ochrania od przodu staw kolanowy

Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego jest jednym z najczęstszych zaburzeń stawów i powoduje znaczny ból i bezruch [1]. Wielu pacjentów ma przeważnie zwyrodnienia występujące w obrębie stawu kolanowego [2].
40, 15 zł. Gwarancja najniższej ceny. DrFit Opaska stabilizator kolana sportowy lekki M. 50,14 zł z dostawą. dostawa dzisiaj. 99 zł. ORTEZA KOLANA STABILIZATOR stawu kolanowego SPORTI. 99,98 zł z dostawą. Opaska Staw Kolanowy na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje.
Fot: hikdaigaku86 / Staw kolanowy to staw, którego ból często doskwiera człowiekowi. Często jest to związane z urazami (zwichnięcia, złamania), a także z chorobami (reumatoidalne zapalenie stawów, „kolano biegacza”). Bólu stawu kolanowego nie należy bagatelizować i jeśli się pojawi, trzeba koniecznie udać się do specjalisty. Staw kolanowy odpowiada nie tylko za zginanie i prostowanie, ale również za rotację. Często ulega on przeciążeniom, nawet podczas chodzenia. Czasem wynikający z tego ból mija po odpoczynku, jednak o wiele częściej jest nawracający i znacznie obniża jakość życia. Wtedy warto interweniować, np. u lekarza ortopedy. Staw kolanowy – budowa anatomiczna Staw kolanowy (łac. articulatio genus) to złożony i podatny na uszkodzenia staw zawiasowo-obrotowy (zawiasowy zmodyfikowany). Jest zbudowany z 3 kości: udowej, piszczelowej i rzepki. Kłykcie kości udowej tworzą główkę stawu, natomiast kłykcie kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepki tworzą jego panewkę. Ponadto w kolanie znajdują się także dwie łąkotki, które dopasowują w trakcie ruchu powierzchnie stawowe. Staw kolanowy tworzą także więzadła zewnętrzne (nazywane też pobocznymi), torebki stawowej i wewnętrzne (krzyżowe tylne i krzyżowe przednie). Oprócz tego, że staw kolanowy łączy kość udową z kością piszczelową, to działa na niego także siła mięśni (np. podczas chodu), zwłaszcza mięśnia czworogłowego, który jest głównym stabilizatorem. Dlatego też kolano oprócz tego, że musi być elastyczne i ruchome, to także musi być bardzo wytrzymałe na nacisk. W stawie kolanowym zachodzą ruchy: zginania, prostowania i rotacyjne, czyli obrotowe. Gdy staw kolanowy boli – urazy i inne przyczyny bólu Kolano jest skomplikowaną strukturą, która łatwo ulega uszkodzeniom. Dlatego też staw kolanowy i ból to duet występujący często i niezależnie od wieku. Przyczyn dolegliwości może być wiele. Różnice widoczne są także w stopniu ich nasilenia. U niektórych będą one wywoływać niewielki dyskomfort, u innych wpłyną negatywnie na dotychczasową jakość życia. Warto jednak podkreślić, że bólu stawu kolanowego nie warto bagatelizować i należy skonsultować problem ze specjalistą. Najczęściej jest on związany z urazami. Może być skutkiem np. złamania, do którego dochodzi w okolicy rzepki. Zdarza się to podczas upadków z dużej wysokości lub mocnego uderzenia (kolizja komunikacyjna). U osób cierpiących na ból kolana obserwuje się także objawy takie jak: obrzęk i niezdolność wyprostowania nogi. Często dochodzi również do zwichnięcia rzepki, czyli jej przemieszczenia. W takiej sytuacji osobie doskwiera duży ból, który uniemożliwia poruszanie się. Destabilizacja związana jest z wadami anatomicznymi w budowie kolana. Identyczne objawy jak podczas zwichnięcia rzepki pojawiają się także, gdy dochodzi do urazu chrząstki stawowej. Inną częstą przyczyną bólu są urazy więzadeł krzyżowych (przedniego ACL i tylnego PCL). W wyniku zwichnięcia lub zerwania więzadła pojawia się ból w stawie kolanowym i duża opuchlizna. Ponadto osoba ma trudności w chodzeniu i doskwiera jej znaczne zmniejszenie ruchomości stawu. Ból powodują także urazy więzadeł zabezpieczających MCL i LCL, do których dochodzi najczęściej w wyniku silnego uderzenia z boku kolana. Występuje on wtedy łącznie z obrzękiem i niestabilnością. Oprócz urazów staw kolanowy dotykają także choroby. Jedną z nich jest stan zapalny związany z reumatoidalnym zapaleniem stawów lub zapaleniem kości i stawów. Poza bólem występuje także obrzęk i sztywność. Często pojawia się zespół bólu rzepkowo-udowego, nazywany także „kolanem biegacza”. Inną chorobą jest osteonekroza stawu kolanowego. Staw kolanowy – leczenie Leczenie stawu kolanowego jest natychmiast wymagane u większości osób, u których nastąpił uraz. Najczęściej wykonuje się wtedy badanie RTG, aby dowiedzieć się, której części konkretnie dotyczy uszkodzenie. Warto pamiętać, aby bezpośrednio po kontuzji unieruchomić staw – uniemożliwi to jego większe uszkodzenie. Niestety w wielu przypadkach konieczne będzie leczenie operacyjne. Po tego typu działaniu często, np. podczas zwichnięcia rzepki, niezbędny okaże się stabilizator (orteza) na staw kolanowy. Po zabiegu bardzo ważną rolę odgrywa rehabilitacja. Ćwiczenia wzmacniające i stabilizujące umożliwiają minimalizację bólu i obrzęków, a także przywrócenie dawnej sprawności. Jeśli jednak dolegliwości spowodowane są chorobą, bardzo często stosuje się farmakoterapię. Najczęściej osoba chora przyjmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Jeśli ból nie ustępuje i powoduje ograniczenie ruchomości stawu, a także znacznie obniża jakość życia, specjalista może zalecić sztuczny staw kolanowy. Tego typu zabieg ma również wadę – taki staw także się zużywa i po kilku latach konieczna jest reoperacja. Zobacz film: Kolano biegacza - przyczyny i jak sobie z nim radzić? Źródło: 36,6. Bibliografia: 1. Staw kolanowy 2. Alicja Mosiczuk "Program postępowania rehabilitacyjnego po zerwaniu więzadła krzyżowego" 3. Staw kolanowy Czy artykuł okazał się pomocny?
\n \nochrania od przodu staw kolanowy
Wykonaj skłon tułowia w przód (połóż się na udzie), ręce zaplecione, głowa oparta na ramionach (możesz również wyciągnąć ręce do przodu).Odczuwalne napięcie (uczucie ciągnięcia) możesz regulować poprzez ustawienie stopy bliżej bądź dalej klatki piersiowej (większe bądź mniejsze ugięcie w stawie kolanowym).
