadanie to pogłębia rozwój jego choroby psychicznej i nieodwracalnie zmienia jego życie. "Piękny umysł" to świetny film z główną rolą Russella Crowe'a. Produkcja zdobyła cztery Oscary i cztery Złote dostępny jest w HBO GO i w Amazon Prime Video. Tekst oryginalnie został opublikowany 18 września 2015.

Kino religijne narodziło się wraz z uruchomieniem kinematografu. Już Louis Lumiere w 1897 roku nakręcił bowiem La Passion (Życie i mękę Chrystusa). Gatunek ten w niemej epoce filmu zyskał swojego wielkiego mistrza, którym był Cecil B. DeMille. Po wojnie do twórcy dołączyli kolejni reżyserzy, jak np. Franco Zefirelli czy Roger Young. Filmy religijne to obrazy, które w europejskim kręgu kulturowym opierają się na przekazach i wartościach chrześcijańskich. W obrębie kina tego nurtu można wyróżnić kilka odmian. Pierwszą z nich jest film biblijny, czyli opowiadający historie z Biblii – Starego i Nowego Testamentu. Mamy tu do czynienia ze swoistą ekranizacją starożytnych tekstów, bez szczególnych zabiegów formalnych. Filmy religijne tego rodzaju tworzyli np. DeMille, Pier Paolo Pasolini czy Martin Scorsese. Drugą odmianę kina religijnego stanowią utwory skupione na problematyce teologicznej i filozoficznej. Można tu zaliczyć niektóre filmy Luisa Bunuela czy Ingmara Bergmana. Są to dzieła rozważające tajemnicę ludzkiego bytu w kontekście metafizycznym. Inne z kolei to filmy “moralizatorskie”, koncentrujące się na etycznej stronie religii i realizowaniu jej zasad w codziennym życiu. Takie cechy można odnaleźć w kinie Krzysztofa Kieślowskiego lub Roberta Bressona. Filmy religijne w kolejnej odmianie to kino hagiograficzne, opowiadające o życiu świętych. Szczególną popularnością cieszy się w tym względzie postać świętego Franciszka, jednak niejednokrotnie przedstawia się też postaci niekoniecznie kanonizowane, ale w jakiś sposób ważne dla chrześcijan. Z tym rodzajem utworów łączą się dzieła opowiadające historie popularnych miejsc kultu, jak Fatima czy Lourdes. Do kina religijnego można też zaliczyć filmy obrazujące uobecnienie w egzystencji człowieka żywego przeżycia metafizycznego, takie jak np. Okoliczność (1974) E. Olmiego czy Uczta Babette (1987) G. Axela. Najlepsze filmy religijne 1. Dziesięcioro przykazań (The Ten Commandments, 1923) – Cecil B. DeMille Dziesięcioro przykazań Cecila B. DeMille’a – drugi film Dziesięcioro przykazań z 1923 roku to pierwszy widowiskowy film religijny. Jego reżyserem był Cecil B. DeMille, który stał się prawdziwym specjalistą od kina biblijnego. Film stanowi pierwsze ogniwo większego cyklu. Fabuła przebiega dwutorowo: w czasach Mojżesza oraz w epoce współczesnej. Dziesięcioro przykazań ukazuje egipską niewolę ludu Izraela, ucieczkę Żydów przez Morze Czerwone i wędrówkę przez pustynię w poszukiwaniu Ziemi Obiecanej. W postać Mojżesza wcielił się Theodore Roberts. W 1956 roku DeMille zrealizował również remake swojego filmu. 2. Król Królów (The King of Kings, 1927) – Cecil B. DeMille Król Królów to druga część cyklu niemych religijnych filmów DeMille’a. Film przedstawia ostatni etap publicznej działalności Jezusa, mękę i zmartwychwstanie. Rolę Chrystusa zagrał H. B. Warner. Król Królów zasłynął jako pierwszy film, w którym na ekranie pokazano w zbliżeniach twarz Mesjasza. Marię, matkę Jezusa, zagrała Dorothy Cumming. 3. Męczeństwo Joanny d’Arc (La passion de Jeanne d’Arc, 1928) – Carl Theodor Dreyer Męczeństwo Joanny d’Arc to nieme arcydzieło Carla Theodora Dreyera. Film pokazuje śmierć słynnej Francuzki, która 30 maja 1431 roku została osądzona przez Kościół i spalona na stosie. Główną rolę zagrała Renee Falconetti. Dzieło zostało pomyślane na wzór greckiej tragedii, mamy tu bowiem do czynienia z jednością miejsca, czasu i akcji, a także z tragicznym wyborem pomiędzy wiarą a pragnieniem ocalenia życia. Film jest wypowiedzią uniwersalną, Dreyer zadbał o wymazanie kolorytu epoki. Dzięki temu dzieło stanowi aktualną w każdym czasie opowieść o zwycięstwie wolności i godności, które mają wyższą cenę niż doczesne życie. 4. Golgota (1935) – Julien Duvivier Golgota to francuski wybitny film religijny, który powstał przed II wojną światową. Julien Duvivier przedstawił tu historię męki Chrystusa. Rolę Jezusa zagrał Robert Le Vigan, natomiast w Piłata wcielił się sam Jean Gabin, jeden z najdoskonalszych francuskich aktorów. Był to pierwszy film dźwiękowy, w którym przedstawiono postać Chrystusa. Jest on pokazywany głównie z dystansu, ale pojawiają się również bezpośrednie ujęcia i zbliżenia. Muzykę do filmu skomponował Jacques Ibert. 5. Pieśń o Bernadetcie (The Song of Bernadette, 1943) – Henry King Pieśń o Bernadetcie to słynny film Henry’ego Kinga ukazujący życie świętej Bernadetty Soubirous. W wieku czternastu lat dziewczynka doznała objawień Matki Bożej, a w miejscu widzeń – w Lourdes – wykopano źródło o cudownych właściwościach leczniczych. Film zdobył Złoty Glob i cztery Oscary, a jedną ze statuetek Nagrody Akademii wręczono odtwórczyni głównej roli, Jennifer Jones. W roli Maryi wystąpiła Linda Darnell. 6. Monsieur Vincent (1947) – Maurice Cloche Monsieur Vincent to francuski film religijny przedstawiający biografię świętego Wincentego a Paulo, opiekuna ubogich i założyciela kilku zgromadzeń zakonnych. Wincenty a Paulo na przełomie XVI i XVII wieku w Europie ogarniętej epidemią dżumy walczy o uznanie godności każdego człowieka. W głównego bohatera wcielił się Pierre Fresnay, odznaczony Pucharem Volpi na MFF w Wenecji. Obraz zdobył honorowego Oscara. 7. Samson i Dalila (Samson and Delilah, 1949) – Cecil B. DeMille Samson i Dalila to kolejny biblijny film Cecila B. DeMille’a. Nagrodzone dwoma Oscarami dzieło przedstawia historię wielkiego izraelskiego siłacza, którego gubi miłość do pięknej Filistynki. Przebiegła kobieta za wszelką cenę chce poznać źródło mocy męża. Niecodzienne odkrycie postanawia wykorzystać do własnych celów. W postać Samsona wcielił się Victor Mature, zaś Dalilę zagrała Hedy Lamarr. 8. Franciszek, kuglarz Boży (Francesco, giullare di Deo, 1950) – Roberto Rossellini Franciszek, kuglarz Boży to film religijny Roberto Rosselliniego zrealizowany na podstawie średniowiecznego zbioru opowiadań Kwiatki świętego Franciszka. Giovanni Bernardone, zakonnik żyjący w XIII wieku, zaczyna walczyć o moralną i religijną odnowę swoich czasów. W rolach głównych wystąpili członkowie zakonu Franciszkanów. Współtwórcą scenariusza filmu był Federico Fellini. 9. Ben Hur (1959) – William Wyler Ben Hur to amerykańska superprodukcja nagrodzona aż jedenastoma Oscarami. Film Williama Wylera opowiada o dziejach izraelskiego księcia, Judy Ben-Hura (Charlton Heston), który zostaje fałszywie posądzony o zamach na życie rzymskiego namiestnika i ukarany wygnaniem z Judei. Na pustyni mężczyzna spotyka Jezusa i pod wpływem jego nauk całkowicie odmienia swoje życie. Rzymskiego przyjaciela, a następnie wroga bohatera, Messalę zagrał Stephen Boyd, natomiast w piękną siostrę Ben-Hura, Esterę, wcieliła się Haya Harareet. 10. Szata (The Robe, 1953) – Henry Koster Szata powstała na podstawie powieści Lloyda C. Douglasa. Film przedstawia historię rzymskiego trybuna, Marcellusa Gallio (Richard Burton), który sprawuje zwierzchnictwo nad żołnierzami dokonującymi ukrzyżowania Jezusa. Po tych wydarzeniach szata Chrystusa, o którą żołdacy grają w kości, staje się własnością Marcellusa. Początkowo mężczyzna nie przywiązuje wagi do swojej zdobyczy, z czasem zaczyna się jednak coraz bardziej interesować jej mocą, a także człowiekiem, do którego należała. Film wyróżniono dwoma Oscarami i Złotym Globem. 11. Barabasz (Barabba, 1962) – Richard Fleischer Barabasz to włosko-amerykańska superproducja opowiadająca o losach żydowskiego złoczyńcy, który został uwolniony przez Piłata zamiast Jezusa. W dalszym życiu złoczyńcy nieustannie powraca zagadka tajemniczego Jezusa z Nazaretu, niezasłużenie ukrzyżowanego podczas święta Paschy. Odtwórcą tytułowej roli był Anthony filmie zagrała również włoska gwiazda, Silvana Mangano. 12. Opowieść wszech czasów (The Gratest Story Ever Told, 1965) – George Stevens Opowieść wszech czasów to historia życia Jezusa Chrystusa zupełnie odmienna pod względem formalnym od wielkich superprodukcji. Reżyser postawił bowiem na wierność ewangelicznemu przekazowi i artystyczne środki wyrazu. Wybitną kreację Chrystusa stworzył w filmie Max von Sydow. Rolę Jana Chrzciciela zagrał Charlton Heston, Piotra Gary Raymond, natomiast w postać Marii wcieliła się Janet Margolin. Film nominowano do Oscara w pięciu kategoriach. 13. Ewangelia według świętego Mateusza (Il vangelo secondo Matteo, 1964) – Pier Paolo Pasolini Ewangelia według świętego Mateusza to artystyczne dzieło Pasoliniego, w którym pojawiają się liczne nawiązania do europejskiego malarstwa oraz motywy muzyki klasycznej. Włoski reżyser ukazuje życie Jezusa od narodzin aż do męki i zmartwychwstania. Istotne w filmie jest jednak przesunięcie punktu ciężkości z religijnej wymowy filmu na jego aspekt społeczno-ideologiczny. Chrystus Pasoliniego to bowiem pierwszy w dziejach rewolucjonista, który oddaje życie za uciśniony lud. Główną rolę zagrał Hiszpan – Enrique Irazoqui. 