Streszczenie Opowieść rozpoczyna się w marcowy dzień, podczas jednej z lekcji. Uczniowie nie mogą doczekać się momentu, w którym będą mogli wyjść do domu. Klasa przygotowywała się do wyjścia. Chłopcy – Czonakosz oraz Boka przekazali sobie wiadomość o obowiązkowym zebraniu, które miało się odbyć na Placu Broni. Po wyjściu ze szkoły Czele chciała zakupić słodycze. Okazało się jednak, że ich cena uległa zmianie, dla tego też chłopiec próbował negocjować ją ze sprzedawcą. Towarzyszący mu Gereb, poradził uderzenie kapeluszem w stragan handlarza. Wymianę zdań przerwał Boka. Chłopcy, razem z Czelem, który zakupił słodycze, ruszyli razem. Ich grupka powiększyła się o Nemeczka, który opowiadał o „einstadzie”, który miał miejsce w dniu poprzednim. Chłopcu odebrano kulki, którymi grał. Sprawcami byli bracia Pastorowie. Do grupki chłopców dołączył także Czonakosz. Po południu odbyło się spotkanie na Placu Broni. Było to miejsce zabaw chłopców, w którym chętnie spotykali się razem po szkole. Skład drewna tam się znjadujący stanowił dla nich niezwykłą atrakcję i pole do zabawy. Nemeczek – szeregowiec, obecny był na placu jako pierwszy. Wtedy wydarzyło się coś okropnego. Jedna z fortec została opanowana przez Feriego Aczę. Mały Nemeczek uciekł, a gdy powrócił zauważył, że chłopak ukradł chorągiewkę z fortecy. Wydarzenie staje się tematem spotkania. Chłopcy na swego przywódcę wybierają Bokę i postanawiają przygotować plan wojny. Mały szeregowiec – Nemeczek, próbował poprosić o awans. Jego prośba nie spotkała się jednak ze zrozumieniem, a chłopiec rozpłakał się. Dano mu jednak obietnice, że w nagrodę za dobre sprawowanie może on zostać awansowany w późniejszym terminie. Kolejnego dnia Boka miał już gotowy plan. Feri Acza, który poprzedniego dnia zaatakował teren chłopców, należał do grupy, która miała swoją bazę w Ogrodzie Botanicznym. Celem chłopców stało się zakradnięcie tam i zaakcentowanie swojej obecności. Do dzieła przystąpili tego samego wieczoru. Gdy dostali się na teren wroga, nieco ich przestraszono. Przypadkowo odkryli miejsce, w którym chłopcy składowali swoją broń. Boka, Nemeczek i Janosz, kórzy wspólnie uczestniczyli w misji mieli okazję podsłuchać naradę Czerownych Koszul. Na jaw wyszła zdrada Gereba, który obiecał im pomoc w przejęciu Placu Broni. Chłopcy pozostawili po sobie ślad – kartkę, która informowała o ich obecności. Po chwili powrócili przyjaciele Feriego Aczy, którzy zaczęli ściagać grupę z Placu Broni. Udało im się jednak skryć. Trójka chłopców, w tym Nemeczek, któremu kazano wskoczyć do stawu, ruszyła do domu. Następnego dnia w szkole panowała nerwowa atmosfera. Chłopcy nie mogli się doczekać dalszych decyzji. Rozmyślania przerwał profesor Rac. Poprosił on chłopców do gabinetu. Rychter, Kolnay, Weiss,i inni chłopcy mały Nemeczek przyznali się do działalności w Związku Kitowców. To tajemnicze zgrupowanie miało na celu zbieranie kitu. Chłopcy zostali ukarani obniżeniem oceny oraz zmuszeni do szybkiego rozwiązania związku. Po wyjściu z pokoju nauczyciela okazało się jednak, że najmniejszy z członków posiada nieco kitu. Rozpoczęło się kolejne zebranie związku, jednak Nemeczek szybko je opuścił. Zauważył on Gereba i postanowił go śledzić. Okazuje się, że namawiał on stróża do wyrzucenia chłopców z terenu, na którym się bawili. Nemeczek szybko donosi Boce o tym, co miał okazję usłyszeć. Chłopiec próbuje zareeagować jednak nie jest to możliwe. Nemeczek zaczął zdradzać pierwsze objawy choroby. Niedługo później Czerwone Koszule dowiadują się o czynie Gereba. Jest to kolejne z ich zmartwień, tuż po odkryciu zaginięcia flagi. Gereb jednak miał szansę pomóc w zdobyciu Placu poprzez walkę. Obiecuje, że pójdzie na zebranie swych wczęsniejszych przyjaciół. Podczas jego przemowy zdumionym Czerownym Koszulom ukazuje się Nemeczek. Mimo szacunku, który wzbudził nie unika on kary. Zostaje wykąpany w stawie. Nemeczek jednak zauważa, że woli być ukarany w ten sposób niż być zdrajcą jak Gereb. Małemu chłopcu zostały oddane honory. Feri Acza ukarał także jego wcześniejszych oprawców, braci Pastorów. Boka zawiadomił chłopców o nadchodzącej walce. Przygotował specjalny plan, a Nemeczek został podniesiony do rangi adiutanta przywódcy grupy z Placu Broni. Chłopcy przygotowani byli do wojny. Podzieleni na bataliony czekali na rozwój sytuacji, gdy na placu pojawił się zdrajca. Ich przywódca nie przebaczył jednak Gerebowi. Niedługo po tym incydencie na Placu Broni pojawił się ojecie Gereba, który postanowił wyjaśnić zajście. W jego obecności, Nemeczek zparzeczył zdradzie kolegi. Nie chciał on sprawić przykrości ojcu Gereba. Zostaje przez to jednak wyśmiany. Malec jest coraz bardziej chory. Ma gorączkę i widzi rzeczy, które nie miały miejsca. Bitwa zbliża się wielkimi krokami. Nie była już ona tajemnicą, ale sprawą, która ciekawiła niemalże wszysktich uczniów. Mieli oni także ochotę wziąć udział w bitwie, jednak przywódca nie zgodził się na to. Po raz kolejny pojawia się posłaniec Gereba. Służąca przynosi wiadomość, w której chłopiec po raz kolejny prosi o przebaczenie. Tym razem winy zostają mu darowane. Bitwa jest coraz bliżej. Pojawiają się także posłańcy przeciwnika, z którymi ustalane są reguły. Dawni oprawcy Nemeczka, pod wrażeniem jego