Staw kolanowy (articulatio genus) - pod względem budowy, największy staw ciała człowieka. Staw złożony (zawiasowy zmodyfikowany) - łączący kość udową i kość piszczelową (kość strzałkowa nie wchodzi w skład stawu kolanowego). Dodatkowym elementem stawu jest tzw trzeszczka - rzepka. Posiada dwie łącznotkankowe łąkotki dopasowujące do siebie powierzchnie stawowe w czasie ruchów. Funkcjonalnie jest to staw zawiasowy, umożliwiający ruchy zginania i prostowania. W zgięciu (z wyjątkiem maksymalnego) możliwe są również ruchy rotacyjne. Wzmocniony jest więzadłami zewnętrznymi (poboczne przyśrodkowe, poboczne boczne, więzadło torebki stawowej) oraz bardzo silnymi więzadłami wewnętrznymi - więzadłem krzyżowym przednim (ACL) i tylnym (PCL). Staw kolanowy jest narażony na przeciążenia związane z potężną siłą mięśnia czworogłowego uda (ciąg na rzepkę max. 300 kg). Ponadto jest drugim najbardziej obciążanym stawem człowieka (po stawia skokowym). W stawie kolanowym łączą się trzy kości: kość udowa, kość piszczelowa i rzepka. Główkę stawu tworzą wypukłe kłykcie kości udowej, natomiast jego panewkę lekko wklęsłe kłykcie kości piszczelowej i powierzchnie stawowe rzepki. Połączenie pomiędzy kością udową a kością piszczelową (staw udowo-piszczelowy, art. femoro-tibialis): - kłykieć boczny kości udowej (condylus lateralis femoris) - powierzchnia stawowa kłykcia bocznego kości piszczelowej (condylus lateralis tibiae) - kłykieć przyśrodkowy kości udowej (condylus medialis femoris) - powierzchnia stawowa kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej (condylus medialis tibiae) Połączenie pomiędzy kością udową a rzepką (staw udowo-rzepkowy, art. femoro-patellaris): - kłykieć boczny kości udowej (condylus lateralis femoris) - powierzchnia stawowa rzepkowa boczna (facies articularis lateralis patellae) - kłykieć przyśrodkowy kości udowej (condylus medialis femoris) - powierzchnia stawowa rzepkowa przyśrodkowa (facies articularis medialis patellae) Kłykcie kości udowej na powierzchni dolnej są płaskie, dzięki czemu bardzo dobrze przylegają do kłykci kości piszczelowych, a tym samym stabilizują staw w pozycji wyprostowanej. Podobnie jak w innych stawach torebka stawowa składa się z dwóch warstw: zewnętrznej błony włóknistej i wewnętrznej błony maziowej. Inaczej niż w innych stawach przebieg obu błon nie jest jednakowy. Błona włóknista torebki stawowej stawu kolanowego na powierzchni przedniej rozpięta jest między brzegami powierzchni stawowych kości udowej, rzepki i piszczeli. Na stronie tylnej przymocowuje się do kresy międzykłykciowej kości udowej i biegnie do kości piszczelowej w okolicach chrząstki stawowej. Błona maziowa ma nieco inny przebieg, gdyż z tyłu omija pole międzykłykciowe i więzadła krzyżowe - wyłączając je w ten sposób z jamy stawowej. Pomiędzy obiema warstwami znajduje się ciało tłuszczowe podrzepkowe (corpus adiposum infrapatellare) wypełniające przestrzenie powstające podczas ruchów stawu kolanowego. Łąkotki (łac. menisci) - dwa elastyczne twory, zbudowane z tkanki chrzęstnej włóknistej leżące pomiędzy kością udową a piszczelową, będące elementami dodatkowymi stawu kolanowego. Wyróżniamy łąkotkę boczną i łąkotkę przyśrodkową, nieco różniące się wielkością. Ich zadanie polega na: - pogłębieniu i dopasowaniu do siebie powierzchni stawowych stawu kolanowego (pomiędzy kością udową a piszczelą) - umożliwienie ruchów obrotowych w zgiętym stawie kolanowym, poprzez przesuwanie się ich na powierzchni stawowej górnej kości piszczelowej. Dzielą staw kolanowy na dwa piętra: górne i dolne. W piętrze górnym (łąkotkowo-udowym) wykonywane są przede wszystkim ruchy zginania i prostowania kolana, natomiast w piętrze dolnym (łąkotkowo-piszczelowym) przede wszystkim ruchy rotacyjne. Na przekroju poprzecznym mają kształt trójkąta prostokątnego, zwróconego podstawą na zewnątrz, zrośniętego z torebką stawową. Powierzchnia przylegająca do kości piszczelowej jest płaska, górna przylegająca do kłykcia kości udowej jest wklęsła. Obie łąkotki ustawione są swoimi rogami do środka powierzchni stawowej, gdzie przytwierdzone są do kości piszczelowej przy pomocy pasm łącznotkankowych. Dodatkowo,od przodu połączone są ze sobą przez więzadło poprzeczne kolana. Więzadła poboczne (łac. Ligamenta collateralia) silnie wzmacniają staw kolanowy po obu jego stronach. Są mocno napięte, kiedy kolano jest wyprostowane. Wówczas stabilizują staw - na tym polega ich główne znaczenie. W położeniu zgiętym rozluźniają się i umożliwiają ruchy obrotowe (rotacyjne). Z powodu ich obecności w stawie kolanowym niemożliwe są ruchy odwodzenia i przywodzenia kolana. Węzadło poboczne piszczelowe (łac. Ligamentum collaterale tibiale) - Główną funkcją tego więzadła jest ograniczenie nadmiernej koślawości oraz rotacji zewnętrznej piszczeli. (łac. Ligamentum collaterale fibulare) - główna rola tego więzadła polega na ograniczaniu szpotawości kolana. Więzadło poboczne strzałkowe-główna rola tego więzadła polega na ograniczaniu szpotawości kolana. Więzadła związane z rzepką: - więzadła tylnej powierzchni torebki stawowej: - więzadło podkolanowe skośne (łac. Ligamentum popliteum obliquum) - wzmacnia ścianę tylną torebki stawowej. Więzadło to hamuje nadmierne prostowanie stawu i ruchy obrotowe. - więzadło podkolanowe łukowate (łac. Ligamentum popliteum arcuatum) Więzadła krzyżowe: - więzadło krzyżowe przednie (łac. Ligamentum cruciatum anterius) - Najważniejsza rola tego więzadła polega na ograniczaniu przedniego względem kości udowej, ograniczaniu nadmiernego zgięcia i wyprostu oraz forsownego koślawienia i szpotawienia w wyproście i w zgięciu. - więzadło krzyżowe tylnie (łac. Ligamentum cruciatum posterius) -budowa więzadła gwarantuje jego podstawową funkcję, jaką jest zabezpieczenie tylnego przemieszczania piszczeli oraz ograniczanie maksymalnego wyprostu i zgięcia. Więzadła związane z łąkotkami: - więzadło poprzeczne kolana (łac. Ligamentum transversum genus) łaczy ze sobą rogi przednie łąkotek. - więzadło łąkotkowo-udowe przednie (łac. Ligamentum meniscofemorale anterius) - więzadło łąkotkowo-udowe tylnie(łac. Ligamentum meniscofemoraleposterius)
1 para regulowany Sport Knee Protect wsparcie Tom's Hug marka oddychające KneePads relief zapalenie stawów uraz bandaż ochraniacz na kolano,Kupuj od sprzedawców w Chinach i na całym świecie. Ciesz się bezpłatną wysyłką, wyprzedażami, łatwymi zwrotami i ochroną kupujących!
Dlaczego aktywność fizyczna jest tak istotna w przypadku stawów kolanowych? Co najbardziej szkodzi stawom kolanowym? Jaki sport uszkadza kolana? Kolano stanowi ważny element układu kostno-stawowego. Jeśli nie działa ono prawidłowo, mamy problem z normalnym funkcjonowaniem. Pojawia się ból, który uniemożliwia nam wysiłek statyczny i kinetyczny, zaczynamy inaczej chodzić, co odbija się negatywnie na kręgosłupie i stawie biodrowym. Nieleczone dolegliwości przyczyniają się do powstania trwałych zmian w układzie kostno-stawowym, które mogą prowadzić do niepełnosprawności i długotrwałego jest najczęstszą przyczyną problemów ze stawami kolanowymi?Większość osób myśli, że problemy z kolanami to przede wszystkim efekt wypadków komunikacyjnych oraz nadmiernej aktywności fizycznej. Zaskoczy ich z pewnością informacja, że najczęstszą przyczyną urazów kolana jest... siedzący tryb życia. Potwierdza to Mateusz Janik, lekarz, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu z Carolina Medical Center w Gdańsku: – Nasz organizm uwielbia ruch, a kolano – przez swoją budowę – jest wręcz od niego uzależnione. Dlatego do ortopedy trafiają coraz częściej osoby bardzo młode, a ich problemy z kolanami nie są wynikiem urazów sportowych, ale... siedzącego trybu to również Marcin Mikulicz, lekarz, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu z Carolina Medical Center w Gdańsku: – Dużym problemem są ludzie, również młodzi, u których dochodzi do urazów chrząstki, wynikających z... braku jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Operacje rekonstrukcji chrząstki stawowej kolana u 20-latków nie są dziś niestety niczym ruchu, nadwaga i otyłość oraz palenie papierosów – te czynniki przyczyniają się do problemów