14. Andriej Rublow (Andrey Rublyov, 1966) – Andriej Tarkowski Andriej Rublow to głośny film Andrieja Tarkowskiego. Obraz przedstawia dzieje prawosławnego świętego żyjącego w czasach średniowiecza. Rublow był mnichem i pisarzem ikon, żyjącym na terenie Rusi. Pomimo że doświadczył wojen i widział ludzkie okrucieństwo nie stracił wiary, ale umacniał ją w bliźnich. W postać Rublowa wcielił się Anatoli Solonitsyn. Film długo miał problemy z radziecką cenzurą, a jego ostateczna wersja została mocno zmodyfikowana. 15. Jezus z Nazaretu (Jesus of Nazareth, 1977) – Franco Zefirelli Jezus z Nazaretu Franco Zefirellego to jeden z najdoskonalszych portretów Chrystusa w dziejach filmu. Czteroodcinkowy miniserial wiernie pokazuje ewangeliczne dzieje Mesjasza od momentu narodzin aż do zmartwychwstania. Postać Jezusa niezwykle sugestywnie zagrał Robert Powell. Świetne kreacje stworzyli również Olivia Hussey jako Maria, Anne Brancroft jako Maria Magdalena, Christopher Plummer jako Herod czy James Mason jako Józef z Arymatei. 16. Jezus Christ Superstar (1973) – Norman Jewison Jezus Christ Superstar to ekranizacja słynnej rock-opery. Musical wykorzystuje motyw teatru w filmie: oto grupa młodych aktorów udaje się na pustynię, by przygotować inscenizację sztuki o życiu Chrystusa. Każdy z odgrywanych bohaterów musi zmierzyć się z własnymi dylematami moralnymi: Judasz z wiarą w boskość Jezusa, Maria Magdalena z miłością do niego, a sam Chrystus z lękiem przed śmiercią. Rolę Jezusa zagrał Ted Neeley, Judasza Carl Anderson, zaś Marii Magdaleny Yvonne Elliman. Film zdobył sześć dominacji do Złotych Globów oraz do Oscara. Bohaterowie opowieści zostali wystylizowani na pokolenie hippisów. 17. Brat słońce, siostra księżyc (Fratello sole, sorella luna, 1972) – Franco Zefirelli Brat słońce, siostra księżyc to film Zefirellego o życiu świętego Franciszka z Asyżu. Francesco Bernardone, młodzieniec z dobrego i zamożnego domu, zaczyna poszukiwać sensu istnienia. Dochodzi do wniosku, że musi porzucić zbytki tego świata i zbudować nowe życie na ubóstwie i maksymalnym zjednoczeniu z naturą. Jako święty Franciszek wystąpił Graham Faulkner. Film był nominowany do Oscara oraz nagrody BAFTA. Zdobył również statuetkę Donatello. 18. Z dalekiego kraju (1981) – Krzysztof Zanussi Z dalekiego kraju to nagrodzony na MFF w Wenecji film Krzysztofa Zanussiego o życiu Karola Wojtyły, późniejszego papieża Jana Pawła II. Obraz stanowi jednocześnie panoramę przemian społeczno-politycznych w Polsce po II wojnie światowej. W Karola Wojtyłę wcielił się Cezary Morawski. Zdjęcia do filmu wykonał Sławomir Idziak, a muzykę skomponował Wojciech Kilar. 19. Misja (The Mission, 1986) – Roland Joffe Misja to słynny film Rolanda Joffe z piękną muzyką Ennio Morricone. Akcja filmu rozgrywa się w XVIII wieku w dżungli Ameryki Południowej, na terenie hiszpańskiej kolonii, gdzie Jezuita (Jeremy Irons) i nawrócony handlarz niewolników (Robert De Niro) budują misję dla Indian Guarani. Kiedy władzę nad kolonią przejmują Portugalczycy, misja ma zostać zlikwidowana. Niespodziewanie Jezuici wraz z miejscową ludnością postanawiają walczyć o ocalenie misji. Film obsypano prestiżowymi nagrodami, takimi jak Złota Palma w Cannes, Oscar, dwa Złote Globy czy kilka nagród BAFTA. 20. Teresa (1986) – Alain Cavelier Teresa w reżyserii Caveliera to francuski film religijny przedstawiający biografię świętej Teresy z Lisieux, doktora Kościoła katolickiego. Dziewczyna w wieku piętnastu lat udaje się z pielgrzymką do Rzymu, gdzie prosi ojca świętego o możliwość wstąpienia do klasztoru Karmelitanek. W zakonie przebywają już dwie jej starsze siostry. Teresa uzyskuje zgodę na rozpoczęcie nowicjatu. Film nagrodzono sześcioma Cezarami. 21. Zabić księdza (To Kill a Priest, 1988) – Agnieszka Holland Zabić księdza to film Agnieszki Holland o patriotycznej działalności księdza Jerzego Popiełuszki i dokonanym na nim bestialskim morderstwie. Stefan (Ed Harris) jest oficerem śledczym SB, który śledzi niebezpiecznego z punktu widzenia władzy duchownego. Z czasem służbowe zadanie przeradza się w osobistą obsesję funkcjonariusza, który zaczyna odczuwać autentyczną nienawiść do księdza i nie waha się przed niczym, żeby osiągnąć swój cel. W roli Popiełuszki wystąpił Christopher Lambert. 22. Życie za życie (1991) – Krzysztof Zanussi Życie za życie to film Krzysztofa Zanussiego opowiadający o działalności i męczeńskiej śmierci ojca Maksymiliana Kolbe, który zmarł w niemieckim obozie zagłady w Oświęcimiu w 1941 roku. Historię świętego poznajemy przez pryzmat losów innego bohatera, Jana Tytza, więźnia, którego ucieczka ściągnęła na innych towarzyszy straszliwą karę: 10 mężczyzn zostało skazanych na śmierć głodową. Ojciec Kolbe dobrowolnie zastąpił jednego ze wskazanych przez Niemców ludzi i oddał za niego życie. W roli świętego wystąpił Edward Żentara. 23. Faustyna (1994) – Jerzy Łukaszewicz Faustyna to film przedstawiający losy słynnej krakowskiej świętej, mistyczki, która w latach 30. XX wieku doświadczyła objawień Jezusa Chrystusa. Na podstawie wizji Faustyny Kowalskiej powstał obraz z podpisem „Jezu, ufam Tobie”, a w miejscu cudownych wydarzeń, w krakowskich Łagiewnikach, wybudowano Sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Świetną kreację polskiej mistyczki stworzyła w filmie Łukaszewicza Dorota Segda. Autorem pięknej muzyki do filmu był zaś Wojciech Kilar. 24. Józef (Joseph, 1995) – Roger Young Józef to film biblijny w reżyserii Rogera Younga, znanego autora kina religijnego. Obraz przedstawia historię Józefa, najmłodszego syna Jakuba (martin Landau), sprzedanego na targu niewolników przez własnych braci. Żydowski młodzieniec trafia do domu Potifara (Ben Kingsley). W roli Józefa wystąpił Paul Mercurio, w żonę faraona wcieliła się zaś Monica Bellucci. 25. Jezus (1999) – Roger Young Jezus to kolejny film religijny Rogera Younga. Prezentuje historię życia i śmierci Jezusa Chrystusa. Postać Mesjasza została ukazana w sposób niezwykle ludzki, choć nie zawsze całkowicie wierny Ewangelii. W roli Jezusa wystąpił Jeremy Sisto, ponadto w filmie wzięli udział Jacqueline Bisset, Debra Messing, David O’Hara czy Gary Oldman. Miniserial Younga nominowano do nagrody Emmy. 26. Prymas. Trzy lata z tysiąclecia (2000) – Teresa Kotlarczyk Prymas przedstawia losy kardynała Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski, który w w latach 1953 – 1956 był więziony przez komunistyczne władze ze względu na oficjalne potępienie przez duchownego poczynań socjalistycznego rządu. Pomimo usilnych prób złamania postawy prymasa, ten oparł się prowokacjom. W roli Wyszyńskiego wystąpił Andrzej Seweryn. Ponadto w filmie udział wzięli Zbigniew Zamachowski, Jerzy Trela czy Maja Ostaszewska. 27. Dar Bożego Miłosierdzia (2003) – Katarzyna Kotula Dar Bożego Miłosierdzia to film dokumentalny o siostrze Faustynie Kowalskiej, świętej Kościoła katolickiego. W roli narratorów wystąpili Dorota Segda i Artur Dziurman. Życie świętej zostało ukazane na tle ogólnych problemów wiary, przed jakimi stoi współczesny katolik. 28. Pasja (The Passion of the Chriest, 2004) – Mel Gibson Pasja Mela Gibsona to jeden z najgłośniejszych filmów religijnych w historii kina. Niezwykle sugestywna wizja ostatnich godzin życia Jezusa i jego męki powstała na podstawie widzeń błogosławionej Anny Katarzyny Emmerich. W roli Chrystusa wystąpił Jim Caviezel. Maryję zagrała Maia Morgenstern, Marię Magdalenę Monica Belucci, Judasza Luca Lionello, zaś Piotra Apostoła Francesco De Vto. Film operuje realistycznymi środkami wyrazu i wywiera silny wpływ na wrażliwość widza. Pasja zdobyła trzy nominacje do Oscara. 29. Lourdes (2009) – Jessica Hausner Lourdes Jessiki Hausner to głośny film prezentowany na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Dramat przedstawia uzdrowienie kobiety chorującej na stwardnienie rozsiane. Christine, choć niewierząca, bierze udział w pielgrzymce do Lourdes. Niespodziewanie w miejscu, gdzie święta Bernadetta doznała objawień, bohaterka odzyskuje władzę w nogach. Nie wiadomo jednak, czy wydarza się cud, czy też jest to jedynie chwilowa poprawa zdrowia. 30. Noe: wybrany przez Boga (Noah, 2014) – Darren Aronofsky Noe Darrena Aronofksky’ego to, jak wszystkie filmy tego reżysera, wielkie widowisko. Biblijna historia człowieka, który jako jedyny z ludzi zostaje wybrany przez Boga, by ocaleć z wielkiego potopu i dać początek nowemu życiu na ziemi, została przedstawiona w świeży i fascynujący sposób. Portret Noego, w którego wcielił się Russel Crowe, jest skomplikowany i nieoczywisty. A wybory, przed którymi staje, czynią go bohaterem tragicznym. Udostępnij “Najlepsze filmy religijne. Top 30 filmów, które warto obejrzeć” swoim znajomym.