postawy, odwiedzają chłopca w imieniu Czerwonych Koszul oraz przesyłają mu specjalne pozdrowienia od ich przywódcy. Chłopcy z Placu Broni zdążyli jeszze przed bitwą stworzyć specjalne rowy oraz odwiedzić Czerwone Koszule. Oddali im chorągiew, którą wcześniej przyniósł Gereb. Gdy rozpoczęła się walka, część oddziałów Feriego zostaje pokonanych przez obrońców swojego terenu. Walka była bardzo zajadła, jednak podczas niej wydarzyło się coś niespodziewanego. Bardzo chory Nemeczek zawitał na Plac. Przewraca on wodza Czerwonych Koszul. Malec mdleje. Wojna kończy się awansem Nemeczka, który zostaje odprowadzony do domu. Najmłodszy z chłopców zostaje też uhonorowany przez Związek Kitowców. Dotychczas widniał on w specjalnym zapisie małymi literami. Zostaje to jednak zmienione. Do chłopczyka przychodzą kolejni koledzy. Jego przywódca opowiada mu o wygnaniu Czerwonych Koszul z Ogrodu Botanicznego. Nemeczek jest bardzo chory. Majaczy, a jego stan jest coraz gorszy. Malec kona, a tego samego dnia jego przyjaciel dowiaduje się, że Plac Broni niebawem stanie się placem budowy. Plan wydarzeń 1. Zakończenie lekcji. 2. Targowanie i kupno słodyczy. 3. Opowieść Nemeczka. 4. Zebranie na Placu Broni. 5. Przywództwo Boki. 6. Zakradnięcie się do Ogrodu Botanicznego. 7. Odkrycie zdrady Gereba. 8. Odkrycie Związku Kitowców przez profesora Raca. 9. Przekupstwo strażnika. 10. Zakradnięcie się Nemeczka na zebranie Czerwonych Koszuli. do wojny. 12. Pojawienie się Gereba. 13. Wizyta ojca Gereba. 14. Choroba Nemeczka. 15. Kolejne przeprosiny przesłane przez Gereba. 16. Poselstwo z Ogrodu Botanicznego. 17. Ustalenie reguł walki i oddanie flagi. 18. Wizyta u Nemeczka. 19. Rozpoczęcie wojny. 20. Bohaterski czyn Nemeczka. 21. Śmierć chłopca. 22. Przeznaczenie Placu Broni pod budowę. Rozwiń więcej

Niektórzy znali go dobrze i spotykali wielokrotnie. Inni – zapamiętali z pielgrzymek czy transmisji telewizyjnych. Każdy z naszych rozmówców ma ważne, osobiste wspomnienie związane z Janem Pawłem II. Jolanta Kwaśniewska była pierwsza dama W 2001 r. wraz z grupą 150 chorych na raka dzieci poleciałam na audiencję u Ojca Świętego. To była trudna podróż, bo dzieci były bardzo chore, towarzyszyli im lekarze. Niektóre miały przerzuty choroby do kości, więc chodziły o kulach, inne wspierały się na dorosłych, bo miały amputowane nogi. Większość nosiła na głowach chusteczki, by ukryć brak włosów po chemioterapii. Na nakręconym wtedy filmie widać, jak dzieci wchodzą po schodach do Watykanu. Widać, że to dla nich ogromny wysiłek, niektóre przysiadają by odpocząć, potem wstają i idą dalej. Audiencja odbywała się w jednej z najpiękniejszych sal Watykanu. Czekaliśmy na papieża dość długo, więc pomyślałam, że może czuje się źle i do nas nie wyjdzie. Ale kardynał Dziwisz uspokoił mnie, mówiąc, że Ojciec Święty nie skończył jeszcze poprzedniego spotkania. Gdy w końcu przybył, poproszono mnie o zabranie głosu. Nie spodziewałam się tego, byłam zaskoczona, ale opowiedziałam o naszych dzieciach i dlaczego to spotkanie jest dla nich tak ważne. Potem postawiono mi krzesełko koło fotela Ojca Świętego, a on przez całą godzinę trzymał mnie za rękę. Jan Paweł II pobłogosławił wszystkie dzieci. Klękały przed nim kolejno, bardzo wzruszone, każde chciało Ojcu Świętemu coś opowiedzieć. Kiedy kardynał Dziwisz mówił: „No, no, już szybciutko", papież przytrzymywał je za rękę, żeby mogły mu przekazać wszystko, co miały do powiedzenia. Jedna z dziewczynek, Magda, która była w trakcie chemioterapii, więc nie miała włosów, ani brwi i rzęs, powiedziała, że czuje się najszczęśliwszą osobą na świecie, ponieważ ta straszna choroba pozwoliła jej na spotkanie z Ojcem Świętym. Całej wizycie towarzyszyło ogromne wzruszenie nie tylko dzieci, ale również towarzyszących im osób. Mieliśmy poczucie uczestnictwa w czymś wyjątkowym. Pamiętam, że powiedziałam wtedy papieżowi, iż chyba nikomu innemu tak bardzo nie jest potrzebna audiencja w Watykanie, jak tym dzieciom. Bo daje im siły do walki ze straszną chorobą. Dla mnie osobiście bardzo ważne było papieskie przyzwolenie na to, aby czerpać siłę z jego cierpienia. Niesamowite było to, że ktoś tak chory i cierpiący potrafił być źródłem nadziei dla innych. Józefa Hennelowa publicystka „Tygodnika Powszechnego" Nigdy nie zapomnę zakończenia kazania, które Ojciec Święty wygłosił na krakowskich Błoniach podczas pierwszej pielgrzymki w 1979 r. Siedziałam blisko ołtarza i doskonale widziałam i słyszałam Ojca Świętego. Wszyscy byliśmy niesłychanie szczęśliwi, ale jednocześnie przekonani, że to jest jedyny raz, gdy Ojciec Święty odwiedził ojczyznę. To było jeszcze przed „Solidarnością", więc nie mieliśmy nadziei, że coś się w Polsce zmieni. Prymas Stefan Wyszyński, który nie lubił żywiołowego manifestowania uczuć, poprosił, byśmy papieżowi nie przeszkadzali, bijąc brawo. Siedzieliśmy więc w absolutnej ciszy, nie przerywając homilii oklaskami. A papież mówił, że powinniśmy ufać Bogu, szukać u niego duchowej pomocy, nigdy od niego nie odchodzić. I prosił, żebyśmy nigdy nie wzgardzili miłością Chrystusa. Dotąd pamiętam tę ciszę i papieskie słowa: „Proszę was o to. Amen”. To brzmiało jak testament. A potem było pożegnanie z papieżem na lotnisku w Balicach, gdy odlatywał już do Watykanu. My, starzy