ze stawami kolanowymi. Zbyt duża waga obciąża kolana, brak ruchu oraz palenie papierosów sprawiają, że obniża się poziom tlenu w organizmie, co negatywnie wpływa na chrząstkę stawową i uniemożliwia jej prawidłową regenerację. Staw kolanowy nie lubi też przeciążeń statycznych, czyli np. pracy stojącej, oraz urazów. Jaka aktywność fizyczna przyczynia się najbardziej do urazów kolana?Do urazów stawów kolanowych dochodzi również podczas uprawiania sportu, nie tylko zawodowego, ale również amatorskiego. Zdaniem ortopedów, stosunkowo dużo kontuzji kolana (zwłaszcza urazów skrętnych) pojawia się podczas: gry w piłkę nożną, siatkówki, koszykówki, piłki ręcznej. We wszystkich tych dyscyplinach sportowcy dużo biegają oraz robią sporo wyskoków. Ryzyko kontuzji zwiększa się, gdy zawodnicy grają na sztucznych, twardych nawierzchniach z dobrą najczęściej psuje się w stawie kolanowym?W stawie kolanowym może dojść do: uszkodzenia chrząstki stawowej (najczęstsze u osób starszych), uszkodzenia łąkotek (najczęstsze u osób młodszych), uszkodzenia układu więzadłowego (najczęstsze u osób młodszych), złamania śródstawowego, zwyrodnienia w stawu kolanowego, tzw. gonartroza (proces powodujący destrukcję przede wszystkim chrząstki stawowej, może wystąpić nie tylko u starszych, lecz również młodszych pa-cjentów). Zwyrodnienia stawów kolanowych są bardzo niebezpieczne i mogą wiązać się także ze zniekształceniami, gdy do uszkodzeń chrząstki stawowej dojdą uszkodzenia i zniekształcenia kostne Zachodzące w kolanie zmiany zwyrodnieniowe postępują szybko i... same się nie naprawią. Im dłużej zwlekamy, tym bardziej skomplikowane leczenie może nas czekać. Co zrobić, by kolana były zdrowe, jak najdłużej?Odpowiedz jest prosta: aktywność fizyczna. Odpowiednia aktywność fizyczna. Potwierdza to dr n. med. Piotr Wiśniewski, specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu z kliniki Carolina Medical Center w Gdańsku: – Aktywność fizyczna jest niezbędna dla naszego organizmu, ale sport rekreacyjny musimy uprawiać z głową. Rodzaj uprawianej dyscypliny należy dobrać do wieku, a obciążenia do naszych aktualnych możliwości (wydolności). Najlepsza rekreacja to ćwiczenia wykonywane co drugi dzień: taki tryb pozwala tkance mięśniowej na regenerację (w odróżnieniu od wysiłku fizycznego codziennego).Co to oznacza? Na przykład osoby po 40. roku życia powinny jeździć na rowerze, pływać (stylem grzbietowym lub kraulem – żabka nie jest zalecana), uprawiać nordic walking, codzienną gimnastykę lub aerobik stretchingowy. W ich przypadku forsowne spacery, bieganie, gry zespołowe czy zajęcia typu crossfit i aerobik stepowy nie powinny być dominującymi formami ruch jest potrzebny stawom kolanowym? Dzięki aktywności fizycznej staw się szybciej regeneruje. Podczas codziennych czynności rucho-wych angażowana jest tylko niewielka część stawu, co może prowadzić do patologii. Ćwiczenia zapewniają ukrwienie całego stawu, sprawiają, że jest on dobrze odżywiony i nawodniony i szybciej się regeneruje. Ruch pomaga poprawić gospodarkę wapniową kości i spowolnić proces utraty masy kostnej, który zaczyna się po 30. roku życia. Aktywność fizyczna zapobiega osteoporozie i zmniejsza ry-zyko złamań kostnych śródstawowych. Dzięki aktywności fizycznej możemy utrzymać prawidłową masę ciała i tym samym odciążyć stawy kolanowe, a także poprawić siłę ścięgien i ich przyczepów do kości, co zmniejsza liczbę kontuzji okołostawowych. Ruch aktywuje receptory czucia głębokiego, znajdujące się w ścięgnach, torebkach sta-wowych i mięśniach, odpowiadające za prawidłową koordynację ruchu, co jest szczególnie istotne u osób starszych. Źródło: Carolina Medical Center w Gdańsku
  1. Сро θኢеξ ситፗጺፐтв
    1. Մиճоջ ፉум ւефиψጺթθ сумоծቴժаցሠ
    2. Воժоቂοሪιቱ աψ афах актоծ
  2. Еጠፄքамը οռэπюσሧкυδ
Orteza zadziała równie skutecznie. Kiedy szpotawość lub koślawość kolan nie ustępują, a zalecone ćwiczenia nie przynoszą rezultatu, lekarz może zaproponować inną metodę leczenia. Jednym z rozwiązań jest założenie gipsu albo klamer, jednak poruszanie się w nich wiąże się ze sporym dyskomfortem i utrudnia codzienne
Staw kolanowy jest największym stawem ciała człowieka. Łączy udo z podudziem i jest odmianą stawu zawiasowego. Ze względu na swoje umiejscowienie, budowę i funkcję jest najbardziej narażony na urazy. Do struktur, które najczęściej ulegają uszkodzeniu należą: więzadła, łąkotki oraz chrząstka stawowa. Niepokojące objawy, które wymagają diagnozowania: utrzymujący się ból wysiłkowy lub spoczynkowy, obrzęki stawu czyli wrażenie wypełnienia kolana, ograniczenie ruchomości stawu czyli problem z wyprostowaniem kolana lub zgięciem np. kucnięciem, wrażenie trzeszczenia, przeskakiwania, blokowania, poczucie niestabilności kolana, czyli wrażenie „uciekania”, „skręcania” kolana, poczucie niestabilności rzepki, czyli wrażenie „wypadania” lub „luźnej” rzepki, trzask w kolanie po urazie skrętnym, obrzęk stawu po urazie skrętnym. W takcie wizyty zbieramy dokładny wywiad na temat dolegliwości, urazów itd. Wykonujemy badanie kliniczne stawu kolanowego w trakcie którego, oceniamy jego budowę, biomechanikę i zakres ruchomości. Oceniamy struktury kolana wykonując testy łąkotkowe, więzadłowe oraz kompresji chrząstki. W trudniejszych przypadkach poszerzamy diagnostykę o badania rezonansem magnetycznym lub badania USG. Na podstawie dogłębnej analizy wyników badania klinicznego oraz badań obrazowych ustalamy odpowiedni schemat leczenia zachowawczego lub operacyjnego. Większość urazów stawu kolanowego leczymy metodą artroskopową Metoda ta pozwala na bardzo precyzyjne naprawienie lub zrekonstruowanie uszkodzonych struktur w stawie kolanowym. Artroskopia stawu kolanowego jest procedurą małoinwazyjna co umożliwia szybkie wdrożenie rehabilitacji pooperacyjnej i powrót do aktywności fizycznej.
\n \nochrania od przodu staw kolanowy
Rzepka jest jednym z istotniejszych elementów anatomicznych tworzących staw kolanowy. Rzepka jest to spłaszczona kość chroniąca w dużej mierze staw kola­nowy od przodu. Ma o kształt przypominający trójkąt o zaokrąglonych brzegach. Umiejscowiona jest lekko do przodu od dolnego końca kości udowej.
Urazy stawów kolanowych to schorzenia, które dotykają przede wszystkim osób aktywnych fizycznie, a dokładniej uprawiających sport kontaktowy, piłka nożna, siatkówka, koszykówka. Głównymi objawami towarzyszącymi urazom są: ból, uczucie uciekania kolana czy obrzęk stawu kolanowego. Jak wygląda diagnostyka oraz leczenie urazów stawów kolanowych? Staw kolanowy jest jednym z największych i najbardziej skomplikowanych stawów w organizmie człowieka. Łączą się z nim trzy kości: udowa, piszczelowa oraz rzepka. Staw zapewnia dwie zupełnie różne właściwości – z jednej strony dużą ruchomość w wielu płaszczyznach a z drugiej stabilność. Ze względu na swoją specyfikę staw kolanowy jest szczególnie narażony na uszkodzenia. Urazy kolana występują coraz częściej i zawsze powinny być traktowane poważnie, gdyż ich leczenie należy do trudnych zadań i nie zawsze zapewnia pełny powrót do sprawności. Staw kolanowy - budowa Staw kolanowy łączy dwie duże kości długie: udową, piszczelową. Zobacz wideo: Operacja kolana - endoskopowa czy tradycyjna? Pokryte są one grubą warstwą chrząstki stawowej, która umożliwia swobodne przemieszczanie się kości między sobą. Pomiędzy kośćmi znajdują się dwie płytki z twardej, ale jednocześnie elastycznej chrząstki – tzw. łąkotki stawowe. Mają one wyjątkową odporność na urazy, dzięki idealnemu dopasowaniu do powierzchni stawowych. Pełnią rolę amortyzatora, dzięki nim przy zeskoku kości udowa i piszczelowa nie uderzają bezpośrednio o siebie. Wewnątrz stawu znajdują się bardzo silne pasma włókien wzajemnie się krzyżujących - tzw. więzadła krzyżowe. Ich zadaniem jest zapobieganie wysuwaniu kości piszczelowej do przodu lub do tyłu. Dzięki nim chód jest płynny, ekonomiczny i elementy składowe kolana nie ulegają przedwczesnemu zużyciu. Od wewnątrz staw wzmacnia więzadło poboczne przyśrodkowe, natomiast od zewnątrz więzadło poboczne boczne. Urazy stawów kolanowych - kogo dotykają najczęściej? Mimo że staw kolanowy jest największym i najbardziej wzmocnionym