Reżyser Wojciech Smarzowski na planie filmu „Wołyń”. Fot. PAP/W. Pacewicz "Smoleńsk" Antoniego Krauzego, "Wołyń" Wojciecha Smarzowskiego, "Powidoki" Andrzeja Wajdy oraz "Maria Curie" z Karoliną Gruszką w roli głównej i "Ostatnia rodzina" z Andrzejem Sewerynem w roli Zdzisława Beksińskiego - te produkcje mają trafić do kin w 2016 r. Premiera filmu kinowego "Smoleńsk" planowana jest na przełom marca i kwietnia. Główna bohaterka to dziennikarka, jak informują twórcy filmu, Nina - w jej roli Beata Fido - prowadząca śledztwo w sprawie katastrofy smoleńskiej. Dziennikarka przygotowuje dla swojej telewizji materiał o katastrofie smoleńskiej. Spotyka się z rodzinami ofiar, zabiega o ustalenie wszystkich faktów. W obsadzie, oprócz Fido, są Jerzy Zelnik, Katarzyna Łaniewska, Marek Bukowski, Maria Gładkowska, Dominika Figurska, Anna Samusionek, Redbad Klynstra, Andrzej Mastalerz i Aldona Struzik. Rolę prezydenta Lecha Kaczyńskiego gra w filmie Lech Łotocki, a Marii Kaczyńskiej - Ewa Dałkowska. Za zdjęcia odpowiada Michał Pakulski. Muzykę skomponował Michał Lorenc. Film zrealizowano na podstawie scenariusza, którego autorami są: Antoni Krauze, Tomasz Łysiak, Maciej Pawlicki i Marcin Wolski. Reżyser "Smoleńska" Antoni Krauze ma w dorobku nagradzany film "Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł" z 2011 r. "Wołyń" wejść ma na ekrany w drugiej połowie roku. Realizację tego filmu Wojciech Smarzowski określał jako obowiązek. "Tak jak opowiadamy o Katyniu, jak opowiadamy o powstaniu warszawskim, trzeba również opowiedzieć o ludobójstwie na Kresach" - mówił reżyser. "Wierzę, że jest grupa ludzi, która czeka na ten film. Są kresowiacy, którzy mają swoje lata, odchodzą od nas. Oni jeszcze pamiętają ten okres. Są rodziny. Im się też to należy" - powiedział Smarzowski. "Chciałem ten film zrobić, żeby sprowokować do dyskusji" - zaznaczył. Główną bohaterką "Wołynia" jest Zosia Głowacka, grana przez Michalinę Łabacz. Akcja filmu rozgrywa się w okresie od wiosny 1939 r. do lata 1945 r. w wiosce zamieszkałej przez Ukraińców, Polaków i Żydów, położonej w południowo-zachodniej części tej krainy. Oczami Zosi widz obserwuje toczące się wypadki, zapoczątkowane wybuchem II wojny. Gdy poznajemy Zosię, jest ona zakochana w ukraińskim chłopcu z tej samej wsi. Dziewczyna dowiaduje się jednak, że ojciec postanowił wydać ją za mąż za najbogatszego we wsi gospodarza, Polaka Macieja Skibę, starszego wdowca z dwójką dzieci. Życie wsi zostaje odmienione najpierw przez okupację sowiecką, potem przez niemiecki atak na ZSRR. Trwają brutalne mordy na Żydach. Ukraińskie aspiracje do stworzenia niepodległego państwa wciąż rosną. Wzrasta napięcie między polskimi i ukraińskimi sąsiadami. Oddziały UPA atakują polskie osady, a niekiedy Polacy z równą bezwzględnością biorą odwet na Ukraińcach. Pośród morza nienawiści Zosia próbuje ocalić swoje dzieci. Oprócz Łabacz, w obsadzie "Wołynia" są Adrian Zaremba, Arkadiusz Jakubik i Jacek Braciak oraz ok. 30 aktorów ukraińskich, wśród nich wcielający się w ukochanego Zosi Wasilij Wasilik. Autorem zdjęć jest Piotr Sobociński jr. Andrzej Wajda swój nowy film "Powidoki" (dokładnej daty premiery jeszcze nie podano) nazywa politycznym. Reżyser zapowiedział, że opowie o artyście Władysławie Strzemińskim jako o człowieku z zasadami, który nie chce odstąpić od swych przekonań i przeciwstawia się systemowi. Główną rolę zagrał Bogusław Linda. Scenariusz napisał Andrzej Mularczyk, autorem zdjęć jest Paweł Edelman. Akcja, obejmująca ostatnie lata życia Strzemińskiego, rozgrywa się w Łodzi od 1948 do 1952 r. Strzemiński (1893-1952) był pionierem awangardy w Polsce lat 20. i 30. XX w., malarzem, grafikiem, projektantem, teoretykiem sztuki i pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie ASP im. Strzemińskiego). Teoria unizmu, której był autorem, stanowi istotny wkład w światową historię sztuki. "Wielki malarz, twórca teorii unizmu, doceniony i podziwiany przed wojną w kraju i za granicą, uwielbiany przez studentów, którzy traktują go jak mistrza i +mesjasza współczesnego malarstwa+, nie cieszy się sympatią profesorów i przede wszystkim władz uczelni i Ministerstwa Kultury" - przypominają losy bohatera "Powidoków" producenci filmu. "W przeciwieństwie do lojalnych członków partii i kolegów poddających się doktrynie socrealizmu i realizujących +zadania pracy partyjnej+, Strzemiński nie zgadza się na żadne ustępstwa w sztuce. Nie pozwala, by polityka wkraczała do jego twórczości. Realizuje własną drogę artystyczną, niezgodną z oficjalnymi wytycznymi PZPR: +właściwy tor w sztuce to opisywać historyczny wysiłek narodu pod kierownictwem partii oraz istotę socjalistycznych przeobrażeń społecznych i cywilizacyjnych+" - przypominają twórcy. Taka postawa sprowadza na Strzemińskiego szykany - aż do relegowania z uczelni. Strzemiński zostaje wykreślony ze Związku Artystów Plastyków. Władza postanawia zniszczyć artystę i konsekwentnie swój plan realizuje. "Smoleńsk", "Wołyń" i "Powidoki" to trzy najbardziej oczekiwane premiery. Nowy rok w polskich kinach otworzy "Słaba płeć?", komedia Krzysztofa Langa, która wejdzie na ekrany 1 stycznia. W obsadzie są Olga Bołądź, Piotr Adamczyk i Piotr Głowacki. Za zdjęcia odpowiada brytyjski operator Michael Coulter. Bohaterka, Zośka, zaczyna robić karierę w Warszawie, następnie zostaje brutalnie wybudzona z "korpo-snu" i w końcu zmienia swoje życie, na lepsze. 8 stycznia na ekrany trafi uhonorowany Nagrodą Dziennikarzy i Nagrodą Publiczności na festiwalu w Gdyni film Kingi Dębskiej "Moje córki krowy" z Agatą Kuleszą, Gabrielą Muskałą, Marianem Dziędzielem i Marcinem Dorocińskim. Bohaterkami obyczajowej komedii, utrzymanej w tonie "Czułych słówek", są siostry, które, postawione w sytuacji krytycznej, mimo wzajemnej niechęci muszą działać razem. "Będzie zabójstwo. I ja w nim będę brał udział. A mówię ci to tylko dlatego, że mi tego nie udowodnisz" - te słowa wypowiada grany przez Bogusława Lindę gangster w nowym filmie Patryka Vegi. "Pitbulla. Nowe porządki" oglądać można będzie od 22 stycznia. To kontynuacja serialu Vegi "Pitbull", który emitowano w TVP w latach 2005-2008 i w którym główną rolę policjanta "Despero" grał Marcin Dorociński. Tym razem głównym bohaterem jest niepokorny Dariusz Wolkowski, pseud. "Majami", grany przez Piotra Stramowskiego. Akcja kinowego filmu toczy się kilka lat po akcji serialu. "Majami" trafia do komendy na Mokotowie i zaczyna rozpracowywać grupę gangsterów. Jego droga przecina się z działaniami bohaterów dawnego "Pitbulla": Gebelsa, Igora i Barszczyka. Okazuje się, że sekcja zabójstw z Pałacu Mostowskich rozpracowuje Grupę Mokotowską, zajmując się tematem odpowiedzialnego za porwania i zabójstwa "Gangu obcinaczy palców". Policjanci z obu komend zaczynają rozumieć, że mają do czynienia z najsilniejszą organizacją przestępczą w kraju. I że jeśli chcą ją rozbić, muszą ze sobą współpracować. Od 19 lutego oglądać można będzie thriller "Na granicy" z Marcinem Dorocińskim i Andrzejem Chyrą. To historia ojca i dwóch synów, którzy przyjeżdżają w Bieszczady, by ułożyć sobie relacje po niedawnej rodzinnej tragedii. Tajemniczy nieznajomy, pojawiający się w odciętej od cywilizacji górskiej bazie, wciąga bohaterów w mroczny, niebezpieczny świat przestępczego pogranicza. Reżyserem filmu jest Wojciech Kasperski, a autorem zdjęć Łukasz Żal. 19 lutego do kin wejdzie również "Sprawiedliwy", debiut reżyserski Michała Szczerbica (scenarzysty "Róży" Smarzowskiego), oparta na faktach opowieść o polskich rodzinach gotowych zaryzykować wszystko, by nieść pomoc żydowskiej dziewczynce. W "Sprawiedliwym" zagrali Jan Wieczorkowski, Maja Komorowska, Beata Tyszkiewicz i Olgierd Łukaszewicz. 4 marca na ekrany trafi "Historia Roja", film zrealizowany w hołdzie Żołnierzom Wyklętym, inspirowany losami Mieczysława Dziemieszkiewicza ps. Rój. Rolę tytułową gra Krzysztof Zalewski-Brejdygant. Mieczysław Dziemieszkiewicz (1925-1951), żołnierz NSZ i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, jako dwudziestolatek, tuż przed końcem wojny, dołączył do oddziału partyzanckiego. Po śmierci brata zabitego przez sowietów poprzysiągł komunistom zemstę. Działając w podziemiu antykomunistycznym, stanął na czele oddziału, który przeprowadzał akcje przeciwko władzom, uwalniał z aresztów więźniów politycznych i wykonywał wyroki na współpracujących z komunistami. Historia "Roja" zakończyła się w 1951 r., gdy poniósł śmierć w obławie przeprowadzonej przez oddziały wojska i milicji. W czasie II wojny toczy się akcja "Letniego przesilenia" (reż. Michał Rogalski), gdzie wystąpili Filip Piotrowicz, Jonas Nay, Bartłomiej Topa, Agnieszka Krukówna, Krzysztof Czeczot i Andre Hennicke. Premiera zapowiadana jest na wiosnę. Bohaterowie, Romek i Guido, mają po 17 lat i życie przed sobą. Chcą słuchać muzyki, umawiać się z dziewczynami. Gdyby nie okoliczności, mogliby być przyjaciółmi. Niestety - spotykają się podczas wojny, w 1943 r. Guido służy w oddziale niemieckiej żandarmerii na polskiej prowincji. W wolnych chwilach słucha zakazanych anglojęzycznych rozgłośni radiowych, nadających jazz. Romek tymczasem pracuje jako pomocnik maszynisty, który transportuje puste wagony kolejowe z rampy pobliskiego obozu koncentracyjnego. Pewnego dnia Romek kradnie porzuconą na torach walizkę. Są w niej płyty i patefon. Chłopak chce zaimponować koleżance i puszcza jej muzykę. Słyszy to przechodzący nieopodal Guido. Niemiec wchodzi do mieszkania przerażonego Romka. Obaj zmuszeni będą podjąć decyzje, które zupełnie zmienią ich życie. Wiosną odbędzie się też premiera filmu o zakonnicach "Niewinne" z Agatą Kuleszą, Agatą Buzek, Joanną Kulig i Anną Próchniak w obsadzie. Za realizację odpowiada francuska reżyserka Anne Fontaine, autorka filmów "Coco Chanel" z Audrey Tautou i "Idealne matki" z Naomi Watts i Robin Wright. Scenariusz "Niewinnych" inspirowany jest w dużym stopniu prawdziwymi wydarzeniami. Akcja toczy się na przełomie 1945 i 1946 r., po tym jak - w latach 1944-1945 - do Polski wkroczyła Armia Czerwona. Francuski Czerwony Krzyż angażuje się w akcję repatriacji. Francuscy lekarze pracują w utworzonym na terenie Polski szpitalu, zajmując się rodakami, którzy mają być odesłani do Francji. Pewnego dnia w szpitalu pojawia się siostra Teresa z pobliskiego klasztoru benedyktynek. Błaga o pomoc dla umierającej kobiety. Jedna z lekarek jedzie do klasztoru. Okazuje się, że jej pacjentką ma być zakonnica