i doświadczeni dziennikarze, najnormalniej w świecie płakaliśmy. Myśleliśmy, że już go nie zobaczymy. Michał Bajor aktor i piosenkarz O tym, że Karol Wojtyła został papieżem, dowiedziałem się z radia, którego słuchała szatniarka w warszawskiej Szkole Teatralnej. Trwały wieczorne zajęcia, a ja otwierałem kolejno drzwi do sal wykładowych i krzyczałem: „Polak papieżem!". Zajrzałem do klasy profesora Pszoniaka, potem do profesora Zapasiewicza i profesora Holoubka, wszędzie ogłaszając tę wiadomość. Przerwano wykłady i studenci, i nauczyciele, wyszli na korytarz. Rozmawialiśmy o tym, co się stało. W 2001 r. mogłem się Ojcu Świętemu osobiście ukłonić podczas premiery filmu Jerzego Kawalerowicza „Quo vadis" w Watykanie. Zostałem mu przedstawiony jako ten okrutny filmowy Neron. Jan Paweł II się uśmiechnął, a ja powiedziałem, że tak naprawdę nie jestem Neronem, tylko Michałem Bajorem, kolejnym z członków rodziny Bajorów, który dostępuje zaszczytu spotkania Ojca Świętego. Bo jakiś czas wcześniej wysłałem do Włoch moich rodziców. Gdy szli na prywatną audiencję w Ogrodach Watykańskich, zabrali moją pierwszą płytę i podarowali ją Janowi Pawłowi II. Do dziś przechowuję zrobione wtedy zdjęcie: papież trzyma rękę na okładce płyty, na której jest moja fotografia. Trzyma rękę na mojej twarzy. Ojciec Święty zajmuje bardzo szczególne miejsce w sercach naszej rodziny. Mój brat i jego żona długo nie mieli dziecka, a po wizycie w Watykanie poczęła się moja bratanica Bogumiła. Brat i bratowa do dziś są głęboko przekonani, że ich córka jest na świecie właśnie dzięki spotkaniu z Janem Pawłem II. Maja Komorowska aktorka Wszystkie spotkania z Janem Pawłem II były ważne. Zawsze niosły z sobą ogromny ładunek emocji, ale przede wszystkim treści, które stawały się przesłaniem – dziś chyba jeszcze bardziej aktualnym niż wtedy, gdy zostały wygłoszone. Tak jak słowa skierowane do młodzieży na Jasnej Górze: „Czuwam? To staram się być człowiekiem sumienia. Nazywam po imieniu dobro i zło (…), to znaczy także czuję się odpowiedzialny za to wielkie wspólne dziedzictwo, któremu na imię Polska". Zawsze będę pamiętała jednak lotnisko w Warszawie – tam pierwszy raz zobaczyłam Ojca Świętego. Było to 2 czerwca 1979 r. Staliśmy wtedy jak dzieci i wpatrywaliśmy się w niebo. Lotnisko od zawsze kojarzyło mi się właśnie z oczekiwaniem i powitaniem. Trudno nawet znaleźć słowa, które by to opisały. Ojciec Święty pocałował ziemię, a my ogarnięci tym papieskim przywitaniem z nami, z Polską, zjednoczyliśmy się. Staliśmy się lepsi, uśmiechaliśmy się do siebie. Nagle, co stanowiło dla nas jeszcze pewne zaskoczenie, okazało się, że jednak umiemy być cierpliwi, dzielić się jedzeniem i piciem czy odstępować skrzynki i stołki, które przynieśliśmy, by lepiej widzieć Ojca Świętego. Ludzie poubierali się w to, co mieli najlepszego, bo każde spotkanie z Janem Pawłem II to było święto. Śmieszne, zauważyłam, że nie ja jedyna miałam buty, które nie pasowały do sukienki. Trudno, najważniejsze, żeby było wygodnie. Ucieszyłam się. W końcu przestaliśmy się spieszyć. Wiesław Chrzanowski marszałek Sejmu I kadencji W 1991 r. jako minister sprawiedliwości witałem Ojca Świętego w więzieniu w Płocku. Przybył do zwykłych ludzi, często odsiadujących wieloletnie wyroki. W przemówieniu do nich powiedział: „Jesteście skazani, to prawda, ale nie potępieni. Każdy z was przy pomocy łaski bożej może zostać świętym". A potem mówił, że wie, w jak trudnych warunkach żyją, i życzył im siły i nadziei. Tamta czwarta pielgrzymka papieża do Polski nie została najlepiej przyjęta przez prasę katolicką, bo papież mówił trudne rzeczy. Na przykład, że wolność trzeba umieć zagospodarować, bo może ona prowadzić do grzechu i nadużyć. Tematy homilii wygłaszanych w kolejnych miastach odnosiły się do dziesięciorga przykazań. Bardzo ciekawa była ta, którą Jan Paweł II wygłosił podczas spotkania z episkopatem w Częstochowie: przypomniał że Kościół, który w okresie PRL był ośrodkiem oporu, teraz działa w innej sytuacji i dlatego musi się na nowo zdefiniować. Jakże aktualnie brzmią te słowa. Justyna Kowalczyk mistrzyni świata w biegach narciarskich Na zawsze utkwiła mi w pamięci papieska pielgrzymka do Zakopanego w czerwcu 1997 r. Oglądałam ją w telewizji razem z całą rodziną. To był bardzo wzruszający moment nie tylko dla ludzi mieszkających w górach, tak jak ja, ale dla wszystkich Polaków. Dla nas szczególnie, bo wiedzieliśmy, jak papież kochał góry, jak kochał po nich wędrować, jak zawsze chciał tu Zanussi reżyser 16 października 1978 r. byłem w Meksyku i długo nie byłem pewien, czy wiadomość o papieżu Polaku jest prawdziwa. Tak była niesłychana, że trudno było w nią uwierzyć. A równocześnie miałem poczucie, że stało się coś przełomowego. Potem był 13 maja 1981 r. i obawa, że papież tego zamachu nie przeżyje. Pomyślałem wtedy, że być może ten pontyfikat jest zbyt piękny, by mógł się do końca spełnić. I wreszcie niesłychanie dojmującym przeżyciem było jego odchodzenie. Ta długa agonia na oczach świata była przesłaniem, którego znaczenie nie do końca potrafiliśmy zrozumieć. Ja jeszcze w styczniu 2005 r., na kilka miesięcy przed śmiercią Jana Pawła II, byłem zaproszony do Watykanu, na śniadanie albo obiad z nim, już teraz nie pamiętam. I w ostatniej chwili dowiedziałem się, że Ojca Świętego właśnie zawieziono do szpitala, bo jego stan się pogorszył. Przyszło mi wtedy do głowy, że nie wiadomo, czy jeszcze kiedyś go zobaczę. Nie udało mi się. Janina Ochojska szefowa Polskiej Akcji Humanitarnej W 1995 r. odbierałam w Asyżu nagrodę Pax Christi International Peace Award. Zaraz po tej uroczystości pojechaliśmy na spotkanie z Ojcem Świętym do Rzymu. Tam zostałam mu przedstawiona jako laureatka tej nagrody. Ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu Jan Paweł II powiedział wtedy: „A, to wy zostaliście zatrzymani w Czeczenii". Rzeczywiście kilka miesięcy wcześniej Polska Akcja Humanitarna zorganizowała konwój z pomocą do ogarniętej wojną Czeczenii. Dojechaliśmy tam, rozdaliśmy dary, ale gdy wracaliśmy Rosjanie zatrzymali nas na granicy czeczeńsko-dagestańskiej. To było niesamowite, że papież nie tylko wiedział o tym wydarzeniu, ale również rozpoznał mnie w tłumie ludzi, którzy przyszli na audiencję. Co więcej, dokładnie wiedział, czym się zajmuje PAH i z jakimi na co dzień musi się zmagać problemami. Bardzo przeżyłam jeszcze jedną audiencję u Jana Pawła II: stanęłam wtedy przed nim i powiedziałam, że znalazłam swoją drogę i miejsce w życiu. A on mnie pobłogosławił. Janek Mela niepełnosprawny zdobywca obu biegunów, założyciel fundacji Poza Horyzonty Po raz pierwszy zetknąłem się z Ojcem Świętym podczas jego wizyty w Elblągu w 1999 r. Miałem dziesięć lat i nie bardzo rozumiałem to poruszenie, nigdy wcześniej nie widziałem tak wielu ludzi zgromadzonych w jednym miejscu. Z podekscytowaniem spoglądałem przez lornetkę na ledwie dostrzegalną białą sylwetkę. Byłem częścią tłumu i udzielała mi się niezwykła atmosfera wydarzenia. Parę lat później, po moim wypadku, po spotkaniu Marka Kamińskiego, znalazłem się pośrodku lodów Arktyki w drodze na biegun północny. Gdy mimo wszelkich przeciwności udało nam się dotrzeć na geograficzny czubek Ziemi, Marek wysłał przez telefon satelitarny telegram do Ojca Świętego z pozdrowieniami i podziękowaniem za względy tam „u góry", bo bez tego byśmy nie dotarli. Na odpowiedź czekaliśmy pół roku. Telegram przyszedł w bardzo niezwykłym momencie – podczas wyprawy na biegun południowy. Mieliśmy przed sobą jeszcze kilka dni drogi, a sił i nadziei na dojście coraz mniej. Bezkres bieli przytłaczał okrutnym chłodem. Gdy nasz zapał, w przeciwieństwie do lodowca pod naszymi stopami, topniał coraz prędzej, z nieba (dosłownie, bo przez satelitę) przyszła niespodzianka – odpowiedź na nasz telegram, w którym Marek nawiązywał do spotkania na Westerplatte i pamiętnego wezwania do „podjęcia i wypełnienia powinności, od których nie można się uchylić". W liście z Watykanu przeczytalismy: „Wasza wyprawa nie była wprawdzie powinnością, ale była skuteczną próbą wypełnienia tego, co można było uczynić, aby pokazać światu, że niepełnosprawność nie jest ograniczeniem w podejmowaniu nawet najtrudniejszych zadań”. Przeczytaliśmy też zapewnienie o modlitwie za sukces wyprawy, a tak naprawdę tego, co staramy się tą wyprawą udowodnić. Zebraliśmy się w sobie i stwierdziliśmy, że skoro Ojciec Święty się za nas modli, to musimy dać radę. Alina Janowska aktorka, działaczka społeczna Pod koniec lat 80., wracając z córką Kasią od męża z Syrii, gdzie jako architekt był na kontrakcie, zatrzymałam się w Rzymie. Miałam nadzieję, że Ojciec Święty będzie akurat rozmawiał z wiernymi i uda się go zobaczyć. Spotkałam sympatycznego polskiego księdza i poprosiłam go, żeby pomógł nam znaleźć się w pobliżu papieża, a najlepiej zamienić z nim choć jedno słowo. Ku mojemu zdziwieniu i ogromnej radości on to rzeczywiście zrobił, jednak nie mógł nas umieścić w sektorze polskim. Stałyśmy więc z córką na dziedzińcu watykańskim w okropnym gwarze i ścisku, czekając na Ojca Świętego. Kiedy się zjawił, postarałam się jak najbliżej do niego podejść, ciągnąc za sobą córkę. Koniecznie chciałam powiedzieć papieżowi, jak ważną osobą jest dla mnie, a im bliżej był, tym bardziej nie wiedziałam, co mu przekazać. Wreszcie mnie olśniło – przecież jestem szefową sekcji estrady w ZASP, więc pozdrowiłam Ojca Świętego od artystów scen polskich. A on spojrzał na mnie i powiedział: „O, pamiętam, pamiętam, »Zakazane piosenki«". Strasznie mnie zadziwiło, jak w takim tłumie można kogokolwiek rozpoznać i pamiętać, że rok po wojnie zagrał w jakimś filmie. Byłam zachwycona, zaczęłam się z radości śmiać, a on pobłogosławił mnie i moją córkę. Od tego momentu upłynęło kilka lat, byłam już w Warszawie, a papież podczas kolejnej pielgrzymki spotykał się z przedstawicielami środowisk twórczych. Z wielkimi trudnościami dostałam się do kościoła Świętego Krzyża, a w środku tłum był tak wielki, że nie było mowy o tym, by się przecisnąć do Ojca Świętego. Więc przynajmniej weszłam na ławkę w środku kościoła, by go lepiej widzieć. Byłam wtedy akurat świeżo po lekturze książki, z której wynikało, że papież bardzo ciężko pracuje, zupełnie nie dbając o siebie. Kiedy zbliżał się do mnie, powiedziałam: „Ojcze, błagam w imieniu wszystkich Cię kochających, żebyś trochę o siebie zadbał". A on na to: „To co, uważasz, że jestem niezadbany?”. Przeżegnał mnie i poszedł dalej. Jego poczucie humoru było niezależne od miejsca, w którym się znajdował.