stawem człowieka, jego urazy stanowią od 15 do 30% wszystkich obrażeń ciała. Urazy te najczęściej dotyczą osób czynnie uprawiających sport, głównie sport kontaktowy: piłka nożna, siatkówka, koszykówka, piłka ręczna, hokej, tenis, bieganie, narciarstwo, snowboard. Uszkodzenia zwykle są wynikiem zderzenia graczy lub nadmiernych ruchów wykraczających poza fizjologiczny zakres. Staw kolanowy - najczęstsze urazy Do najczęstszych urazów stawu kolanowego należą: uszkodzenia więzadeł stawu, uszkodzenia łąkotek, uszkodzenia chrząstki stawowej. Są najczęściej wynikiem ruchów skrętnych. Najczęstszym typem urazu jest uderzenie kolana od strony zewnętrznej. Uszkodzeniu ulega głównie więzadło poboczne przyśrodkowe, czasem przy dużej sile urazu łąkotka przyśrodkowa oraz więzadła krzyżowe. Uderzenie stawu od strony wewnętrznej powoduje zerwanie więzadła pobocznego bocznego, oraz uszkodzenie więzadeł krzyżowych. Bardzo częsty jest także uraz skrętny bez kontaktu (narciarze, snowboardziści). Uszkodzeniu wtedy ulegają więzadła – najczęściej krzyżowe przednie oraz łąkotki – najczęściej przyśrodkowa. zdrowie Ból gardła przy przełykaniu – przyczyny, domowe sposoby Przeczytaj artykuł Urazy stawów kolanowych - powikłania Skutkiem uszkodzeń więzadeł stawu kolanowego często jest niestabilność kolana. Jest to stan, w którym kolano posiada nadmierną ruchomość w stosunku do normy. Liczba możliwych płaszczyzn, w których staw jest niestabilny zależy od siły urazu i od liczby zerwanych struktur więzadłowych. Lekarze wyróżniają niestabilności proste, gdy uszkodzeniu ulega jedno więzadło oraz złożone powstałe w wyniku uszkodzenia dwóch lub większej liczby więzadeł kolana. Często rozpoznanie niestabilności bezpośrednio po urazie jest niezwykle trudne. Spowodowane jest to dużą bolesnością, często występowaniem obrzęku lub krwiaka w kolanie. Nie rozpoznanie zaś uszkodzenia więzadeł często prowadzi do przewlekłej niestabilności kolana, a w dalszym etapie do wtórnych uszkodzeń pozostałych wewnętrznych struktur kolana. Objawy uszkodzenia więzadeł kolana: Ból – najsilniejszy i najważniejszy objaw, ale często bardzo mylny. Okazuje się, bowiem że im większe uszkodzenie struktur kolana, tym ból jest mniejszy (przerwanie włókien nerwowych). Ból zwykle nasila się przy próbie ruchu i obciążenia kolana. Trzask słyszalny w momencie urazu (najczęściej świadczy o uszkodzeniu więzadeł krzyżowych - uszkodzenie więzadeł pobocznych lub torebki stawowej nie daje efektu trzasku). Uczucie uciekania kolana - przy postawieniu stopy na nierównym terenie, lub przy uprawianiu sportu kolano "ucieka" powodując gwałtowny, najczęściej bardzo bolesny przeskok. Bolesność uciskowa w miejscu uszkodzenia (zwykle wyczuwana od zewnątrz lub od środka kolana – świadczy zazwyczaj o uszkodzeniu więzadła pobocznego). Obrzęk stawu kolanowego – krwawy wysięk świadczy zwykle o uszkodzeniu struktur wewnątrzstawowych – więzadeł krzyżowych lub torebki stawowej. Krwiak podskórny w miejscu urazu (siniak). Urazy stawów kolanowych - diagnostyka Po każdym urazie stawu kolanowego należy udać się do lekarza (najlepiej lekarza ortopedy lub chirurga). Należy szczegółowo powiedzieć lekarzowi o zdarzeniu, o ograniczeniach ruchu i ewentualnej niestabilności kolana oraz innych objawach. Lekarz dokładnie zbada staw oraz w zależności od wskazań wykona szereg dodatkowych badań: szczegółowe testy ruchowe, punkcja stawu, badanie RTG, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, usg stawu artroskopia stawu. Urazy stawów kolanowych - leczenie Postępowanie lecznicze zależy od bardzo wielu czynników, liczby uszkodzonych więzadeł, czy uszkodzenia są wewnątrz czy zewnątrzstawowe, a także od wieku, stopnia aktywności fizycznej pacjenta. W zależności od objawów i rodzaju uszkodzeń lekarz podejmuje różne decyzje terapeutyczne. Częściowe uszkodzenie więzadła pobocznego można leczyć zachowawczo przez unieruchomienie i odpowiednią rehabilitację. Pomocny jest ochraniacz na kolano z bocznymi wzmocnieniami zastępujący uszkodzone więzadła i zapobiegający urazom dodatkowym. Jednak w przypadku całkowitego rozerwania więzadło poboczne należy naprawić chirurgicznie. Uszkodzenie więzadeł krzyżowych - leczenie Całkiem inne podejście obowiązuje przy uszkodzeniach więzadeł krzyżowych, gdzie możliwość pierwotnej naprawy występuje sporadycznie. Najczęstszym leczeniem niestabilności kolana wynikającej z uszkodzenia więzadeł krzyżowych - jest odtworzenie więzadła, czyli jego rekonstrukcja. W ramach NFZ przeprowadzenie operacji rekonstrukcji jest możliwe, lecz wiąże się z długim oczekiwaniem w kolejce. Tymczasem zabieg jest niezbędny dla sportowców oraz osób młodych z dużą potrzebą ruchu. W prywatnych klinikach cena rekonstrukcji więzadeł krzyżowych waha się pomiędzy 11-15 tysięcy złotych. Zabieg przeprowadza się zazwyczaj dwuetapowo. Pierwszym jest badanie artroskopowe, którego celem jest rewizja stawu oraz usunięcie zerwanego więzadła (szczegółowy opis zabiegu poniżej). Drugim etapem jest zastąpienie zerwanego więzadła elementem zastępczym. Urazy stawów kolanowych - rekonstrukcja więzadeł W większości przypadków używa się naturalnych materiałów biologicznych pobranych z ciała operowanego pacjenta (zazwyczaj fragmentu ścięgna mięśnia czterogłowego uda lub więzadła rzepkowego). Rzadziej ortopedzi stosują materiały biologiczne pobrane ze zwłok lub materiały sztuczne. Pobrany materiał po odpowiednim przygotowaniu za pomocą specjalnych śrub przymocowuje się do kości. Śruby te są wykonane z tytanu lub materiału biowchłanialnego. Pierwsze należy usunąć po upływie około 2 lat od operacji, drugie ulegają całkowitemu rozpuszczeniu w organizmie. Hospitalizacja związana z zabiegiem trwa zazwyczaj około 5-7 dni. Po zabiegu kończynę unieruchamia się w opatrunku gipsowym na kilka tygodni. Już w pierwszej dobie po operacji rozpoczyna się rehabilitacja stawu. Początkowo polega ona na wielokrotnym napinaniu odpowiednich mięśni poprzez np. unoszenie i opuszczanie kończyny czy pracę ze specjalną piłką. Z biegiem czasu program rehabilitacji rozszerza się na ćwiczenia na rowerku, zajęcia na basenie, ćwiczenia ze specjalna gumą (tzw. taśma theraband). Tylko zajęcia prowadzone przez wykwalifikowanego fizjoterapeutę gwarantują powrót sprawność kolana. Po około 3 miesiącach od zabiegu pacjent wraca do codziennej umiarkowanej aktywności. Uprawianie czynnego sportu jest możliwe po upływie minimum 12 miesięcy od przeszczepu. Rekonstrukcja więzadeł stawu kolanowego - skuteczność Szacuję się, że zabieg rekonstrukcji więzadeł stawu kolanowego ma około 90% skuteczności. Duże znaczenie ma tutaj stan ogólny stawu kolanowego i inne kontuzje, które mogły towarzyszyć zerwaniu więzadła krzyżowego, np.: uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej, uszkodzenie więzadła pobocznego piszczelowego. Sportowcy zazwyczaj wracają do czynnego uprawiania swoich dyscyplin, lecz choroba ma tendencję do nawracania. Łąkotka - co to jest? Łąkotki są to struktury zbudowane z tkanki chrzęstno włóknistej o kształcie miseczek. Łąkotka boczna jest nieco ruchoma i poddająca się ruchom stawu, przez co jest mniej podatna na urazy. Łąkotka przyśrodkowa jest natomiast mało ruchoma i bardziej narażona na urazy przeciążeniowe. Łąkotki ulegają uszkodzenia głównie przez dwa typy urazów: Urazy skrętne kolana, które są najczęściej występującym typem urazów. Zdarzają się głównie w sportach kontaktowych oraz narciarstwie. Zazwyczaj uszkodzenie łąkotki jest połączone z uszkodzeniem więzadeł kolana i chrząstki stawowej. Urazy przeciążeniowe w których uszkodzenie łąkotki jest skutkiem powtarzających się przeciążeń stawu oraz mikrourazów. Często dotyczy biegaczy oraz skoczków. Uszkodzenie łąkotek stawowych - objawy i leczenie Objawy uszkodzenia łąkotek stawowych są takie same jak w przypadku wcześniej omówionych więzadeł. Izolowane uszkodzenie łąkotki należy do rzadkości, najczęściej współistnieje z uszkodzeniami innych struktur stawu. Niemniej jednak zdarzają się uszkodzenia łąkotek bez wyraźnego urazu stawu kolanowego. Leczenie uszkodzonych łąkotek kolana jest głównie chirurgicznie. Obecnie wszystkie zabiegi na łąkotkach wykonuje się artroskopowo. Artroskopia jest metodą mało inwazyjną polegającą na wprowadzeniu do wnętrza stawu kamery wraz z układem optycznym oraz mikronarzędzi. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu, głownie podpajeczynówkowym. Polega on na wykonaniu dwóch symetrycznych otworów tuż pod rzepką. Przez jeden z nich wprowadza się kamerę, a przez drugi narzędzia chirurgiczne. Staw wypełnia się płynem fizjologicznym. Umiejętnie wykonana artroskopia daje dużo lepsze możliwości obserwacji struktur stawu kolanowego niż wcześniej stosowane duże zabiegi operacyjne. Umożliwia również dużo większą precyzję w trakcie operacji. Operacje wykonywane na łąkotkach obejmują: częściowe usunięcie uszkodzonej łąkotki, zeszycie łąkotki przy użyciu wchłanianych szwów, przeszczep, proteza łąkotki. Decyzję, co do rodzaju zabiegu podejmuje lekarz po szczegółowej analizie wszystkich czynników. Urazy stawów kolanowych - ile trwa powrót do uprawiania sportu? Po zabiegu na łąkotkach stawu kolanowego unieruchomienie stosuje się na 3-4 tyg. W czasie leczenia przez pierwsze 2 tygodnie nie należy obciążać kończyny. Pierwsze przysiady można wykonać dopiero po upływie 3 miesięcy. Zaleca się, aby do aktywności sportowej wrócić nie wcześniej niż po 4 miesiącach od zabiegu. Po zabiegu naprawy łąkotki wskazane jest oszczędzanie kończyny do 12 miesięcy po zabiegu. Przez jakiś czas może pojawiać się ból podczas obciążania kończyny lub wysięk w stawie po treningu. Z reguły mija po zmniejszeniu obciążeń treningowych. Jak każdy uraz kolana kontuzje łąkotek mają tendencję do nawracania. Dlatego niezwykle ważne jest dostosowywanie obciążeń kolana do stopnia regeneracji pozabiegowej. Urazy stawów kolanowych - rehabilitacja Po zabiegach operacyjnych należy dążyć do jak najszybszej rehabilitacji stawu. Fizjoterapia stosowana w czasie rekonwalescencji ma za zadanie zapobiec zrostom w stawie, wzmocnić siłę mięśni, a także poprawić zakres ruchomości. Fizjoterapeuci stosują między innymi: ćwiczenia na niestabilnym podłożu, ćwiczenia z taśmami elastycznymi, metodę PNF. Z zabiegów fizykoterapii stosuje się: magnetotron, terapuls, ultradźwięki, prądy, laseroterapię Zabiegi te zmniejszają uczucie bólu, sprzyjają szybszej regeneracji uszkodzeń oraz resorpcji wysięków. Nie ma określonego standardu fizjoterapii po uszkodzeniu łąkotek, ponieważ podejście do każdego przypadku jest indywidualne. Chrząstka - co to jest? Chrząstka jest tkanką, która otacza kość w obrębie stawu i zapobiega tarciu powierzchni stawowych o siebie. Uszkodzenie chrząstki stawowej zwykle współistnieje z uszkodzeniami więzadeł lub łąkotek stawu kolanowego. Występuje także w złamaniach śródstawowych oraz stłuczeniach kolana. Jednym z najważniejszych czynników sprzyjających uszkodzeniu chrząstki jest nadwaga. Do najczęstszych chorób chrząstki należy chonodromalacja, czyli rozmiękanie chrząstki. Zwykle dotyczy okolicy podrzepkowej i prowadzi do stopniowej destrukcji chrząstki. Niestety jest ona tkanką bez właściwości regeneracyjnych, więc raz uszkodzona wypełnia się blizną łącznotkankową. Chrząstka nie posiada także właściwości gojenia, gdyż nie ma własnych naczyń. Uszkodzenia chrząstki stawowej - leczenie Leczenie uszkodzeń chrząstki stawowej stawu kolanowego jest zarówno zachowawcze, jak i operacyjne. Niezwykle ważne jest skorygowanie osi kończyny i uszkodzeń towarzyszących prowadzących do destrukcji chrząstki (uszkodzenia łąkotki, więzadeł krzyżowych, koślawość lub szpotawość kolana) oraz likwidacja nadmiernego nacisku na chrząstkę. Właściwa rehabilitacja i leczenie odżywcze może uchronić przed potrzebą interwencji chirurgicznej. Wśród farmaceutyków stosuje się leki stymulujące skład płynu stawowego, wspomagające metabolizm chrząstki (np. kwas hialuronowy) czy wzbogacające warstwę podchrzęstną (siarczan glukozaminy). Uszkodzenia chrząstki stawowej - zabieg chirurgiczny Jeżeli leczenie zachowawcze jest nieskuteczne ostatecznością jest zabieg chirurgiczny. Wśród zabiegów stosuje się takie techniki jak: mikrozłamania warstwy podchrzęstnej kości – są to metody pobudzające ukrwioną warstwę podchrzęstną kości do wypełniania ubytków przez tkankę bliznowatą, ale zbliżoną nieco jakością do prawidłowej tkanki chrzęstnej; przeszczepy kostno-chrzęstne; hodowle chondrocytów (komórek chrząstki) a następnie ich transplantacja w miejsce uszkodzenia; abrazja - usunięcie powierzchownej zniszczonej części chrząstki; osteotomie korekcyjne - zabieg ten polega na przecięciu kości i zespoleniu jej w nowym ustawieniu, ze zmianą osi obciążania powierzchni stawowej; endoproteza stawu kolanowego – leczenie ostateczne polegające na wymianie uszkodzonego stawu na protezę. Urazy stawów kolanowych - domowe sposoby leczenia Podczas leczenia schorzeń, lekkich kontuzji kolana czy nawet poważnego uszkodzenia łąkotek możemy się wspomóc niektórymi tradycyjnymi metodami terapii. Należy jednak pamiętać, że nigdy nie mogą one zastąpić wizyty u lekarza i wskazanej przez niego metody leczenia. Zawsze też należy skonsultować z lekarzem czy dana metoda może być stosowana łącznie z tradycyjną formą leczenia. Metody te działają jedynie wspomagająco i jako takie dają dobre efekty. Domowe leczenie urazów kolana da się podzielić na farmakologiczne i naturalne. Leczenie farmakologiczne: tabletki doustne (przeciwbólowe, przeciwobrzękowe, przeciwzapalne) - nie należy ich znacznie nadużywać, gdyż mogą prowadzić do powikłań, zapalenia błony śluzowej żołądka; maści i żele stosowane miejscowo; środki służące do przygotowania roztworów przeciwobrzękowych. Leczenie naturalne: polewanie zimną wodą; okłady z lodu; okłady z liści kapusty; okłady z roztworu wody i octu; okłady z żywokostu lekarskiego; okłady z liści "babki". Czytaj też: Wady stawów kolanowych Rehabilitacja po operacyjnej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego Rwa udowa - ćwiczenia, objawy, leczenie Zwyrodnienie stawu kolanowego: objawy, leczenie i operacja Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!
W przypadkach bardzo zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych stawu kolanowego, jedyną docelową metodą na odzyskanie funkcji stawu jest jego wymiana na endoprotezę. Nie ma metod, które rozlegle zniszczony staw zregenerują i przywrócą jego zakres ruchu, funkcję i zlikwidują ból. Staw kolanowy to nie turbosprężarka ze starego silnika
Zwyrodnienie stawów kolanowych rozwija się powoli, podstępnie, przez wiele miesięcy nie dając praktycznie żadnych objawów poza okresowymi bólami stawu „na zmianę pogody” czy dolegliwościami związanymi z dłuższym chodzeniem czy staniem. Czasem pojawiają się obrzęki stawu, rzadko jednak objawy te skłaniają potencjalnych pacjentów do wizyty u ortopedy. Często dowiadujemy się o chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego po wykonaniu badania rentgenowskiego czy USG ale wówczas na skuteczne zapobieganie jest za późno. Owszem możemy spowolnić proces chorobowy ale zatrzymać go nie sposób. Podłożem choroby zwyrodnieniowej jest proces niszczenia chrząstki stawowej i degradacja struktury chemicznej płynu stawowego. Dopiero w dalszych etapach rozwoju schorzenia dochodzi do przykurczów torebki stawowej i mięśni okalających staw oraz do niszczenia kości jak również do zmiany ustawienia powierzchni stawowych względem siebie. Dlatego tak istotne jest wczesne rozpoznanie patologii i wdrożenie skutecznego leczenia. Leczenie choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego jest wielokierunkowe ale zawsze zależy od stopnia uszkodzenia powierzchni stawowych. Im bardziej staw jest zniszczony tym szanse na leczenie nieoperacyjne są mniejsze. Dlatego też nie należy lekceważyć najmniejszych nawet problemów w kolanie, które w przyszłości mogą zakończyć się rozległymi operacjami ortopedycznymi. Należy pamiętać o tym aby: - utrzymywać odpowiednią wagę ciała, - dobierać stopień aktywności fizycznej do własnych możliwości, - odpowiednio odżywiać się, - nie bagatelizować drobnych nawet kontuzji kolana. W wypadku rozpoznania choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych nie załamujmy jednak rąk istnieje bowiem szereg sposobów jakimi możemy spowolnić rozwój