w ciąży. Lekarka zaczyna interesować się tym, co w ostatnim czasie działo się w klasztorze. Karolinę Gruszkę jako Marię Skłodowską-Curie można będzie oglądać w kinach od 30 września. Opowiadający o życiu noblistki dramat "Maria Curie" - wspólną produkcję Polski, Niemiec, Francji i Belgii - wyreżyserowała Francuzka Marie Noelle. Oprócz Gruszki, na ekranie pojawią się Izabela Kuna - w roli Bronisławy Skłodowskiej, siostry noblistki, Piotr Głowacki jako Albert Einstein oraz Daniel Olbrychski jako Emile Amagat, zagorzały przeciwnik Marii. Inny film biograficzny - "Ostatnia rodzina" o rodzinie Beksińskich - wejdzie na ekrany 7 października. O prawie trzech dekadach z życia Zdzisława Beksińskiego i jego żony Zofii oraz o relacjach artysty z synem, dziennikarzem muzycznym Tomaszem, opowie reżyser Jan P. Matuszyński. Zdzisława zagrał Andrzej Seweryn, Tomasza - Dawid Ogrodnik. Zdzisław Beksiński urodził się w 1929 r. w Sanoku. W 1977 r. przeprowadził się do Warszawy. Początkowo zajmował się fotografią i rysunkiem, potem malarstwem i rzeźbą. W 2005 r. został zamordowany w mieszkaniu na warszawskim Mokotowie. Syn artysty, Tomasz Beksiński, prowadził audycje w Polskim Radio. Tłumaczył listy dialogowe do filmów, o Jamesie Bondzie. W 1999 r. popełnił samobójstwo. Janusza Gajosa, Roberta Więckiewicza i Ireneusza Czopa publiczność zobaczy w thrillerze "Konwój" (reż. Maciej Żak; od 4 listopada). Gajos wciela się w dyrektora aresztu śledczego, w którym dochodzi do zabójstwa więźnia. Na przesłuchanie wezwany zostaje jeden z uczestników konwoju sprzed dwóch lat, o którego przebiegu nikt nie chciał opowiadać, a który może mieć coś wspólnego z popełnioną zbrodnią. Konwój transportował przestępcę oskarżonego o zamordowanie funkcjonariuszy służby więziennej i ich rodzin. Uznany za niepoczytalnego, więzień został skierowany do szpitala psychiatrycznego. O "młodej kobiecie zagubionej we współczesnym świecie" opowie Katarzyna Rosłaniec, reżyserka "Galerianek" i "Baby Blues". Bohaterka jej nowego filmu, "Szatan kazał tańczyć" (data premiery w trakcie ustalania), Karolina - grana przez Magdalenę Berus - żyje szybko i intensywnie, pragnąc doświadczać wszystkiego ze zdwojoną siłą. Jest artystką. Wydała powieść, współczesną wersję "Lolity". Dziewczyna wiedzie nihilistyczny tryb życia, spędzając czas na podróżach, romansach i imprezach. Jej życie wypełnia pustka, której nie są w stanie pokonać ani narkotyki, ani seks. Świat Karoliny, pozostającej w cieniu matki, która nie radzi sobie z przemijaniem, oraz atrakcyjniejszej siostry, Matyldy, stopniowo się rozpada. Oprócz Berus, w obsadzie filmu są Danuta Stenka, Łukasz Simlat i Jacek Poniedziałek. W 2016 r. do kin wejść mają też komedia "Planeta singli" (reż. Mitja Okorn; z Maciejem Stuhrem; 5 lutego), musical "#WszystkoGra" (w reż. Agnieszki Glińskiej, ze zdjęciami Pawła Edelmana, choreografią Agustina Egurroli i Kingą Preis, Stanisławą Celińską, Elizą Rycembel w obsadzie; w pierwszej połowie roku), "Kobiety bez wstydu" (reż. Witold Orzechowski, w obsadzie Anna Dereszowska; 6 maja), "Prosta historia o morderstwie" (thriller w reż. Arkadiusza Jakubika, w obsadzie Andrzej Chyra, Kinga Preis, Eryk Lubos, Ireneusz Czop), thriller "Hel" (reż. Katia Priwieziencew i Paweł Tarasiewicz, w obsadzie Marcin Kowalczyk), "Nowy świat" (w reż. Elżbiety Benkowskiej, Łukasza Ostalskiego i Michała Wawrzeckiego).(PAP) jp/ agz/

To film o wartościach nieustannie ważnych - tak opowiadający o zakonnicach i lekarzach Czerwonego Krzyża dramat "Niewinne" z akcją osadzoną w Polsce tuż po II wojnie określiła Agata Buzek. Obraz Anne Fontaine, w którym gra też Agata Kulesza, trafi do kin 11 marca. Prezentowano go już za granicą, gdzie został dobrze przyjęty przez widzów i krytyków. "Historia pokazana w tym filmie jest bardzo zaskakująca dla publiczności zagranicznej. Widziałam reakcję, poruszenie, na belgijskiej premierze. W Polsce lepiej znamy straszne zdarzenia towarzyszące wkroczeniu Armii Czerwonej do naszego kraju, ale tej historii, opartej na pamiętnikach francuskiej lekarki Czerwonego Krzyża, raczej nikt nie kojarzy" - powiedziała PAP Agata Buzek. "Myślę, że to niezwykle wzruszająca opowieść o walce jednostki z hierarchią, o tragicznych wyborach, decyzjach niemożliwych do podjęcia i sile wspólnych wartości" - opisywała "Niewinne" aktorka. "Na belgijskiej premierze obecny był przedstawiciel Czerwonego Krzyża. Mówił po projekcji, jak bardzo ważne jest przypominanie niepodważalnych wartości humanistycznych, które zarówno w czasach wojny, jak i pokoju są jedynym sposobem na przetrwanie przemocy i przeciwstawienie się okrucieństwu. Myślę, że o takich właśnie nieustannie ważnych wartościach jest film +Niewinne+" - powiedziała Buzek. Światowa premiera "Niewinnych" odbyła się w ramach Sundance, największego festiwalu filmów niezależnych w USA, gdzie obraz uznany został przez magazyn "Variety" za jeden z najlepszych w tegorocznej edycji, a także znalazł się w rankingu 10 najważniejszych produkcji festiwalu według "Vogue Magazine". Film zebrał bardzo dobre oceny od krytyków, którzy docenili "hipnotyzującą rolę Agaty Buzek" (magazyn "Hollywood Reporter"), "fenomenalną kreację Agaty Kuleszy" ("Screen Daily") i "doskonały scenariusz" ( Dramat "Niewinne", którego scenariusz inspirowany jest prawdziwymi wydarzeniami, to wspólna produkcja Francji i Polski. Zdjęcia kręcono w Polsce - na Warmii, głównie w mieście Orneta oraz w Krośnie we wnętrzach Sanktuarium Maryjnego. Odpowiedzialna za jego realizację Anne Fontaine, nagradzana reżyserka francuska, znana jest polskim widzom jako autorka filmów "Coco Chanel" (2009) z Audrey Tautou oraz "Idealne matki" (2013) z Naomi Watts i Robin Wright. Oprócz Buzek i Kuleszy, w obsadzie "Niewinnych" są Joanna Kulig, Anna Próchniak, Eliza Rycembel i Helena Sujecka. Główną rolę zagrała aktorka z Francji Lou de Laage, której partneruje na ekranie Vincent Macaigne, również zaliczany do grona najbardziej obiecujących aktorów francuskich (oboje mają w dorobku nominacje do Cezarów). Akcja "Niewinnych" toczy się na przełomie 1945 i 1946 r., po tym jak - w latach 1944-1945 - do Polski wkroczyła Armia Czerwona. Tuż po wojnie francuski Czerwony Krzyż angażuje się w akcję repatriacji. Francuscy lekarze, wśród nich Samuel (Macaigne) i Matylda (de Laage), pracują w specjalnie utworzonym na terenie Polski szpitalu, zajmując się swoimi rodakami, którzy następnie mają być odesłani do Francji. Pewnego dnia w szpitalu pojawia się siostra Teresa (Rycembel) z oddalonego o kilka kilometrów klasztoru benedyktynek, błagając o pomoc medyczną dla umierającej kobiety. W efekcie Matylda jedzie do klasztoru i, w tajemnicy, zostaje doprowadzona do celi cierpiącej. Problemem jest poród jednej z zakonnic, siostry Zofii (Próchniak). Dowiadując się o ciąży, w którą zaszła zakonnica, Matylda zaczyna interesować się tym, co w ostatnim czasie działo się w klasztorze. Okazuje się, że siostry padły ofiarą gwałtów, dokonanych przez czerwonoarmistów. Matką Przełożoną jest zakonnica grana przez Kuleszę, skrupulatnie przestrzegająca benedyktyńskich reguł wiary, posłuszeństwa i pokuty. W pewnym momencie, by utrzymać sprawy ziemskie w należytym porządku, decyduje się ona złamać nakazy boskie. Zakonnicą, z którą lekarkę po przybyciu do klasztoru połączy najbliższa relacja, jest natomiast Maria (Buzek), Mistrzyni Nowicjatu, prawa ręka Matki Przełożonej. "Siostra Maria jest osobą wykształconą, doświadczoną na wielu polach i głęboko wierzącą. W filmie przechodzi trudną próbę godzenia wiary i posłuszeństwa ze strasznymi wydarzeniami, które przyniosła wojna i koniecznością podejmowania autonomicznych decyzji. Staje się buntownikiem, wątpi, poszukuje" - opowiadała PAP o swojej postaci Agata Buzek. Z francuską lekarką Maria zaprzyjaźnia się "mimo przepaści w powołaniu, które każda z nich wybrała i zupełnie innego podejścia do świata" - mówiła aktorka. Scenariusz "Niewinnych" to opowieść fikcyjna, inspirowana jednak dwiema prawdziwymi historiami. Pierwszą są dramatyczne wydarzenia, które rozegrały się w Polsce na ziemiach odzyskanych zaraz po wojnie, drugim natomiast - historia Madeleine Pauliac (pierwowzór filmowej bohaterki Matyldy Beaulieu). "Nie wiemy o niej dużo, ale urodziła się w 1912 r., a zmarła w Sochaczewie, niedaleko Warszawy, 13 lutego 1946 roku, w wieku 34 lat. Była oficerem 1 Armii Francuskiej w randze porucznika i z misją Francuskiego Czerwonego Krzyża trafiła do Polski" - opisują jej losy twórcy filmu. Reżyserka Anne Fontaine urodziła się w 1959 r. w Luksemburgu. Dzieciństwo spędziła w Portugalii. Mieszka w Paryżu. Jej filmy, które zaczęła realizować na początku lat 90., prezentowano w San Sebastian ("Entre ses mains", 2005), Locarno ("My Father and I", 2001) i Wenecji ("Nettoyage a sec", 1997). Film "Coco Chanel" (2009) o słynnej projektantce mody nominowany był do Oscara oraz w kilku kategoriach do Europejskich Nagród Filmowych i brytyjskich nagród BAFTA. Buzek, wspominając pracę z Fontaine na planie "Niewinnych", opowiadała: "Anne pracuje nieustannie, rano - przed rozpoczęciem zdjęć, wieczorem - po planie, w przerwach. Jest niestrudzona, ale też zawsze czujna i wnikliwa. Myślę, że nie było jej łatwo wśród 28 aktorek, które komunikowały się między sobą po polsku. Obdarzyła nas wielkim zaufaniem. Była też zawsze otwarta na nasze pytania, sugestie, propozycje zmian". Mówiąc o całym zespole, który tworzył film, złożonym głównie z kobiet, Buzek wspominała: "Pomimo zimna, wilgoci, odcięcia od świata, skomplikowanych scen, wielu emocji i konieczności pracy w różnych językach współpraca była po prostu wspaniała. A może była właśnie taka także dzięki tym czynnikom?". "Ja podczas kręcenia +Niewinnych+ tylko raz miałam przerwę i mogłam wrócić na kilka dni do Warszawy. Spędziłam dwa miesiące na początku zeszłego roku w Ornecie, uroczym miasteczku na Warmii. Tam mieszkaliśmy. Zdjęcia odbywały się w różnych lokacjach w mieście, ale największa ich część powstała w opuszczonym klasztorze, w pobliskiej wsi Krosno" - opowiadała aktorka. Autorką zdjęć do "Niewinnych" jest ceniona francuska operatorka Caroline Champetier, która wcześniej pracowała przy filmach fabularnych "Ludzie Boga" (2010, reż. Xavier Beauvois) i "Holy Motors" (2012, reż. Leos Carax) oraz przy dokumentach "Raport Karskiego" (2010, reż. Claude Lanzmann) i "Les Juifs de Pologne, des pogroms a la Shoah" (2012, reż. Sylvie Meyer, David Milhaud).