UWAGA! Od środy materiały do lekcji są umieszczane w TEAMS w zakładce PLIKI w folderze CLASS MATERIALS w folderach lub plikach oznaczonych aktualną datą. ___________________________________________________________________________________________________________ ŚRODA Temat na 1. lekcję: Co już wiemy o przyimkach i spójnikach? Dzisiejszy temat jest przypomnieniem z klasy 4. Materiał w podręczniku znajdziecie na str. 175 - 176. Najważniejsze do zapamiętania: # PRZYIMEK to nieodmienna część mowy (jak omawiany wczoraj przysłówek), która pomaga nam w określaniu relacji przestrzennych. Łączy się najczęściej z rzeczownikiem, tworząc z nim WYRAŻENIE PRZYIMKOWE, czyli: PRZYIMEK + RZECZOWNIK = WYRAŻENIE PRZYIMKOWE Przykłady przyimków: od, do, przy, w, na, za, zza, przed, po, nad, o Przykłady wyrażeń przyimkowych: od góry, do domu, przy stole, w klasie, na tablicy, za ścianą, zza rogu, przed domem, po lekcjach, nad głową, o godzinie WAŻNE! Przyimek wpływa na końcówkę wyrazu, do którego się odnosi. Przykład: do drzew-a, pod drzew-em, na drzewi-e # SPÓJNIK to także nieodmienna część mowy, która łączy (spaja) wyrazy w zdaniu lub zdania. Przykłady spójników: i, oraz, albo, lub, lecz, ale, bądź, jednak, zatem, dlatego, więc, ani, czy, że Przykłady użycia spójników: Zjem zupę albo pierogi. Jestem chora, więc nie idę do szkoły. Jaś i Małgosia poszli do lasu. CZAS NA ĆWICZENIA: Wykonaj w zeszycie ćwiczenia 1, 3, 4 (wypisz tylko same wyrażenia przyimkowe), 5 i 6 ze str. 175-176 w podręczniku. Temat na 2. lekcję: Co już wiemy o wypowiedzeniach? Ten temat również jest powtórką z klasy 4. Materiał w podręczniku znajdziecie na str. 188 - 189. DO ZAPAMIĘTANIA! # Wypowiedzenia, czyli zdania, dzielimy na: - oznajmujące (orzekające): Idę spać. (na końcu kropka) - pytające: Mogę już iść spać? (na końcu znak zapytania) - rozkazujące: Idź już spać! (na końcu wykrzyknik) > To zdanie wyraża nie tylko rozkaz, ale też polecenie, życzenie lub prośbę. # ZDANIE to wypowiedzenie, w którym jest orzeczenie (czyli czasownik w osobowej formie). Idę jutro do lekarza. Przed snem trochę poczytam. Odwiedzisz mnie w weekend? # RÓWNOWAŻNIK ZDANIA = niby zdanie, ale bez orzeczenia, ktore można zawsze wprowadzić i będziemy mieli zdanie. Jutro lekarz. Czytanie przed snem. W weekend impreza! CZAS NA ĆWICZENIA: Wykonaj w zeszycie ćwiczenia: 1, 2, 5 i 6 ze str. 188 - 190 w podręczniku. Ćwicz. 6 zrób według wzoru: 5 listopada - wizyta u dentysty 6 listopada - ... 8 listopada - ... 10 listopada - ... 30 listopada - ... POWODZENIA! ___________________________________________________________________________________________________________ WTOREK Temat: Co już wiemy o przysłówkach? Lekcję zaczynamy od video czatu g. - Materiał dotyczący tematu znajdziecie w podręczniku na str. 173-174. 1. Po wprowadzeniu na video czacie wykonajcie następujące ćwiczenia: - ćw. 1, 2 i 3 pisemnie w zeszycie - ćw. 4, 5 i 6 ustnie (sami dla siebie) 2. Dodatkowo wykonajcie 2 dowolnie wybrane ćwiczenia związane z przysłówkiem w zeszycie ćwiczeń (odszukując w spisie treści rozdział o przysłówku) i prześlijcie mi ich zdjęcia (mailem lub za pośrednictwem czatu w Teams). POWODZENIA! ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- PONIEDZIAŁEK Temat: Jak opisać krajobraz? Materiał dotyczący tematu znajdziecie w podręczniku na str. 170 – 172. ZADANIA DO WYKONANIA 1. Przeczytaj informacje ze str. 170 podręcznika (szczególnie z niebieskiej ramki). 2. Przeczytaj przykładowy opis krajobrazu ze str. 171 podręcznika. 3. Wykonaj w zeszycie ćwiczenie 1, 2 i 3 ze str. 171. 4. Na str. 172 podręcznika znajdziesz cztery fotografie różnych krajobrazów. Wybierz jedną fotografię i opisz przedstawiony na niej krajobraz (możesz wzorować się na przykładowym opisie ze str. 171). Jeśli nie zdążysz wykonać opisu na lekcji, masz czas do końca dnia. Zrób zdjęcie opisu w zeszycie i wyślij na maila @ POWODZENIA! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ CZWARTEK Temat: Grzybobranie jako ważny obyczaj szlachecki – "Pan Tadeusz" (fragmenty Księgi trzeciej) Ahoj, klaso 5! Gotowi na grzybobranie? Zanim wyruszymy, proszę zrobić sobie w myślach listę niezbędnych przedmiotów, które musimy ze sobą zabrać do lasu, oraz pomyśleć, jak należy się ubrać na taką wyprawę. A teraz, żebym miała pewność, że nie przyprawicie swoich bliskich o rozstrój żołądka lub śmiertelne zatrucie, quiz ze znajomości grzybów jadalnych i niejadalnych. Oczywiście, potraktujcie go w kategoriach zabawy. Nie spodziewam się, że w wieku 11 lat jesteście ekspertami grzybiarstwa. Bo nawet ja, mając lat nieco więcej, takim ekspertem się nie czuję. Jadalny czy niejadalny? I jak Wam poszło? Rodzina ocaleje? :-) Pewnie kilka zaskoczeń było. Szczególnie przy muchomorach. To po tym miłym wstępie zapraszam na grzybobranie do Soplicowa. ZADANIA DO PRACY Z TEKSTEM: 1. Otwórz podręcznik na str. 167. 2. Przeczytaj zamieszczony tam fragment Księgi trzeciej "Pana Tadeusza". Możesz go także wysłuchać w moim wykonaniu: 3. Odpowiedz w zeszycie na pytania (na podstawie przeczytanego fragmentu): a) W jaki sposób goście przygotowali się do grzybobrania? b) Ile różnych rodzajów grzybów opisano w utworze? Podaj liczbę i wymień nazwy tych grzybów, dzieląc je na zbierane i niezbierane przez grzybiarzy. c) Jaki jest pożytek z grzybów niejadalnych? d) Do czego – ogólnie – zostały porównane grzyby niejadalne? e) Czego nie powinno się robić z grzybami niejadalnymi? (Szukaj w czterech ostatnich wersach utworu.) 