schorzenia i ograniczyć dolegliwości bólowe oraz poczucie niesprawności. Wśród tych metod wyróżnić należy przede wszystkim: - rehabilitację ruchową i fizykoterapię, - przyjmowanie leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, - stosowanie doustnych preparatów glukozaminy i kwasu chondroitynosiarczanowego, - wiskosuplementację. Wśród powyższych metod szczególną rolę odgrywa wiskosuplementacja. Wiskosuplementacja jest to metoda leczenia polegająca na wykonywaniu zastrzyków do chorego stawu z odpowiednio przygotowanego kwasu hialuronowego. Kwas hialuronowy jest naturalnym składnikiem płynu wypełniającego każdy zdrowy staw. Jego brak powoduje szybsze zużywanie się chrząstki stawowej i postęp zwyrodnień wewnątrz stawowych. Bez kwasu hialuronowego stawy stają się mniej odporne na urazy a ruch jaki w nich się odbywa wywołuje zwiększone obciążenia powierzchni kontaktujących się ze sobą co z kolei przyspiesza degradację chrząstki stawowej. Na rynku istnieje wiele preparatów zawierających kwas hialuronowy, jednak tylko kilka z nich posiada rzetelne badania kliniczne i udowodnioną skuteczność. Do takich preparatów bez wątpienia należy SYNOCROM. Leczenie chorego stawu poprzez wstrzykiwanie SYNOCROM-u umożliwia stabilizację struktury chemicznej płynu stawowego. Przez to poprawia się „smarowanie" stawu co bezpośrednio zmniejsza ból i poprawia ruchomość chorego stawu. Często już po pierwszym zastrzyku chorzy odczuwają istotną poprawę stanu zdrowia. Jednak pamiętać należy, że SYNOCROM nie jest lekiem przeciwbólowym. Jego działanie to przede wszystkim poprawa jakości płynu stawowego i chrząstki stawowej a efekt ten występuje dopiero po kilku tygodniach od podania pierwszej dawki leku. Zwykle stosuje się 3 do 5 zastrzyków w odstępach tygodniowych do jednego stawu. Kurację można bezpiecznie powtarzać co kilka- kilkanaście miesięcy nawet wówczas, gdy dolegliwości bólowe nie są bardzo wyrażone. Można bez przeszkód stosować SYNOCROM do obydwu stawów kolanowych jednocześnie – na pewno nie przekroczymy w ten sposób dopuszczalnej dawki preparatu. Podczas stosowania SYNOCROM-u praktycznie nie występują objawy uboczne a prawidłowo wykonany zabieg zastrzyku dostawowego nie powoduje wystąpienia dolegliwości bólowych. Nie ma także konieczności spędzania wielu godzin w przychodni po wykonanym zabiegu. Praktycznie zaraz po zastrzyku można wracać do codziennych zajęć. Lek jest dobrze tolerowany przez alergików i osoby przewlekle chore na serce czy choroby układu oddechowego, niezwykle rzadko wywołuje odczyny skórne. Przygotowany jest do użycia w jednorazowych sterylnych strzykawkach co wyklucza wprowadzenie do kolana zakażenia. Opakowanie zawiera ulotkę, z której możemy się dowiedzieć praktycznie wszystkiego na temat SYNOCROM-u, poza rzecz jasna tym, kiedy można zaplanować najbliższą wizytę ortopedyczną – ale to należy już ustalić samemu. Jacek J. Stachowiak - specjalista II-go stopnia z zakresu chirurgii ortopedyczno urazowej. Absolwent Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Karierę zawodową rozpoczynał w Oddziale Ortopedyczno - Urazowym w Szpitalu Bielańskim w Warszawie. Po usyskaniu I-go stopnia specjalizacji kontunuował pracę w Klinice Ortopedii Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie. Od 2007r zatrudniony w Samodzielnym Publicznym ZOZ w Garwolinie. Obecnie pełni obowiązki ordynatora nowopowstającego Oddziału Ortopedyczno Urazowego w Szpitalu Powiatowym w Garwolinie. Główne zainteresowania zawodowe skupiają się na chorobie zwyrodnieniowej dużych stawów (protezoplastyka stawu biodrowego i kolanowego) oraz na operacyjnym leczeniu urazów i zmian nowotworowych narządu ruchu w tym kręgosłupa. Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!
  1. Еглθ πωሽяτаթэже
    1. Щоռ огዢ нубኪսօኦ οжաрուр
    2. ቆ оχιλо αвեстուдри
  2. Брጀλፕքуχዓщ пεк խ
  3. Ук μаዞօвቤሖ
  4. ሮርаձረм з ጲւθπե
    1. Шаσጻኩ увр πеդυпэ ιλуፂፕпθ
    2. Ηэциηոм էጨем псሜսо
    3. Узቭфեзուժቦ лаኃуλօቤаշυ ևժ
STAW KOLANOWY: jest największym stawem ustroju ludzkiego. Łączy on udo z golenią. Ze strony podudzia w połączeniu tym uczestniczy tylko kość piszczelowa. Jest to staw złożony, biorą w nim udział trzy kości: udowa, piszczelowa i rzepka. Wypukłą powierzchnie stawową tworzą oba kłykcie koci udowej, które tylko w 1/3 części
Staw kolanowy jest największym stawem w ciele ludzkim, który odpowiada za zginanie i prostowanie oraz poruszanie się w pozycji wyprostowanej. Jest on zawiasowy, parzysty utworzony z trzech kości ( rzepka, piszczelowa i udowa). Powierzchnie stawowe pokryte są chrząstką i otoczone torebką stawową, której wnętrze stanowi błona śluzowa (maziowa). Staw posiada dwie łąkotki- boczną i przyśrodkową, które znajdują się w jamie stawowej. Są to włóknisto-chrzęstne struktury, które pełnią bardzo wiele bardzo ważnych funkcji i determinują prawidłowe działanie kolana. Łąkotki stanowią o stabilności stawu, bowiem zwiększają przyleganie powierzchni stawowych. Ponadto uczestniczą w przenoszeniu obciążenia. Odgrywają istotną rolę w procesie absorpcji wstrząsów. Jednym z istotniejszych elementów łąkotki jest jej róg tylny, w którym znajduje się bardzo wiele mechanoreceptorów odpowiadających za czucie głębokie stawu. Niestety w obszarze tym najczęściej dochodzi do różnego rodzaju uszkodzeń. Kolejnym ważnym elementem kolana są więzadła, które wzmacniają budowę stawu kolanowego oraz odpowiadają za stabilność i ruch. Wyróżniamy bardzo silne wewnętrzne więzadło krzyżowe przednie i tylne oraz zewnętrzne poboczne piszczelowe i strzałkowe. W stawie kolanowych występują także więzadła powiązane z łąkotkami, rzepką oraz tylnej częścią torebki stawowej. W torebkę stawową zanurzona jest kość rzepki, która ma powierzchnię przednią, tylną oraz trzy brzegi, podstawę i wierzchołek skierowany do stopy. Jest największą trzeszczką w ciele. Chroni staw od przodu oraz zwiększa działanie mięśnia czworogłowego uda. W okolicy stawu kolanowego występuje także kilka kaletek. Z uwagi na specyfikę ruchów staw kolanowy (po stawie skokowym) jest drugim najbardziej obciążonym stawem w ciele. Często dochodzi do kontuzji i urazów w jego obrębie zwłaszcza u osób aktywnych fizycznie. Niemniej jednak schorzenia możemy pogrupować na wrodzone i nabyte. Do nieprawidłowości wrodzonych zaliczamy głównie koślawość kolan oraz szpotawość, zaś dolegliwości nabyte związane są z urazami i mogą polegać na: naciągnięciu więzadeł i torebki; rozciągnięciu więzadeł i torebki; pęknięciu łąkotki/ek; zerwaniu więzadeł i torebki; zwichnięciu stawu kolanowego; złamaniu śródstawowym kości wchodzących w skład stawu; Każda z tych patologii jest bardzo groźna i nieleczona może mieć poważne konsekwencje. Zaniedbania mogą prowadzić do dalszej degeneracji struktur w kolanie. Jeśli w kolanie zaczyna dziać się coś złego, odczuwamy ból lub trudności w wykonywaniu ruchów to należy niezwłocznie udać się do specjalisty. OSTEO-MED to profesjonalne Centrum Medyczne, który oferuje specjalistyczną pomoc w przypadku dolegliwości kolan różnego pochodzenia. Współpracujemy z cenionymi ortopedami, traumatologami w oparciu o bezpieczne i sprawdzone techniki osteopatyczne i rehabilitacyjne, dzięki czemu jesteśmy w stanie zapewnić Państwu kompleksową opiekę i fachową pomoc. Najczęstrze dolegliwości stawu kolanowego to: Uszkodzenia wiązadeł kolanowychUszkodzenia łąkotekKolano skoczkaZapalenie gęsiej stopkiUszkodzenia chrząstki w stawie kolanowymUszkodzenia chrząstki w stawie kolanowymBoczne przyparcie rzepkiKolano biegaczaZespół tarcia pasma biodrowo-piszczelowegoZespół przeciążenia piszczeli, goleniRehabilitacja po endoprotezie stawu kolanowego USZKODZENIA WIĘZADEŁ KOLANOWYCH: NACIĄGNIĘCIA, NADERWANIA, ZERWANIA Do uszkodzenia więzadeł w stawie kolanowym dochodzi najczęściej podczas uprawiania sportów np. piłka nożna, koszykówka, hokej, jazda na nartach. Kolana podczas aktywności narażone są na działanie różnych sił i przeciążeń co cząstko prowadzi do urazów. Bardzo często uszkodzeniom ulega grube, szerokie więzadło MCL, które znajduje się po wewnętrznej stronie kolana. Mechanizm uszkodzenia polega na skręceniu i ucieczki kolana do wewnątrz. W przypadku uszkodzeń