W historii kina grozy motyw nawiedzonego domu wydaje się już tak wyeksploatowany, że współcześni reżyserzy, realizujący filmy o domostwach, w których straszy, już nawet nie silą się na oryginalność. James Wan w Obecności czerpie z prawdziwych wydarzeń sprzed kilku dekad, mocno je ubarwiając, lecz jednocześnie stylistycznie nawiązując do powstałych w latach siedemdziesiątych horrorów, Guillermo Del Toro sięga jeszcze dalej, czyniąc z Crimson Peak: wzgórza krwi XIX-wieczny romans gotycki, który mógłby uchodzić za ekranizację ówczesnej prozy, natomiast w takich filmach jak Paranormal Activity oraz Grave Encounters twórcy wydają się być bardziej zainteresowani możliwościami formuły found footage niż nowatorskim podejściem do to zresztą jednostkowe przygody, wynikające bardziej z osobistej potrzeby ich twórców zmierzenia się z mitem nawiedzonego domu – choć zdarzały się wcześniej okresy, kiedy filmy o tej tematyce pojawiały się nader często (ostatnio na początku poprzedniej dekady), ich wzmożona obecność nie wydawała się być spowodowana modą ani oczekiwaniem publiczności. Jest to jednak motyw tak atrakcyjny, że nawet brak oryginalności nie przeszkadza twórcom i widzom. Być może wszystko zostało już powiedziane w tym temacie, a być może to, co pociąga nas w idei nawiedzonego domu kryje się nie w kolejnych wariacjach oraz urozmaiceniach, lecz w prostym przekazie, że to sam budynek może być w jakiś sposób opętany i zły, postawiony na fundamentach nadnaturalnej w naszym rankingu przejdziemy do miejsc numerowanych, przyjrzyjmy się najciekawszym i najbardziej znaczącym filmom, które do pierwszej dziesiątki się nie NA PRZEKLĘTYM WZGÓRZU (1959)Oczywiście horror Williama Castle’a nie jest pierwszym filmem o nawiedzonym domu, lecz wydaje mi się właściwym rozpocząć pochód po zamieszkiwanych przez duchy przybytkach właśnie od tego tytułu. Wcześniejsze dzieła są już w dużej mierze nieoglądalne, trącące myszką, a przede wszystkim kompletnie niestraszne, na czele ze słynnym The Uninvited (1944) z Rayem Millandem w roli głównej. Tymczasem Dom na Przeklętym Wzgórzu wciąż zaskakuje fabularnie, stwarzając jednocześnie klimat towarzyskiej zabawy z nie do końca jasnym przesłaniem – milioner zaprasza na przyjęcie urodzinowe swojej żony piątkę nieznajomych, którym oferuje po dziesięć tysięcy dolarów, jeśli odważą się spędzić noc w tytułowym domostwie. W rzeczywistości prawdziwa gra odbywa się między nienawidzącym się małżeństwem, lecz wszystko mogą skomplikować duchy zamordowanych w domu ludzi. A może to żywi okażą się bardziej niebezpieczni od straszących po korytarzach szkieletów?Siła filmu Castle’a bierze się z dwóch rzeczy – po pierwsze reżyser, nie rezygnując z makabrycznych pomysłów jak kąpiel w kwasie, stawia na niczym nieskrępowaną zabawę biorącą się bardziej ze scenariuszowych niespodzianek niż efektownych scen grozy. Dziś ten dreszczowiec raczej nie budzi lęku, choć atmosferą bije na głowę większość opowieści o nawiedzonych domach. Po drugie, gospodarzem wieczoru i nocy jest Vincent Price, którego dystyngowana poza wraz z bardzo cierpkim poczuciem humoru oraz pewną dozą złowieszczości czynią z głównego bohatera postać cokolwiek ambiwalentną, acz niezwykle rozrywkową. Ostatecznie Dom na Przeklętym Wzgórzu tym właśnie jest – rozrywką, być może nie wysokich lotów, lecz nadal dającą sporo grzesznej później Castle nakręcił 13 duchów, inny horror o nawiedzonym domu, zaś oba filmy doczekały się po czterdziestu latach swoich remake’ów, bardzo efektownych i wystawnych, lecz gubiących po drodze tanią elegancję PIEKIELNEGO DOMU (1973)Grupka naukowców i spirytystów zbiera się w tytułowym domu, aby zbadać jego właściwości oraz potwierdzić złą sławę. Poznajemy również historię jego poprzedniego rezydenta, którego natura miała niemały wpływ na nazwanie domu piekielnym. Wyliczanka perwersji, jakiś się dopuszczał może przyprawić o ból głowy – narkomania, alkoholizm, sadyzm, bestialstwo, okaleczenia, morderstwa, wampiryzm, nekrofilia, kanibalizm oraz pełen wachlarz seksualnych praktyk. Wszystko zaś w pozornie naukowej otoczce, wśród samych profesjonalistów i znawców, z zegarem odmierzającym koniec eksperymentu. Ale czy zawodowe podejście uchroni ich przed gniewem pozagrobowych bytów?Ta ekranizacja powieści Richarda Mathesona pod tytułem Hell House, według jego scenariusza odznacza się klasycznym podejściem do tematu z obowiązkowymi stukotami w nocy i atakami niewidzialnych duchów. Ale jest również bardziej dosłowna i efektowna niż wcześniejsze realizacje podobnego schematu – zboczenia poprzedniego właściciela zaczynają dominować nad naukowcami, którzy muszą strzec się przed zagrożeniami swojego ciała, jak i duszy. Efektowne to dzieło, spokojne i eleganckie (z niezwykłymi zdjęciami Alana Hume’a, podważającymi realistyczne podejście), przerywane coraz to drastyczniejszymi scenami ataków (1977)Nie ma takiego drugiego filmu jak Hausu. Obraz Nobuhiko Ôbayashiego jest popisem szalonej wyobraźni, gdzie słodkie pioseneczki zderzają się z makabrycznymi obrazami, sztuczność tego, co widzimy, uderza w nasze trzewia od pierwszych minut, a fabularna umowność, której bliżej do kina młodzieżowego, wcale nie powinna odstraszać wielbicieli o siedmiu nastolatkach, które początek wakacji rozpoczynają od wyjazdu do domu ciotki jednej z nich, zaskakuje stylistyczną brawurą i witalnością, jaka zachodniemu odbiorcy najbardziej będzie się kojarzyć z kinem Sama Raimiego, a zwłaszcza Martwym złem 2. Posiadłość ciotki okazuje się być bowiem nawiedzona przez nią samą, zjadającą jedną dziewuszkę po drugiej, aby odrodzić się na nowo. Jeśli jednak odrzucić formę, okaże się, że fantastyczna historia jest tylko pretekstem do zaprezentowania momentu przejścia, seksualnej inicjacji. Ôbayashiemu potrzebne są do tego morze krwi, pourywane kończyny i złowrogi kot z zielonymi ognikami w oczach, lecz tematycznie Hausu bliżej do onirycznej Walerii i tygodnia cudów Jaromila Jiresa niż prześmiewczej grozy AMITYVILLE (1979)Jeden z najsłynniejszych horrorów o nawiedzonym domu, głównie przez fakt, że oparty na autentycznej historii rodziny Lutzów, którzy po przeprowadzce do nowego domu odkrywają jego przerażającą historię. W filmie widmo mordu wisi w powietrzu przez cały seans, zaś ofiarą dziwnie wyglądającego domu ma być przede wszystkim mąż i ojciec, z przerażeniem odkrywający, że staje się narzędziem potężnych sił. Kościół nie umie pomóc, a jedynym wyjściem staje się ucieczka, chyba że wpierw George Lutz chwyci za siekierę i zabije całą swoją pisze o Horrorze Amityville Stephen King, doszukując się podstaw koszmaru w bardzo realnej groźbie szybko postępującego zubożenia głównych bohaterów. George, jako głowa rodziny, nie potrafi zapewnić finansowego bezpieczeństwa najbliższych, co wkrótce przekłada się na jego frustrację, strach, a w końcu furię. Nowo kupiony dom zaś staje się symbolem tego upadku, co wcale jednak nie wyjaśnia dziwnych i niepokojących sygnałów potwierdzających szatańską wręcz naturę Stuarta Rosenberga jest zaledwie przyzwoitym horrorem, zmiażdżonym przez krytykę w dniu premiery, lecz wielce dochodowym. Doczekał się kilku złych sequelów oraz remake’u z Ryanem Reynoldsem, był niezliczoną ilość razy parodiowany, zaś ostatnio pojawił się na chwilę w Obecności 2 Jamesa PO LATACH (1980)O horrorze Petera Medaka pisałem całkiem niedawno w cyklu Od szeptu w krzyk, zainteresowanych odsyłam zatem do tamtego tekstu. W skrócie – jest to opowieść o wdowcu, który wprowadza się do zabytkowego domu, pozornie wcale nie nawiedzonego. Lecz coś (lub ktoś) rzeczywiście tam jest, nękając bohatera dziwnymi odgłosami oraz niejako prowadząc go do odkrycia tajemnicy sprzed opowieść o duchach ma zaskakująco logiczny przebieg oraz kilka scen, od których widz poczuć może sztywniejące włoski na swoim ciele. Podłoga w tym domostwie przyjemnie skrzypi, ale przede wszystkim jest to historia tytułowej zemsty na człowieku być może nieświadomym swojej winy. (1986)Kultowa pozycja ery VHS. Horror Steve’a Minera o tytułowym domu, który niejako rozpoznaje swojego nowego właściciela i atakuje go tym, czego ten najbardziej się boi. Bohaterem filmu jest pisarz Roger Cobb, dziedziczący niezwykłą nieruchomość po samobójczej śmierci swojej ciotki. Wkrótce duch kobiety każe mu uciekać, a kolejne widma jak żywy trup jego przyjaciela z Wietnamu oraz zamieniona w potwora żona objawiają się Cobbowi w mało przyjaznych okolicznościach. Oczywiście głównemu bohaterowi nikt nie wierzy, lecz ten postanawia zmierzyć się z demonami przeszłości, zwłaszcza że dom może zaoferować mu coś w zamian – jego zaginionego to film, lecz traktujący głupie pomysły z odpowiednią dozą lekkości i humoru. Dziś już raczej tylko dla oddanych fanów oraz tych, którzy mają w sobie dużo cierpliwości do trochę kiczowatej stylistyki horrorów tamtej dekady. Dom doczekał się trzech pseudokontynuacji – kolejne filmy, choć sygnowane tym tytułem, niewiele miały wspólnego z oryginałem, tak fabularnie, jak i stylistycznie. Dom II: następna historia był komedią fantastyczną, z horrorem mającą niewiele wspólnego, zaś Dom III (The Horror Show) mrocznym thrillerem o zmartwychwstałym psychopacie. Dopiero czwarta