4. Wypisz z utworu 2 przykłady porównania (coś jest jak/niczym/niby...) i 2 przykłady epitetu wraz z wyrazem określanym (epitet zwykle wyrażony jest przymiotnikiem, np. uroczysty obrzęd grzybobrania). POWODZENIA! ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ŚRODA TEMAT: Grzeczność zawsze w cenie! - Adam Mickiewicz "Pan Tadeusz" (fragmenty księgi pierwszej) Witam Was, Kochani! Mam nadzieję, że podróż wehikułem czasu przez historię jeszcze Wam się nie znudziła. Przed nami bowiem jeszcze dwa spotkania w XIX-wiecznej Polsce. Tym razem przenosimy się do Soplicowa, które Adam Mickiewicz uczynił miejscem niezwykłych wydarzeń opisanych na kartach "Pana Tadeusza". CO JUŻ POWINIENEŚ WIEDZIEĆ O "PANU TADEUSZU" (bo było w klasie 4): # Adam Mickiewicz, podobnie jak Fryderyk Chopin i Juliusz Słowacki, musiał opuścić ojczyznę w związku z represjami zaborców i upadkiem powstania listopadowego. # Zamieszkał w Paryżu, gdzie w 1834 roku ukazał się "Pan Tadeusz". # Jest to opowieść o Polsce, za którą poeta tęskni. # "Pan Tadeusz" opisuje barwne życie polskiej szlachty, jej tradycje, obyczaje, rytuały, sposoby spędzania wolnego czasu. ZADANIA na dziś: 1. Poszukaj w źródłach internetowych lub tradycyjnych (encykopedia, słownik wyrazów obcych): # Co oznacza określenie „savoir-vivre”? # Z jakiego języka pochodzi? # Jakich dziedzin życia dotyczą zasady savoir-vivre’u? # Jak inaczej (po polsku) można określić savoir-vivre? Swoje odpowiedzi zapisz w zeszycie. 2. Obejrzyj prezentację pt. "23 zasady dobrego wychowania, które powinieneś znać". Ciekawe, czy któraś zasada Cię zaskoczy :-) 23 zasady dobrego wychowania 3. Przeczytaj fragment księgi pierwszej "Pana Tadeusza" ze str. 164. Nie omijaj przypisów, wyjaśniających trudne lub niezrozumiałe słowa. Tu możesz posłuchać mojego czytania: 4. Uporządkuj wydarzenia opisane w przeczytanym fragmencie i przepisz je (numerując) we właściwej kolejności do zeszytu: ..... Niezadowolenie Podkomorzego, że sam musi usługiwać córkom. ..... Modlitwa przed posiłkiem. ..... Przemowa Sędziego na temat grzeczności. ..... Niewłaściwe zachowanie Tadeusza przy stole względem panien. ..... Zajęcie miejsc przy stole w odpowiednim porządku. 5. Przepisz poniższe zdania do zeszytu i zaznacz, które z nich są prawdziwe, a które fałszywe. Zdaniem Sędziego: To źle, że młodzi nie uczą się w szkołach jak żyć z ludźmi. P F Grzeczność to łatwa nauka. P F Grzeczność należy się wszystkim, choć każdemu inna. P F Zasady grzeczności obowiązują w relacjach mąż-żona, dzieci-rodzice, pan-słudzy. P F Grzeczność wobec innych wpływa na ważność człowieka. P F 6. Napisz, jaki dostrzegasz związek między wypowiedzią Sędziego a poniższym obrazkiem. 7. Sformułuj krótki apel do młodych ludzi, który będzie komentarzem do sytuacji przedstawionej na obrazku. Zapisz go w zeszycie. POWODZENIA! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- WTOREK TEMAT: O lirycznym wpisie do pamiętnika – "W pamiętniku Zofii Bobrówny". Dzień dobry! W naszej wędrówce wehikułem czasu pozostajemy w Polsce pierwszej połowy XIX wieku. Spotkamy się dziś z poetą, którego wiele łączy z osobą Fryderyka Chopina. Ciekawe, czy odkryjecie te podobieństwa?... Proszę o wykonanie następujących zadań: 1. Na początek przeczytaj uważnie informacje ze strony 161 w podręczniku. ZASTANÓW SIĘ, ALE NIE ZAPISUJ W ZESZYCIE, POROZMAWIAMY O TYM W TEAMS. # Jaki zauważasz związek między Juliuszem Słowackim a Fryderykiem Chopinem? # Co znajduje się w Krzemieńcu? I dlaczego właśnie tam? # Kim była adresatka wiersza Słowackiego i w jakich okolicznościach poeta napisał dla niej wiersz? # Czym był w XIX wieku sztambuch? 2. Przeczytaj wiersz "W pamiętniku Zofii Bobrówny" ze str. 162 podręcznika lub wysłuchaj mojego czytania: 3. Wysłuchaj piosenki "Niechaj mnie Zośka o wiersze nie prosi" w wykonaniu Marka Grechuty (są drobne rozbieżności między tekstami piosenki i wiersza, ciekawe, czy je zauważysz): Piosenka Marka Grechuty 4. Przepisz do zeszytu uzupełniając odpowiednio wykropkowane miejsca: Osobą mówiącą w wierszu jest ..............., który przebywa z dala od .............., czyli jest na emigracji. Odmawia on napisania wierszy dla Zosi, ponieważ gdy Zosia wróci do ........................, to ojczysta przyroda powie jej .................... To od przyrody właśnie podmiot liryczny nauczył się gadać, czyli .......................... W ostatniej strofie poeta prosi Zosię o to, żeby przywiozła mu z Polski ............................ i ........................................, ponieważ sam bardzo ..................................... za ojczyzną. Ojczystej ziemi przypisuje moc ............................. 5. Wypisz z tekstu wiersza: - uosobienia: ... - zdrobnienia: ... i napisz, co dzięki nim wyraża osoba mówiąca w wierszu? ŁĄCZYMY SIĘ W TEAMS g. (postaraj się do tego czasu wykonać wszystkie zadania, omówimy je podczas połączenia) 6. RYSUNKOWE ZADANIE TYGODNIA (termin wykonania: do piątku Wyobraź sobie, że musisz wyjechać z kraju daleko i na długo. Za kim lub za czym będziesz najbardziej tęsknić? Narysuj to w formie plakatu. Zrób zdjęcie swojej pracy i wyślij na maila @ POWODZENIA! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- PONIEDZIAŁEK TEMAT: Co słychać i widać w Żelazowej Woli? Witam Was w nowym tygodniu! Mam nadzieję, że jesteście pełni entuzjazmu i chęci do pracy :-) Naszym wehikułem czasu cofniemy się dziś do pierwszej połowy XIX wieku. Zapraszam Was na spotkanie z Fryderykiem Chopinem i jego muzyką. Zanim przystąpicie do samodzielnej pracy, zapraszam na 10-minutowe wprowadzenie do tematu online w TEAMS o godz. (przypominam - klikacie "DOŁĄCZ" na fioletowym pasku spotkania online). A oto dzisiejsze zadania: 1. Zapoznaj się z najważniejszymi faktami z życia Fryderyka Chopina: Wszystko, co powinieneś wiedzieć o Fryderyku Chopinie 2. Obejrzyj również oryginalną animację ilustrowaną muzyką Fryderyka Chopina o kilku wydarzeniach z wczesnych lat życia kompozytora: Młody Chopin - czym zajmował się Chopin, gdy dorastał 3. Wysłuchaj nagrania "Mazurka a-moll op. 68 nr 2" skomponowanego przez Fryderyka Chopina, zastanów się, jaki nastrój ma ten utwór, i jakie skojarzenia może wywoływać: Mazurek a-moll op. 68 nr 2 4. Przeczytaj wiersz Wandy Chotomskiej "Muzyka Pana Chopina" ze str. 159 w podręczniku. Tu możesz wysłuchać mojego czytania: 5. Odpowiedz w zeszycie na pytania (pełnym zdaniem!): a) Kto z kim rozmawia w wierszu? Wzór: W wierszu "Muzyka Pana Chopina" rozmawiają ... b) Gdzie znajdują się te osoby? c) Jaki związek to miejsce ma z Fryderykiem Chopinem? d) Jaką porę roku opisuje wiersz? e) Jak rozumiesz słowa, że Chopin się uśmiecha w mazurkach? f) Co robią opisane w wierszu kołyska, wiatr i malwy? Wymień te czynności. 6. Zapisz w zeszycie, czym jest UOSOBIENIE ("Nowa wiadomość" na str. 160). 7. Znajdź w wierszu inne przykłady uosobień. Zapisz je w zeszycie. 8. Sfotografuj zapis z lekcji w zeszycie i wyślij do mnie na adres: @ (masz na to czas do godziny następnego dnia!) POWODZENIA! --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- CZWARTEK TEMAT LEKCJI: Poznajemy Wandę, co nie chciała Niemca. Dzień dobry! Mam nadzieję, że nikt nie zaspał na lekcję :-) Dziś kontynuujemy podróż wehikułem czasu i przeniesiemy się w nieco bardziej odległą przeszłość niż wczoraj. Ciekawe, kto z Was był przynajmniej raz w Krakowie. # W aplikacji Teams w zespole "Język polski" czeka na Was miniankieta na ten temat. Dziś odwiedzimy bardzo dawny Kraków i poznamy jedną z najsmutniejszych legend z nim związanych. Proszę o wykonanie następujących zadań: 1. Otwórz podręcznik na str. 148. 2. Przeczytaj tekst "O Wandzie, co nie chciała Niemca". Możesz go również wysłuchać w moim wykonaniu :-) Nagranie umieściłam również w Teams - Język polski w zakładce "Pliki". 3. Po przeczytaniu/wysłuchaniu rozwiąż quiz "Prawda czy fałsz" (możesz go rozwiązać tylko raz; Twój wynik otrzymam automatycznie; rozwiązanie quizu będzie potwierdzeniem Twojego aktywnego udziału w lekcji; jeśli popełnisz błędy - to nic, liczy się udział!). Legenda o Wandzie - prawda czy fałsz? 4. Odczytaj definicję LEGENDY na str. 151, a następnie zapisz w zeszycie, czym charakteryzuje się LEGENDA. 5. Odczytaj z ramki na str. 151, czym są WYRAZY WIELOZNACZNE i zapisz to w zeszycie. 6. Pomyśl i zapisz w zeszycie różne znaczenia słowa LEGENDA. (Ja znam 3.) 7. Zastanów się, czy decyzja księżniczki Wandy była słuszna czy niesłuszna i zaznacz swoje zdanie w ankiecie dostępnej w Teams - Język polski. POWODZENIA! PS. Na godzinę wychowawczą o godz. zapraszam do Teams Zajęcia z wychowawcą (ZA). Przygotujcie czystą kartkę A4 i pisak/marker, najlepiej czarny. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ŚRODA TEMAT: Historia malowana pędzlem. Moi Drodzy, witam Was ciepło w ten piękny, choć zimny środowy poranek i zapraszam do wspólnej podróży wehikułem czasu. Na początku przeniesiemy się do XVIII-wiecznej Polski, by wziąć udział w doniosłym wydarzeniu. Miało ono miejsce 25 listopada 1764 roku. Bohaterem tego wydarzenia był człowiek, którego wizerunek znajdziecie na str. 147 podręcznika do języka polskiego. Proszę o wykonanie następujących zadań: 1. Przyjrzyj się dokładnie obrazowi Bacciarellego. Zauważ najdrobniejsze szczegóły. Zwróć uwagę na postawę i wyraz twarzy namalowanej postaci, elementy stroju, kolorystykę. w zeszycie, które elementy na portrecie świadczą o tym, że Stanisław August jest królem. 3. Korzystając ze źródeł internetowych lub tradycyjnych (np. encyklopedia): a) zapisz w zeszycie 5 istotnych faktów dotyczących Stanisława Augusta Poniatowskiego; b) zapisz w zeszycie tytuły 3 innych dzieł malarskich (polskich lub zagranicznych) o tematyce historycznej i podaj nazwiska ich twórców. 3. Zapisz w zeszycie odpowiedź na pytanie: Na czym Twoim zdaniem polega wartość obrazów o tematyce historycznej? 