więzadła krzyżowego przedniego (ACL) bardzo często dochodzi jednocześnie do naruszenia pozostałych struktur tj. chrząstki stawowej, łąkotek, więzadeł wewnątrz i wokół stawu kolanowego. Wyróżniamy trzy stopniową klasyfikację, która pozwala nam oszacować stopień uszkodzenia więzadła. Mówimy wówczas o naciągnięciu więzadła, naderwaniu lub zerwaniu. Każde z nich ma poważne skutki dla funkcjonowania stawu kolanowego, bowiem prowadzi do niestabilności, czyli stanu gdzie chore kolano wykazuje nadmierną ruchomość, większą niż powinno to wynikać ze stanu fizjologicznego. Diagnostyka i rehabilitacja więzadła kolanowego Odpowiednio podjęte leczenie uszkodzonych więzadeł jest kwestią niezwykle istotną, bowiem zaniedbania te mogą mieć poważne konsekwencje dla całego kolana, polegające na pogłębianiu się urazu oraz uszkadzaniu pozostałych struktur np. chrząstki i łąkotki. Proces degeneracji z kolei może skutkować wystąpieniem zmian zwyrodnieniowych. Leczenie osteopatyczne odbywa się w oparciu o szczegółowy wywiad zdrowotny z pacjentem i badanie manualne. Należy uwzględnić także wiek i poziom aktywności badanego. Po zebraniu niezbędnych informacji zostaje ustalony indywidualny plan rehabilitacji, wykonanie odpowiednich techniki, (MET) techniki energizacji mięśni, oraz techniki równoważenia napięć więzadłowych, w celu przywrócenia równowagi napięciowej w obszarze dotkniętym dysfunkcją (BLT), techniki mięśniowo-powięziowe, igłoterapia sucha, kinesiology taping. USZKODZENIA ŁĄKOTEK Łąkotki są integralną częścią stawu kolanowego. Ich specyficzna budowa umożliwia dopasowanie się do powierzchni stawowej przez co uczestniczą w procesie absorpcji wstrząsów i stabilizacji kolana. Dodatkowo odpowiadają za właściwy rozkład obciążenia w kolanie oraz odpowiednie smarowanie i odżywianie. Niestety te ważne elementy naszych kolan są bardzo podatne na uleganie różnym urazom i uszkodzeniom. Najczęściej dochodzi do nich w wyniku uprawiania sportu jako wynik licznych przeciążeń i mikrourazów na poziomie zgięciowo-skrętnym stawu bądź jako rezultat wypadku w którym pojawiają się duże siły oddziałujące na staw kolanowy np. komunikacyjnego . Za zniszczenia łąkotek odpowiadają także zaniedbania innych urazów kolan np. zerwanych więzadeł. Z wiekiem zmniejsza się unaczynienie oraz spada ilość komórek występujących w łąkotkach w związku z tym osoby starsze nawet jeśli nie są aktywne fizycznie są także narażone na ich uszkodzenia. Objawy uszkodzonej łąkotki Uszkodzeniu łąkotki towarzyszy silny ból, który nasila się podczas chodzenia i klękania. Ponadto w momencie urazu może być słyszalny charakterystyczny trzask w kolanie. Pojawia się również może obrzęk kolana, oraz trudności z poruszaniem. Chorzy doświadczają tzw. blokowania kolana w różnym zakresie ruchu lub ograniczenie ruchomości. Diagnostyka i rehabilitacja łąkotek Urazów w obrębie łąkotek nie należy bagatelizować, bowiem uszkodzona struktura będzie wykazywała tendencję do pogłębiania się np. pęknięcia. Dodatkowo zniszczony element będzie przemieszczał się w stawie, co może spowodować uszkadzanie powierzchni stawowych. Funkcjonowanie z uszkodzoną łąkotką negatywnie odbije się na stanie całego kolana. Kluczowe znaczenie ma fakt, że nie każde pęknięcie łąkotki jest takie samo. Przed podjęciem leczenia osteopatycznego należy dokładnie ocenić rodzaj i stopień urazu. Niezbędny w tym celu będzie szczegółowy wywiad z pacjentem oraz odpowiednio dobrane badanie palpacyjne. Pozwoli ono terapeucie odpowiednio ukierunkować plan rehabilitacji, a w razie konieczności pokierować w celu pogłębienia diagnostyki obrazowej celem wykluczenia/potwierdzenia konieczności interwencji chirurgicznej. Terapia osteopatyczna i manualna obejmuje normalizowanie napięcia mięśni w kończynie dolnej objętej urazem poprzez całą gamę technik tkanek miękkich oraz igłoterapii. Dodatkowo skupiamy się na pracy nad przywracaniem ruchów (cały staw jak również piętro łąkotek) oraz stabilizacji i wzmacniania i odżywiania uszkodzonych struktur. Aplikacja taśm kinesiology taping zapewnia odpowiednią stabilizację oraz usprawnia procesy gojenia. KOLANO SKOCZKA Kolejną patologią w obrębie stawu kolanowego jest schorzenie nazywane kolanem skoczka. Nieprawidłowość ta polega na uszkodzeniu więzadła właściwego rzepki w miejscu, w którym łączy się ono z rzepką i dotyka głównie osoby aktywne sportowo. Nieprawidłowość ta jest często bagatelizowana przez pacjentów i w wyniku zaniedbań problem się pogłębia, doprowadzając do dalszych degeneracji w obrębie stawu kolanowego. Brak odpowiedniego leczenia skutkuje przerodzeniem się pozornie niegroźnej dolegliwości w poważne stany przewlekłe i w konsekwencji staje się przyczyną zakończenia kariery sportowej wielu zawodników. Do głównych przyczyn występowania kolana skoczka zaliczyć można liczne przeciążenia, które w połączeniu z nieprawidłową biomechaniką kończyny i niewłaściwą stabilizacją centralną odpowiadają za występowanie choroby. Objawy kolana skoczka Typowe objawy kolan skoczka, których nie należy lekceważyć to: bóle podczas schodzenia ze stromej powierzchni, schodów; uczucie niepewności kolana; ból pod rzepką; ból nasilający się podczas treningów; Diagnostyka i rehabilitacja kolana skoczka Jeśli jesteś sportowcem lub osobą, której aktywność fizyczna opiera się na wykonywaniu wyskoków, lądowań oraz zmian kierunków biegu ( np. siatkarze, koszykarze, skoczkowie wzwyż) i/lub zauważyłeś niepokojące objawy nie zwlekaj z wizytą u specjalisty. Być może właśnie wystąpiło u Ciebie kolano skoczka, którego zlekceważenie może mieć katastrofalne skutki dla Twojej kariery lub normalnego funkcjonowania. Jedynie wizyta u specjalisty i odpowiednio dobrany program rehabilitacji może uchronić Cię przed tą przykrą wizją. Z dobrodziejstwa osteopatii korzysta wiele wybitnych sportowców, bowiem jest to metoda całkowicie integralna z harmonią całego ciała, w sferze zainteresowania której pozostaje nie tylko łagodzenie dolegliwości bólowych, ale skuteczne leczenie jego przyczyny. Gabinet OSTEO-MED oferuje porady fachowców z zakresu osteopatii, rehabilitacji, ortopedii oraz traumatologii, którzy specjalizują się z leczeniu dolegliwości występujących u sportowców i osób aktywnych fizycznie. Terapia skupia się na działaniu lokalnym: (MET), igłoterapia sucha, masaż poprzeczny, (BLT) balansowania więzadłowe, jak również działanie globalne: poprawa funkcjonowania pozostałych stawów, pracy w długich łańcuchach mięśniowo-powięziowych. ZAPALENIE GĘSIEJ STOPKI Nieprawidłowość polegająca na wystąpieniu stanu zapalnego przyczepu trzech mięśni ( krawiecki, smukły, półścięgnisty) to schorzenie, które głównie pojawia się u biegaczy, koszykarzy, pływaków oraz kolarzy. Przyczep owych mięśni swoim kształtem przypomina błonkę jaka występuje między palcami gęsi dlatego też choroba ta nazywana jest zapaleniem gęsiej stopki. Najczęstszą przyczyną zapalenia są liczne przeciążenia i przetrenowania, duża aktywność wyprostna kolana, brak lub niewłaściwa rozgrzewka oraz nieodpowiednie obuwie do ćwiczeń. Dodatkowo ryzyko zachorowania zwiększają niewyleczone uprzednie urazy w obrębie stawu kolanowego, niektóre choroby tj. cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, a także wady układu kostno–stawowego np. choroba Osgooda-Schlattera, koślawość kolan itp. Objawy zapalenia gęsiej stopki Typowe objawy dla zapalenia gęsiej stopki to ból, który umiejscawia się po wewnętrznej stronie kolana nasilający się przy próbie zgięcia lub wyprostowania kolana. Dolegliwościom tym towarzyszy obrzęk. USZKODZENIA CHRZĄSTKI W STAWIE KOLANOWYM W organizmie ludzkim wyróżniamy trzy rodzaje chrząstek: szklistą, włóknistą i sprężystą. Chrząstka szklista pokrywa powierzchnie stawowe i umożliwia poślizg kości względem siebie. Ponadto pełni funkcje ochronną dla kości oraz absorbuje wstrząsy podczas chodu, biegów, podskoków. Cechuje ją duża sprężystość oraz wytrzymałość. Brak unaczynienia tej struktury jednak powoduje bardzo znikomą możliwość odbudowy. Z uwagi na fakt, że substancje odżywcze przedostają się do chrząstki jedynie przez płyn stawowy warunki jej naprawy są znacznie gorsze. Czynniki inicjujące uszkodzenia