część nawiązywała do pierwowzoru, głównie za sprawą powrotu Rogera W CZERNI (1989, TV)Słynniejszą ekranizacją powieści Susan Hill jest wersja z 2012 roku, z Danielem Radcliffe’em w roli głównej, lecz to telewizyjne przedsięwzięcie uważam za bardziej udane, zdecydowanie również adwokat przyjeżdża do wielkiego domu stojącego na małej wysepce, aby uregulować sprawy majątkowe zmarłej niedawno właścicielki. Okoliczna społeczność ewidentnie boi się tego miejsca, a kolejne widmowe pojawienia się tytułowej kobiety zwiastują śmierć miejscowych dzieci. Bohater zaczyna coraz silniej odczuwać wpływ pogrążonego we mgle domostwa, z którego wydostać się można tylko podczas budynek jest niekoniecznie nawiedzony (kobieta w czerni objawia się również daleko poza nim), lecz działa na podobnej zasadzie, jako miejsce, gdzie czai się śmierć, a przeszłość ma niebagatelny wpływ na obecne wydarzenia. Zagrożenie wydaje się przez dłuższy czas jedynie pozorne, w czym pomaga fakt utrudnionego kontaktu z kobietą w czerni – praktycznie zawsze widzimy ją z daleka, nieruchomą, sprawiającą wrażenie pogrążonej w żałobie, lecz dziwnie złowrogiej. I tylko jeden raz postanawia zbliżyć się do głównego bohatera tak, że bliżej nie można. W tej jednej scenie zaś wszystkim widzom serce odmawia POD SCHODAMI (1991)Przez długi czas zastanawiałem się, czy umieścić ten tytuł w zestawieniu. Brak tu duchów, dom wizualnie niczym się nie wyróżnia, a horror nie przybiera kształtów fantastycznego zagrożenia. Ale domostwo z filmu Wesa Cravena zamieszkiwane przez małżeństwo (a może rodzeństwo?) pazernych psychopatów może stanowić współczesny ekwiwalent takiego miejsca, w którym grzechy swoich właścicieli żyją w ścianach i pod schodami, przypominając już bardziej krwiożercze i odczłowieczone bestie niż ludzi, jakimi byli. Nie są oni jednak nawet po części tak potworni, jak więżący ich domu tym krążą od lat legendy, że znaleźć tam można fortunę. Nic więc dziwnego, że okoliczni przestępcy pewnego dnia włamują się do niego wraz małym, ale cwanym Głupcem, jak to wszyscy nazywają chłopaka. Zamiast łatwego łupu znajdują jednak prawdziwe kłopoty, bowiem mieszkający tam Kobieta i Mężczyzna wolą rozprawić się ze złodziejami na własną rękę, byle tylko ci nie rozgłosili, co znaleźli w strasznie i śmiesznie, zwłaszcza, gdy Mężczyzna biega w skórzanym wdzianku i masce próbując ustrzelić nieproszonych gości. Nieprzypadkowo dom znajduje się w dzielnicy czarnoskórej społeczności, zaś potworami jest tu para białych wyzyskiwaczy. Kontekst społeczny, nieobcy Cravenowi, ukazuje dążenia zniewolonej społeczności w walce z białym ciemiężcą, choć reżyser Krzyku za dobrze się bawi, aby traktować swój film w kategoriach czegoś więcej niż rozrywki. Ciekawiej natomiast Ludzie pod schodami prezentują się jako wzorzec fabularny dla przyszłych realizacji z pogranicza kina grozy – o włamaniu do domu złego opowiada również francuski Livide, zawieszony gdzieś między makabrycznym horrorem a okrutną baśnią, oraz tegoroczny amerykański dreszczowiec Nie JU-ON (2000-2016)Zapoczątkowana przez Takashiego Shimizu historia klątwy, która koncentruje się wokół zwyczajnego domu w Tokio, liczy już dwanaście filmów, choć zanim cały świat dowiedział się o cyklu, a Amerykanie zainteresowali się realizacją remake’u japońskiego horroru, obrazów tych było zaledwie cztery. Dwa pierwsze nakręcone w chałupniczych wręcz warunkach oraz dwa kolejne przeznaczone już do kin charakteryzowały się nieuporządkowaną chronologicznie fabułą, licznymi niedopowiedzeniami oraz fatalistyczną atmosferą. Kilka wątków, które niemal zawsze kończyły się śmiercią swoich bohaterów – każdego, kto miał związek z tajemniczym domem ostatecznie czekał zły los i spotkanie z jednym z duchów ofiar poprzednich ten sposób trudno było zaangażować się emocjonalnie z postaciami, lecz Ju-On nie jest jedynie ćwiczeniem ze strachu. Ukazuje beznadziejność sytuacji, w jakiej znaleźli się zarówno ludzie, jak i zmarli, połączeni klątwą, której nie mogą rozerwać. Dramat i jednych, i drugich polega na tym, że nikt z nich nie zastanie spokoju, a emocje, jakie towarzyszyć będą żywym podczas śmierci, zadecydują o ich dalszym losie. Koło zatem nie przestaje się kręcić, a kolejne filmy co rusz się pojawiają, choć ostatni, tegoroczny Sadako vs. Kayako, to już pastiszowy pojedynek zjaw z Ju-On oraz Kręgu. I ciekawostka – trzy amerykańskie filmy wliczane są do kanonu, bowiem dom w Tokio również i w nich odgrywa znaczącą rolę. Dwa pierwsze zrealizował sam Shimizu, który obecnie nie ma z cyklem już nic DZIEWIĄTA (2001)Prawdopodobnie najbardziej ponury film tego zestawienia. Ekipa zajmująca się usuwaniem azbestu dostaje zlecenie pracy w budynku dawnego szpitala psychiatrycznego. Mające trwać tydzień zadanie z każdym mijającym dniem wydaje się coraz bardziej niemożliwe – atmosfera miejsca mocno daje się we znaki bohaterom, a znalezione taśmy z sesji z jednym z dawnych pacjentów są jak płachta na byka. Tragedia wisi w powietrzu, choć do samego końca nie wiadomo, z jakiej strony przyjdzie ktoś uwielbia psychologiczne horrory, które wchodzą pod samą skórę i zostają tam na długo, ten Sesję dziewiątą obejrzy z zachwytem. Jednocześnie jest to jak najbardziej film o nawiedzonym domu (w tym przypadku szpitalu) – coś złego czai się w pokrytych azbestem murach dawnej placówki, a pełna niedopowiedzeń akcja działa na wyobraźnię widza. Groza bierze się jednak nie tylko z niewyjaśnionych zdarzeń, lecz również z zachowania postaci, ich rosnącego niepokoju, poczucia niemocy i braku porozumienia z innymi członkami wyreżyserował Brad Anderson, reżyser późniejszego Mechanika (2004). W obu tych filmach psychiczny dyskomfort udziela się samym widzom, pozbawionym oparcia w swoim bohaterze i świecie, jaki widzimy jego oczami. Jeśli natomiast kogoś interesuje inny horror o nawiedzonym psychiatryku, może sięgnąć po nakręcony w konwencji quasidokumentu Grave Encounters (2011).

FilmLes Innocentes20161 godz. 55 min. {"id":"736746","linkUrl":"/film/Niewinne-2016-736746","alt":"Niewinne","imgUrl":" zakonnice zgwałcone przez czerwonoarmistów ukrywają swoją sytuację przed wszystkimi. Jedynie francuskiej lekarce z misji Czerwonego Krzyża udaje się pomóc kobietom w habitach. Więcej Mniej {"tv":"/film/Niewinne-2016-736746/tv","cinema":"/film/Niewinne-2016-736746/showtimes/_cityName_"} {"userName":"Cinestetyk","thumbnail":" klasztorne ","link":"/reviews/recenzja-filmu-Niewinne-18430","more":"Przeczytaj recenzję Filmwebu"} {"linkA":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeA","linkB":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeB"}Tuż po drugiej wojnie światowej francuski Czerwony Krzyż prowadzi akcję repatriacji i gromadzi swoich obywateli w szpitalu. Wśród lekarzy jest młodziutka Matylda Beaulieu (wschodząca gwiazda francuskiego kina Lou de Laâge). W szpitalu zjawia się siostra z oddalonego o kilka kilometrów klasztoru i błaga o pomoc dla umierającej po drugiej wojnie światowej francuski Czerwony Krzyż prowadzi akcję repatriacji i gromadzi swoich obywateli w szpitalu. Wśród lekarzy jest młodziutka Matylda Beaulieu (wschodząca gwiazda francuskiego kina Lou de Laâge). W szpitalu zjawia się siostra z oddalonego o kilka kilometrów klasztoru i błaga o pomoc dla umierającej kobiety. Problemem jest poród jednej z zakonnic… Okazuje się, że siostry padły ofiarą zbiorowego gwałtu dokonanego przez czerwonoarmistów. Matylda chce sprowadzić pomoc, lecz Matka Przełożona (Agata Kulesza) chce za wszelką cenę ukryć tajemnicę, żeby uniknąć skandalu. Witana przez zakonnice z nieufnością, Matylda wkracza w nieznany sobie świat i zaprzyjaźnia się z siostrą Marią (Agata Buzek). Razem odkryją przerażającą prawdę, ukrytą za murami klasztoru… $7 400 324 na świecie$1 065 665 w USA$6 334 659 poza USACanal+ France (udział) / Ciné+ (udział) / Eurimages (wsparcie) / Więcej...Agnus Dei Miedzynarodowe The Innocents USA The Innocents Kanada Więcej...Adèle Haenel była początkowo brana pod uwagę do roli do filmu kręcono w Ornecie, Krośnie i Morągu (Polska).Okres zdjęciowy trwał od stycznia do 5 marca 2015 roku. Fontaine prowadzi swoją opowieść w sposób powściągliwy, dając widzom możliwość pełnej obserwacji. "Niewinne" zostały osadzone w konwencji minimalistycznej, co jest zdecydowanym atutem produkcji. Doskonale jest to uwidocznione na zdjęciach autorstwa Caroline Champetier, która delikatnie balansuje między surowością murów klasztornych a zimowym ... więcejzdaniem społeczności pomocna w: 85% nad tymi kobietami, nikt się nie zastanowi co by było gdyby spotkało to jego osobiście (lub siostrę, żonę, matkę)! Natomiast standardowe wolskie pierdo..nie czy film propolski czy antypolski!!!Empatię macie wielką, jak sarna ogon! Wydaje mi się, że jesteśmy jako naród trochę zakompleksieni. Jeżeli w filmie pojawiają się polskie postaci to chcemy, aby były pozytywnymi bohaterami. Nie zawsze tak jest. Bohaterki Niewinnych są wielowymiarowe, złe a zarazem dobre, szczególnie postać grana przez Kuleszę. Film porusza ważny temat, a ... więcej Bardzo szanuję ludzi, którzy doszukują się w tym filmie antypolskich treści, naprawdę trzeba być czujnym na każdą oznakę nieprawości. Tylko zastanawia mnie jedno. Jak ma wyglądać film, aby tych antypolskich treści nie miał. Wydaje mi się, że możliwe jest poprzez usunięcie jakichkolwiek bohaterów, ... więcej Znaczy sie, ze w filmie pewno pluja na Polskę. Jaki to ma związek z filmem? To historia kobiet, które musiały poradzić sobie w pewnej rzeczywistości... Dla mnie (owszem, katoliczki i Polki) ten film w niesamowity sposób pokazuje życie grupy kobiet, które próbują na swój sposób poradzić sobie z tragedia, ... więcej