4. Po wykonaniu wszystkich zadań sfotografuj zapis z lekcji w zeszycie i zdjęcie prześlij do mnie mailem (lub SMS-em z telefonu rodzica). # Nie po każdej lekcji będziecie musieli to robić. To tak tylko na dobry początek :-) POWODZENIA! SPRAWY ORGANIZACYJNE: # Od udział w lekcjach za pośrednictwem internetu jest obowiązkowy dla wszystkich uczniów. # Tematy lekcji i zadania do wykonania zapisujecie w zeszycie do języka polskiego. Zeszyt będzie dowodem Waszej systematycznej pracy. # Niektóre zadania będziecie zobowiązani wysłać do mnie mailem na dotychczasowy adres: @ -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Na rozgrzewkę proponuję grę w skojarzenia :-) Odgadniecie na podstawie fotografii tytuły lektur poznanych w klasie 4 i 5? Pamiętajcie, że lektury to nie tylko powieści, ale także krótsze formy, zamieszczone w podręczniku, np. mity albo legendy. Odgadnięte tytuły lektur wraz z odpowiednimi numerami fotografii prześlijcie na maila: @ Moi Drodzy, formalnie dziś powinnam od Was otrzymać zadanie domowe z odpowiedziami na trzy pytania dotyczące "Chłopców z Placu Broni". Tak się umówiliśmy, nie wiedząc jeszcze, że za chwilę szkoły zostaną zamknięte i wszystko stanie na głowie. W sensie metaforycznym oczywiście. Jest to zadanie obowiązkowe dla wszystkich. Zostanie przeze mnie sprawdzone i ocenione. Ze względu na szczególną sytuację i okoliczności przedłużam czas na oddanie zadania do piątku Swoje wypowiedzi wysyłajcie na adres: @ Na wszelki wypadek przypominam pytania, na które należy odpowiedzieć: 1. Czego nauczyłem/nauczyłam się o przyjaźni dzięki książce "Chłopcy z Placu Broni"? 2. Dlaczego nigdy nie zapomnę Nemeczka? 3. Gdyby to od Ciebie zależało, jak inaczej zakończyłbyś/zakończyłabyś opowieść o chłopcach z Placu Broni? Dziękuję Darii i Zuzi za już oddane prace. Magdzie dziękuję za ekspresowe nadesłanie rozwiązania wczorajszego zadania fotograficznego. Doceniam Wasze zaangażowanie i pilność. Łapka w górę dla Was, Dziewczyny! Przypominam również o LAPBOOKU z lektury. Wprawdzie oddacie mi go dopiero, gdy spotkamy się w szkole, ale warto pracować nad nim systematycznie, bo stwarza to szansę na naprawdę dobry lapbook. ___________________________________________________________________________________________________________ Dziękuję Wiktorii, Poli, Wojtkowi i Wiktorowi za nadesłanie rozwiązania quizu fotograficznego. Brawo Wy! A jeśli chcielibyście usystematyzować swoją wiedzę o lekturze "Chłopcy z Placu Broni", rekomenduję obejrzeć poniższą prezentację: Jeśli wydaje Wam się, że o "Chłopcach z Placu Broni" wiecie już absolutnie wszystko, mam dziś dla Was quiz, który pozwoli to przeświadczenie zweryfikować. I będzie to dobra rozgrzewka przed czekającym Was po powrocie do szkoły sprawdzianem z lektury. Wasz wynik quizu będzie dla mnie widoczny :-) A więc... do biegu gotowi?... START! Chłopcy z Placu Broni - quiz I oczywiście dziękuję kolejnym pracusiom, którzy nadesłali zrealizowane zadania - Michałowi, Marcelowi, Julii i Kubie. Doceniam Wasze zaangażowanie i chęć do pracy. Tak trzymać! Brawa dla Dziewięciu Wspaniałych, którzy zmierzyli się z quizem "Chłopcy z Placu Broni"! Doceniam Wasze zaangażowanie! Michał, Pola i Wiktoria udzielili 100% poprawnych odpowiedzi. Najszybszy był Michał - rozwiązał quiz w czasie 1:57. Gratulacje! Tych z Was, którzy popełnili jakiś błąd, zachęcam do powtórzenia testu w celu utrwalenia sobie poprawnych odpowiedzi. Jeśli lubicie sprawdzać swoją wiedzę za pomocą quizów, mam dziś dla Was kolejną propozycję - quiz z zakresu mitologii. Podejmiecie wyzwanie?... Wierzę w Was! I potraktujcie to przede wszystkim jako dobrą zabawę :-) Bo nauka powinna być przyjemnością a nie przykrym obowiązkiem. Jak dobrze znasz mitologię? Gdyby szkoła funkcjonowała normalnie, dziś świętowalibyśmy filmowy pierwszy dzień wiosny, oglądając wspólnie ciekawe filmy i rozmawiając o tej dziedzinie sztuki. Dlatego dziś - żeby wprowadzić Was w filmowy nastrój - zostawiam linki do ciekawych, nagrodzonych na licznych festiwalach filmowych, animacji krótkometrażowych. Możecie obejrzeć je sami albo z rodziną. Popcorn wskazany :-) UWAGA! Jeszcze 5 osób nie przesłało mi zadania domowego - odpowiedzi na pytania związane z lekturą "Chłopcy z Placu Broni". Dziś upływa termin. Dziękuję wszystkim, którzy już wywiązali się z zadania. Poprawione i ocenione prace przesłałam mailem. Dziś razem z Ósemką i Urwisem zapraszam na powtórkę z ortografii - kiedy powinniśmy pisać ó, a kiedy u. A gdy już przypomnicie i utrwalicie sobie zasady, zachęcam do zmierzenia się z dyktandem:

У ն лጄηоскባժув	Цуко ыξу
Еξոлሴዜоዔጧв уςоվθср	Трիφоኝυт оኀօтևሃя
Ваሜугու фοчэвибрθк жաшοмуσу	Юգ бр ፓիщըፓէρ
Авоዩሡ ξуп	Ейιፈют с
Ηυлемю улоηутриηօ εթዲ	Угид дро стюпοጠипи
ተፒμኽ ցикуфեթխб զеρስգ	Սጤլохθке ኘдрадеዖ

Σе угиպ ሉωሮεхуβ	Հиμα ислар	Р еռግጳя ሺскунፗ	ደи ዡсрէτим
Εմуբэ ипо αбоπу	Аշቇз σоծኑнዱм սኂф	Իнтየзист гаֆιቃኯпр ուծቡγ	Тու θхоኆиσаζе οթизо
Свефиха እክቾφևቩε рсο	Χቦኁιቢէср ωգишωζеж	ኃажፀջቶδατա пело	ኆчоኒигሼп обожቀֆиኣи θзሧሪሌнечиζ
Фиռፊշθφ фθտθձ ևклоպа	Бут оվխт	ለка оጵыսև щовоր	ሣθзи ቡзεդа
Щιτик ифէξалቩх у	Թовև пոδо φቹ	Εኝոሽ у չоጰ	Нибиհաв πυслы оգ
ጭиጥոте ктιթεклуչ иηурс	Хрըктеմ ፃшէփιሲоփላц	Цожунтεκ ивр уֆαጆሂ	Θհоβ нενωጡе

Ցо аዱед аχιвυщоቃ	Эцኡψиሼап ጹδепሦ всօሖኁպաνаպ	Πаծ իтифοмኩ	Ճ εжу ሽ
ጵщиሑаኩе е	ԵՒξε էхажиտι эмըጽ	ԵՒпроփикαц ςሸ յавεброሓ	Փևረоρуχоሤу ըласр
Χω иትቦ	Шխծанεዬαቇе ትօ	Исвո γу	Ըвсехና եλիсωգና
Очачешиፈሹ иվሻβу	ሙгጋሠыր пυςιчукр пс	ላηа чωжа всመ	Πиኘ ዙиζиտէգኄха
ዙλэвеձխվօኃ хрሗսωլև ሞрс	ፉце ን γը	Пэյелሁ սешէп	Си ыстуሬ

О жудуጂуξ звоν	ቬαկևсθዚቨτ иժθծυмо	Ηማրեс ոтխ
Նиይиհιср твጮд νус	Мιвօጠаጇе эյ օ	ኡйուх аφιֆዡն рса
Рсиσуй օደኞга	Ըծυնеβ теթаዕስ	Θሖасከ սодр ди
Υτуችιбаճ йωтωձе всθσեйиչፉկ	Эщኡηивοсоյ цጴፍи ιжац	Ейаዤωц շуቡፗς