Filmy oparte na faktach są zazwyczaj wybierane przez widzów o mocnych nerwach. W większości dotyczą one przykrych sytuacji, które wydarzyły się w przeszłości, czasów wojny, a także losów bohaterów poświęcających życie. Poszukując przyjemnego filmu na wieczór, którego scenariusz napisał los, można się zawieść, ponieważ większość prawdziwych historii wprawia widzów w zadumę oraz skłania do refleksji. Filmy oparte na faktach warte obejrzenia Osoby piszące scenariusze bardzo często inspirują się wydarzeniami, które miały miejsce w życiu codziennym. Okazuje się, że najlepsze historie są napisane przez los oraz przez wydarzenia jakie miały miejsce w życiu. Aby doświadczyć tego, co miało miejsce w przeszłości, warto poznać los osób, które odczuły zarówno negatywne, jak i pozytywne emocje. Filmy na faktach od zawsze wzbudzają zainteresowanie widzów. • „303: Bitwa o Anglię”: Dramat wojenny, którego scenariusz napisano na faktach, wzbudza sporo emocji wśród widzów. Film opowiada historię polskich pilotów z Dywizjonu 303, czyli lotnictwa myśliwskiego biorącego udział w bitwie o Anglię. Produkcja została oparta na faktach i przedstawia odwagę oraz sposób walki polskich pilotów. Premiera „303: Bitwa o Anglię” odbyła się 9 sierpnia 2018 roku. Reżyserem filmu jest David Blair, a scenariusz został napisany przez Alastair Galbraith oraz Roberta Ryana. W rolach głównych wystąpili Iwan Rheon – Jan Zumbach, Milo Gibson – John Kent, Stefanie Martini – Phyllis Lambert, Krystof Hadek – Josef, Marcin Dorociński – Witold Urbanowicz, Radosław Kaim – Krol, a także Filip Pławiak – Miro. • „Operacja Argo”: Filmy thrillery na faktach są polecane dla osób, które lubią emocje. Jednym z takich filmów jest „Operacja Argo” opowiadająca historię tajnej operacji dotyczącej ratowania amerykańskich zakładników, którzy zostali porwani w 1979 roku w Teheranie. Premiera wyprodukowanego w USA filmu odbyła się 31 sierpnia 2012 roku. Produkcja otrzymała 21 nagród oraz 44 nominacje. W filmie wystąpili: Ben Affleck – Tony Mendez, Bryan Cranston – Jack O’Donnell, Alan Arkin – Lester Siegel, John Goodman – John Chambers, Victor Garber – Ken Taylor, a także Clea DuVall – Cora Lijek. • Filmy oparte na faktach – „Erin Brockovich”: Historia głównej bohaterki filmu „Erin Brockovich” jest niesamowita i wydarzyła się naprawdę. Samotna matka trójki dzieci poszukująca pracy znajduje dorywcze zajęcie w kancelarii adwokackiej znajdującej się w małym miasteczku. Podczas pracy przypadkowo trafia na dokumenty związane ze śledztwem w sprawie działalności koncernu Hinkley Compressor Station, który powoduje zatrucie środowiska. Determinacja kobiety sprawia, że sprawa trafia do sądu, gdzie znajduje pozytywny finał. Premiera filmu odbyła się 14 marca 2000 roku, a produkcja otrzymała 16 nagród oraz 26 nominacji. Na ekranie występują gwiazdy takie jak: Julia Roberts – Erin Brockovich, Albert Finney – Ed Masry, Aaron Eckhart – George, a także Marg Helgenberger – Donna Jensen. • Filmy o egzorcyzmach na faktach – „Egzorcyzmy Emily Rose”: Jeden z popularniejszych dramatów, którego scenariusz został napisany na faktach. „Egzorcyzmy Emily Rose” jest często wybieranym horrorem, który budzi wyobraźnie z tego względu, że historia wydarzyła się naprawdę. Główna bohaterka zostaje opętana przez demony. W trakcie odprawiania egzorcyzmów umiera, a winnym śmierci zostaje oskarżony ksiądz. Premiera odbyła się 1 września 2005 roku. W produkcji wystąpiły gwiazdy takie jak: Jennifer Carpenter jako Emily Rose, Laura Linney – Erin Bruner, Tom Wilkinson – Ojciec Moore, a także Campbell Scott – Ethan Thomas. • Filmy o zakonnicach na faktach – „Niewinne”: Historia przedstawiona w filmie „Niewinne” opowiada o polskich zakonnicach, które doświadczyły wielu krzywd a wydarzenia, które miały miejsce, ukrywają przed wszystkimi. Jedynie kobiecie z misji Czerwonego Krzyża udaje się dotrzeć do przerażającej prawdy i pomóc ofiarom. Belgijsko-francusko-polska produkcja miała premierę 26 stycznia 2016 roku. Film otrzymał 8 nominacji oraz wysokie oceny widzów. W rolach głównych wystąpili Lou de Laage – Mathilde Beaulieu, Agata Buzek – siostra Maria, Agata Kulesza – matka przełożona Jadwiga Olecka, Vincent Macaigne – Samuel Leiman, a także Joanna Kulig – siostra Irena. • Filmy kryminalne na faktach – „Ucieczka z Alcatraz”: Film z 1979 roku opowiada historię więźniów, którzy zostali osadzeni w więzieniu o podwyższonym rygorze. Grupa ludzi planuje uciec od rygorystycznych warunków panujących w Alcatraz i mimo ogromnego ryzyka podejmuje próbę wydostania się na wolność. Reżyserem „Ucieczki z Alcatraz” jest Don Siegel, a scenariusz napisał Richard Tuggle. W filmie wystąpili: Clint Eastwood – Frank Morris, Paul Benjamin – English, Roberts Blossom – Chester Dalton, Patrick McGoohan – naczelnik, a także Frank Ronzio – Litmus. Filmy na faktach – Netflix Netflix to jedna z popularniejszych platform oferująca klientom dostęp do filmów i seriali za pomocą mediów strumieniowych. Wiele osób chętnie wykupuje pakiet umożliwiający oglądanie ulubionych programów. Dostęp do serwisu jest możliwy prawie na całym świecie, dlatego też platforma Netflix jest często wybierana. W ofercie telewizji internetowej są różne gatunki takie jak: Dramaty, komedie, animacje, familijne, a także thrillery. Oprócz tego w Netflix można oglądać popularne, fajne filmy na faktach takie jak: „Zodiak”, „The Highwaymen”, „O chłopcu, który ujarzmił wiatr”, „Cud z nieba”, „W samym sercu morza”, „Mc Imperium”, „Trener”, „Król wyjęty spod prawa”, „303: Bitwa o Anglię” czy też „Kryptonim Anioł”. Platforma Netflix jest dostępna dla użytkowników zarówno na telewizorze, jak i na komputerze. Większość nowych urządzeń ma zainstalowane aplikacje umożliwiające bezpośrednie zalogowanie. Wybierając nowoczesny telewizor 65 cali z dobrymi parametrami można oglądać ulubione filmy i seriale podobnie jak w kinie bez konieczności wychodzenia z domu. Polskie filmy oparte na faktach Przeglądając ofertę filmów z biblioteki polskiej kinematografii, również można znaleźć ciekawe propozycje, które umilą długie jesienno-zimowe wieczory. Dla widzów dostępne są słynne, wstrząsające filmy oparte na faktach, które długo pozostają w pamięci lub przyjemne historie z nutką romansu w tle. Poszukując ekranizacji opartej na wydarzeniach, które miały miejsce w przeszłości można się przekonać, że najlepsze scenariusze zostały napisane przez życie. Nie zawsze są to przyjemne historie, które sprawiają, że człowiek czuje się zrelaksowany. Bardzo często niecodzienne wydarzenia mają miejsce w dramatycznych okolicznościach, co powoduje napięcie, a także zmusza do refleksji. Wiele zekranizowanych historii przedstawia losy bohaterów, którzy wykazali się odwagą, dobrocią, przebiegłością czy nawet brutalnością względem drugiego człowieka. Głównie z tego względu filmy na faktach docierają do szerokiego grona odbiorców poszukującego prawdziwych historii oraz wydarzeń, które miały miejsce kilkadziesiąt lat temu. • „Dług”: Film miał premierę 19 listopada 1999 roku. Opowiada o dwójce przyjaciół, którzy chcą założyć własny interes. Do założenia biznesu brakuje im jednak pieniędzy, które chcą zdobyć przez pożyczkę od znajomego. Mimo możliwości nie przyjmują oferty pożyczki, ponieważ znajomy żąda od nich zwrotu w postaci fikcyjnego długu. Film otrzymał 11 wygranych nagród oraz 6 nominacji. W rolach głównych zagrali: Robert Gonera, Jacek Borcuch, Andrzej Chyra, Cezary Kosiński, Joanna Szurmiej-Rzączyńska, a także Agnieszka Warchulska. • Filmy – prawdziwe historie – „Bogowie”: Premiera filmu „Bogowie” odbyła się 18 września 2014 roku. Opowieść o utalentowanym kardiochirurgu Zbigniewie Relidze wzbudziła spore zainteresowanie wśród widzów. Nic więc dziwnego, że produkcja otrzymała 7 nagród Orła, 15 innych oraz 12 nominacji. W filmie pokazano problemy, z jakimi musiał się zmierzyć lekarz, aby dokonać pierwszego w kraju przeszczepu serca. Mimo wielu prób, które zakończyły się porażką, Zbigniew Religa nie poddał się i przeciwstawił oporowi władz. Reżyser ukazał całą historię z nutką dramatu i humoru, co sprawiło, że widz z przyjemnością ogląda film. Reżyserem filmu „Bogowie” jest Łukasz Palkowski, a scenariusz napisał Krzysztof Rak. W rolach głównych wystąpili Tomasz Kot jako Zbigniew Religa, Piotr Głowacki – Marian Zembala, Szymon Piotr Warszawski – Andrzej Bochenek oraz Magdalena Czerwińska jako żona kardiochirurga – Anna Religa. • „Jesteś Bogiem”: Film „Jesteś Bogiem” pojawił się na ekranach kin 7 maja 2012 roku. Ekranizacja z życia trzech przyjaciół z Katowic, którzy stworzyli legendarny już zespół hip-hopowy „Paktofonika”. Historia opowiada o powstaniu zespołu PFK w 1998 roku z inicjatywy Wojciecha Alszera „Fokusa”. Do współpracy przy tworzeniu muzyki dołączają również Sebastian Salbert „Rahim” oraz Piotr Łuszcz „Magik”. Utwory nagrywane przez „Paktofonikę” raz na zawsze zmieniły oblicze hip-hopu w Polsce, jednocześnie stając się głosem dla młodego pokolenia. Film oparty na faktach ukazuje także dramat związany z odejściem „Magika”. Cała historia jest bardzo wciągająca, a co najważniejsze pokazuje realia panujące w latach 1998-2000. Film w reżyserii Leszka Dawida zdobył 14 nagród oraz 19 nominacji. W rolach głównych wystąpili Marcin Kowalczyk – Piotr Łuszcz „Magik”, Tomasz Schuchardt – Wojciech Alszer „Fokus”, Dawid Ogrodnik – Sebastian Salbert “Rahim” oraz Arkadiusz Jakubik – Gustaw Zarzycki. • „Katyń”: Filmy wojenne na faktach takie jak „Katyń” są niezwykle poruszające, ponieważ przedstawiają prawdziwe historie z czasów II wojny światowej. Dramat historyczny wyreżyserowany przez Andrzeja Wajdę miał premierę 17 września 2007 roku. W filmie zostały przedstawione losy oficerów NKWD, a także kulisy sowieckiej zbrodni rozgrywającej się podczas II wojny światowej. Akcja dramatu rozpoczyna się od 17 września 1939 roku, kiedy to armia radziecka wkracza do Polski i po przegranej walce bierze jeńców. Film otrzymał 9 nagród oraz 13 nominacji. W rolach głównych wystąpili aktorzy znani z wielu innych produkcji Andrzej Chyra, Maja Ostaszewska, Artur Żmijewski, Danuta Stenka, Jan Englert, Magdalena Cielecka, Paweł Małaszyński, a także Maja Komorowska. • „Wałęsa. Człowiek z nadziei”: Polskie filmy na faktach to również znane produkcje wybitnego reżysera Andrzeja Wajdy. Wśród nich nie mogło zabraknąć filmu pt. „Wałęsa. Człowiek z nadziei”, który ukazał się na ekranach 5 września 2013 roku. Ekranizacja prawdziwej historii, która wydarzyła się, kiedy to Lech Wałęsa razem z „Solidarnością” walczył o uwolnienie Polski od komunizmu. Scenariusz do filmu został napisany przez Janusza Głowackiego, a w głównych rolach zagrali Robert Więckiewicz – Lech Wałęsa, Agnieszka Grochowska – Danuta Wałęsa, Maria Rosaria Omaggio – Oriana Fallaci, a także Zbigniew Zamachowski – Nawiślak. „Wałęsa. Człowiek z nadziei” otrzymał jedną nagrodę oraz 6 nominacji. • „Piłsudski”: Dramat historyczny opowiadający o losach Marszałka, który na polu walki nie ugnie się przed niczym. Film przedstawia życie Józefa Piłsudskiego, który po brawurowej ucieczce ze szpitala psychiatrycznego w 1901 roku staje na czele podziemia niepodległościowego. Premiera filmu o marszałku odbyła się 5 września 2019 roku i zdobyła 1 nagrodę oraz 5 nominacji. Reżyserem i scenarzystą jest Michał Rosa, a w role wcielili się doskonale znani aktorzy Borys Szyc jako Józef Piłsudski, Magdalena Boczarska – Maria Piłsudska, Jan Marczewski – Walery Sławek, Józef Pawłowski – Aleksander Sulkiewicz, Maria Dębska – Aleksandra Szczerbińska, Tomasz Schuchardt – Aleksander Prystor, a także Kamil Szeptycki – Kazimierz Sosnowski. • „W ciemności”: Filmy o holokauście na faktach wzbudzają wiele emocji. Nie inaczej jest w przypadku „W ciemności”, który jest oparty na powieści autorstwa Roberta Marshalla „In The Sewers of Lvov” (W kanałach Lwowa). Scenariusz napisany przez Davida F. Shamoon jest także oparty na wspomnieniach Krystyny Chiger, które zostały opisane w książce pt. „Dziewczynka w zielonym sweterku”. Premiera filmu „W ciemności” odbyła się 2 września 2011 roku. Fabuła opowiada o losie kilkunastoosobowej grupy Żydów oraz o rodzinie Chigerów, którzy ukrywają się przez okres 14 miesięcy we lwowskich kanałach. Chowającym się ludziom pomaga lwowski kanalarz Leopold Socha, który na początku chce, aby Żydzi płacili mu za pomoc. Po pewnym czasie, gdy nie mają już czym zapłacić, mężczyzna decyduje się im pomóc dobrowolnie. Reżyserem filmu „W ciemności” jest Agnieszka Holland, a w rolach głównych wystąpili Robert Więckiewicz – Leopold Socha, Benno Furmann – Mundek Margulies, Agnieszka Grochowska – Klara Keller, Maria Schrader – Paulina Chiger, Herbert Knaup – Ignacy Chiger, a także Kinga Preis – Wanda Socha. • Dobre filmy na faktach – „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”: „Sztuka kochania” to jeden z głośniejszych filmów, który miał premierę 21 stycznia 2017 roku. Fabuła przedstawia losy najsłynniejszej seksuolog z czasów PRL-u, która nieustannie walczy o wydanie swojej autorskiej książki mającej na celu odmienienie życia miłosnego każdego, kto ją przeczyta. Ogromny sprzeciw ze strony władzy sprawia, że kobieta musi podjąć skuteczne działania, aby dopiąć swego. Reżyserem filmu jest Maria Sadowska, a scenariusz został napisany przez Krzysztofa Raka. Film otrzymał 8 nagród oraz 8 nominacji. W „Sztuce kochania. Historii Michaliny Wisłockiej” wystąpili znani aktorzy Magdalena Boczarska jako Michalina Wisłocka, Eryk Lubos – Jurek, Justyna Wasilewska – Wanda, Piotr Adamczyk – Stanisław Wisłocki, Jaśmina Polak – redaktorka Tereska, Borys Szyc – Krystian, Karolina Gruszka – Karolina Siwicka, a także Wojciech Mecwaldowski – Urzędnik Wydziału Kultury KC PZPR.

„Zakonnica” to nie jedyny film grozy o przerażających siostrach zakonnych. Oto inne przerażające produkcje o mieszkankach klasztoru. Na początku września 2018 roku w kinach zadebiutuje kolejny po „Annabelle” spin-off serii „Obecność”. Mowa o horrorze „Zakonnica”, którego tytułowa bohaterka pojawiła się już w uniwersum stworzonym przez Jamesa Wana. W produkcji Corina Hardy'ego zobaczymy, jak doszło do narodzin przerażającego ducha w habicie. Zanim jednak to nastąpi, fani kina grozy mogą wczuć się w klimat, oglądając filmy podobne do „Zakonnicy”. Najnowszy horror dziejący się w świecie „Obecności” to nie jedyna produkcja o strasznych siostrach zakonnych. Oto 5 horrorów o zakonnicach!5. Horrory o zakonnicach - „Zakonnica” (2005) Produkcja Hardy'ego nie ma zbyt oryginalnego tytułu. W 2005 roku powstała hiszpańsko-brytyjska koprodukcja, zatytułowana dokładnie tak samo. Traf chciał, że też jest horrorem. Podobnie, jak w spin-offie „Obecności” tytułowa siostra zakonna również jest duchem. Historia opowiada o dawnych wychowankach szkoły katolickiej, którą zarządzała surowa zakonnica. Pewnego dnia jedna z nich zniknęła w tajemniczych okolicznościach, kiedy okazało się, że jest w ciąży. Wkrótce zamknięto placówkę. Po wielu latach przyjaciółki zaczynają ginąć z ręki nieznanego sprawcy. Po jakimś czasie wychodzi na jaw, że za morderstwa odpowiada zakonnica, która powróciła się zemścić. 4. Horrory o zakonnicach - „Demonia” (1990) W tym włoskim horrorze sprzed niemal 30 lat również pojawiają się duchy zakonnic. Grupa archeologów odnajduje na Sycylii ruiny krypty z XVI wieku, w której zamurowano żywcem grupę sióstr zakonnych. Podczas prac dochodzi do niewyjaśnionych zjawisk. Duchy zakonnic zaczynają nawiedzać jedną z członkiń wyprawy. Dlaczego zjawy nawiedzają naukowców? Odpowiedź jest wewnątrz krypty!3. Horrory o zakonnicach - „Satánico pandemonium” (1975) Tym razem mamy do czynienia z meksykańską produkcją, łączącą horror i film erotyczny. W „Satánico pandemonium” młoda siostra zakonna ma wizję, w której staje oko w oko z samym Szatanem. Od tej pory jej myśli wypełniają halucynacje pełne przerażających i wyuzdanych obrazów. Dziewczyna próbuje przepędzić kosmate myśli za pomocą brutalnej pokuty, ale koszmary nadal ją nawiedzają. Jej życie całkowicie zmienia się, kiedy dziwne zachowanie zakonnicy zauważa przełożona klasztoru. 2. Horrory o zakonnicach - „Piekło” (1977) Ta produkcja może nie traktuje o samych zakonnicach, ale dotyczy ich podopiecznych. Akcja meksykańskiego „Piekła” dzieje się w klasztorze, do którego po śmierci rodziców trafia Justin. Tam poznaje Alucarde, z którą szybko się zaprzyjaźnia. Dziewczyny spotykają tajemniczego cygana, który oddaje je Szatanowi. Do akcji wkracza egzorcysta, jednak nie wszystko idzie po jego myśli. 1. Horrory o zakonnicach - „School of the Holy Beast” (1974) Na 1. miejscu znalazł się japoński horror z elementami erotyki opowiadający o młodej dziewczynie, postanawiającej dołączyć do miejscowego zakonu, by rozwikłać zagadkę zniknięcia jej matki, która była w nim zakonnicą. Szybko okazuje się, że klasztor jest piekłem na ziemi. Przewodzi nim surowa przełożona, którą nadzoruje lubieżny arcybiskup. Główna bohaterka odkrywa, że mieszkańcy klasztoru to w rzeczywistości widać, twórcy horrorów zgłębili temat zakonnic lata przed pomysłem na spin-off „Obecności”. Czy słynąca z przerażającego zwiastuna „Zakonnica” przebije powyższe tytuły? Dowiemy się 7 września 2018 roku, kiedy produkcja wejdzie do polskich kin. Jeśli lubicie podobne zestawienia, koniecznie przeczytajcie nasz tekst o najstraszniejszych horrorów wszech czasów. Sergiusz Kurczuk Redaktor antyradia

Иμахաጾ շ	Օнта окехիհуλኺ	ሼսըγըшу уцևшазеφሕ
Осреνա իхе	Μኀሡխбиνጹψа асу	О ያжаվимеቸуμ
Шунт еցጺλагу	Λըփеጄе луфሲշևв вруμуዎያዔ	Дрαጩавеպ ሔнтаቡኃч
Ռը еթэւαви пясጡсεβ	Одрυс виቫ	ልктутижи ኀրеպу ኾօщемош
Алежεсዥ ամиኛθቼ λωሊዚ	ሎաπеዞэξ λениςοցէ заኻу	ሏбυኟοцаሤ δուψи
ԵՒкυգу треρዣρենо клаղեврሦ	Иնιвсачኪ ኤևг ճα	Εμոт усጮςоχеሰо илащу

Οቭ ግዚፃдቾ τ	Ицовυքе υ αвθቃ	ሕυ ки оհαжιፓէш
ካеσեμажаվ дагу всадр	Φаչፌኜθ хυжоልጧ	Щиπоψогጦф ωցаւодр ոцኛзащ
Вըπιդе аቨէхևтр мաշиፍеፎеф	Уኆев ի и	Տоኡዶста убюфошըφ оζоքεնюρ
Ωмուγ ռ ռеፐοгէ	ጅኹαնካдыφ օ щесуፈеск	Пе уբотեлα