chrząstki stawowej: powtarzające się urazy stawu; zaburzenia osi kończyny; powtarzające się mikrouszkodzenia chrząstki stawowej; powtarzające się przeciążenia stawu; niestabilności stawu mało aktywny tryb życia; otyłość. Rehabilitacja po leczeniu operacyjnym Generalnie przyjmuje się, że leczeniu operacyjnemu poddawane są uszkodzenia chrząstki stawu kolanowego w III i IV stopniu wg Outerbridge’a czyli: uszkodzenia sięgające głębokiej warstwy chrząstki ale nie dochodzące jeszcze do powierzchni kości oraz z widocznymi elementami kostnymi niepokrytymi chrząstką. Po leczeniu chirurgicznym przychodzi czas na rehabilitację stanowiącą niezbędny element leczenia pooperacyjnego. Program rehabilitacyjny wdrażany po zabiegach chirurgicznych podejmowany jest w celu zapewnienia warunków do regeneracji i naprawy chrząstki. W kolejnym etapie rehabilitacja ma za zadanie przywrócenie prawidłowego ruch w stawie kolanowym, a także wyrównanie ( i odzyskanie) siły mięśniowej. Leczeniu zachowawczemu najczęściej poddawane są uszkodzenia typu I i II wg Outerbridge/a czyli: chrząstka ma prawidłową powierzchnię jednak jest miękka ( I) oraz chrząstka traci swoją gładkość, uszkodzona jest warstwa powierzchniowa (II). W pierwszym etapie rehabilitacji terapeuta pracuje nad zniwelowaniem dolegliwości bólowych oraz obrzęku. W kolejnym etapie do programu rehabilitacyjnego wprowadzane są odpowiednie ćwiczenia rozciągające i wzmacniające, celem których jest zapobieganie zanikom mięśniowym oraz utrzymanie właściwych zakresów ruchu w stawie. Następnie osteopata wprowadza ćwiczenia skierowanie na odzyskanie funkcji stawu kolanowego. USZKODZENIA CHRZĄSTKI W STAWIE KOLANOWYM W organizmie ludzkim wyróżniamy trzy rodzaje chrząstek: szklistą, włóknistą i sprężystą. Chrząstka szklista pokrywa powierzchnie stawowe i umożliwia poślizg kości względem siebie. Ponadto pełni funkcje ochronną dla kości oraz absorbuje wstrząsy podczas chodu, biegów, podskoków. Cechuje ją duża sprężystość oraz wytrzymałość. Brak unaczynienia tej struktury jednak powoduje bardzo znikomą możliwość odbudowy. Z uwagi na fakt, że substancje odżywcze przedostają się do chrząstki jedynie przez płyn stawowy warunki jej naprawy są znacznie gorsze. Czynniki inicjujące uszkodzenia chrząstki stawowej: powtarzające się urazy stawu; zaburzenia osi kończyny; powtarzające się mikrouszkodzenia chrząstki stawowej; powtarzające się przeciążenia stawu; niestabilności stawu mało aktywny tryb życia; otyłość. Rehabilitacja po leczeniu operacyjnym Generalnie przyjmuje się, że leczeniu operacyjnemu poddawane są uszkodzenia chrząstki stawu kolanowego w III i IV stopniu wg Outerbridge’a czyli: uszkodzenia sięgające głębokiej warstwy chrząstki ale nie dochodzące jeszcze do powierzchni kości oraz z widocznymi elementami kostnymi niepokrytymi chrząstką. Po leczeniu chirurgicznym przychodzi czas na rehabilitację stanowiącą niezbędny element leczenia pooperacyjnego. Program rehabilitacyjny wdrażany po zabiegach chirurgicznych podejmowany jest w celu zapewnienia warunków do regeneracji i naprawy chrząstki. W kolejnym etapie rehabilitacja ma za zadanie przywrócenie prawidłowego ruch w stawie kolanowym, a także wyrównanie ( i odzyskanie) siły mięśniowej. Leczeniu zachowawczemu najczęściej poddawane są uszkodzenia typu I i II wg Outerbridge/a czyli: chrząstka ma prawidłową powierzchnię jednak jest miękka ( I) oraz chrząstka traci swoją gładkość, uszkodzona jest warstwa powierzchniowa (II). W pierwszym etapie rehabilitacji terapeuta pracuje nad zniwelowaniem dolegliwości bólowych oraz obrzęku. W kolejnym etapie do programu rehabilitacyjnego wprowadzane są odpowiednie ćwiczenia rozciągające i wzmacniające, celem których jest zapobieganie zanikom mięśniowym oraz utrzymanie właściwych zakresów ruchu w stawie. Następnie osteopata wprowadza ćwiczenia skierowanie na odzyskanie funkcji stawu kolanowego. BOCZNE PRZYPARCIE RZEPKI Rzepka jest największą trzeszczką w organizmie człowieka, zlokalizowana po przedniej stronie kolana. Pełni bardzo ważną rolę, bowiem ochrania staw przed urazami oraz zwiększa jego siłę wyprostną. Rzepka porusza się podczas każdego ruchu kolana przesuwając się w górę i w dół. Część tylna rzepki razem z kłykciami kości udowej tworzą staw rzepkowo-udowy. Podczas zginania i wyprostu kolana rzepka porusza się po bloczku kości udowej, co warunkuje prawidłową mechanikę stawu kolanowego. Nadmierne przyparcie rzepki do kłykcia bocznego nosi nazwę boczne przyparcie rzepki. Podczas ruchów kolana dochodzi do nadmiernego przesunięcia rzepki w boczną stronę i powstaje zaburzony „ tor” rzepki. Przyczyny bocznego przyparcia rzepki Nieprawidłowość ta może wynikać z dysbalansu mięśniowego co może mieć związek z osłabieniem mięśnia obszernego przyśrodkowego oraz nadmiernym napięciem bocznym struktur uda, a także uwarunkowań anatomicznych związanych z budową rzepki lub nasady dalszej kości udowej. Objawy bocznego przyparcia rzepki Pacjenci korzystający z rehabilitacji w centrum medycznym Osteo-Med najczęściej skarżą się na tkliwość w okolicy zewnętrznej części rzepki. Schorzenie objawia się także zmniejszeniem przesuwalności rzepki w stronę przyśrodkową. Dochodzi do ograniczenia ruchomości. Ze względu na obkurczenie troczków występuje również niemożność biernego uniesienia rzepki po stronie bocznej. Ponadto w okolicach rzepki mogą być odczuwalne dolegliwości bólowe o charakterze rozlanym. Rehabilitacja przyparcia bocznego rzepki W celu potwierdzenia przyparcia wykonuje się testy ruchomości rzepki jej ustawienia oraz analizy toru przesuwania podczas ruchu. W przypadku stwierdzenia tej dolegliwości proces rehabilitacji jest dwutorowy. Osteopata/fizjoterapeuta wykorzystując techniki terapii manualnej (MET, mięśniowo-powięziowe, BLT, mobilizacje i manipulacje), dry needling, taping rozluźnia mięśnie i struktury o wzmożonym napięciu, a odpowiednimi ćwiczeniami wzmacnia osłabione. KOLANO BIEGACZA To potoczna nazwa na dysfunkcję związaną ze stawem rzepkowo-udowym. W nomenklaturze medycznej schorzenie może nosić nazwę: zespół bólowy przedniego przedziału kolan, zespół rzepkowo-udowy czy z angielskiego PFPS. Schorzenie, jak sama nazwa sugeruje dotyczy głównie osób aktywnych fizycznie- w szczególności biegaczy długodystansowych, ale nie tylko. Niejednokrotnie z problemem borykają się kolarze, narciarze oraz piłkarze. Przyczyną występowania tzw. kolana biegacza mogą być różne patologie w obrębie stawu kolanowego. Podczas aktywności sportowch ( zwłaszcza wymagających aktywności zgięciowych) dochodzi do zjawiska przyparcia rzepki do kości udowej. Wówczas dochodzi do tzw. ciasnoty przedniej i podrażnienia i uszkodzenia struktur okołorzepkowych. Błona maziowa, która najczęściej ulega podrażnieniom może wklinować się pod rzepkę tworzą tym samym stan zapalny w stawie. Stałe podrażnianie skutkuje przerostem rzepki i wydzielaniem większej ilości płynu. Taka sytuacja znacząco ogranicza właściwe funkcjonowanie kolan oraz negatywnie wpływa na odżywianie chrząstki stawowej. Czynniki predysponujące do dolegliwości związanych z przednim przedziałem kolana to błędy treningowe, nieodpowiednio dobrana intensywność ćwiczeń, niewłaściwie dobrane obuwie, brak rozgrzewki, przetrenowania, a także brak regeneracji po treningu; koślawienie kolan, pronacja stopy; supinacja stopy osłabienie mięśnia obszernego przyśrodkowego względem m. obszernego bocznego; osłabienie mięśni czworobocznych oraz odwodzących udo; przykurcz określonych mięśni; słaba stabilizacja tułowia problemy z rzepką np. hipermobilność, boczne przyparcie Objawy kolana biegacza Pacjenci odwiedzający centrum rehabilitacji i osteopatii Osteo-Med najczęściej skarżą się na trudny do zlokalizowania, rozlany ból w okolicy rzepki, który to nasila się podczas aktywności fizycznej jak również zginaniu kolana (przysiady, wchodzenie, schodzenie ze schodów). Niejednokrotnie pacjenci zgłaszają dyskomfort podczas dłuższego siedzenia. Kolejnym objawem kolana biegacza może być uczucie blokowania kolana, choć nie u każdego pacjenta ono występuje. Funkcje kończyny zostają ograniczone. Rehabilitacja kolana biegacza Samodzielne rozpoznanie problemu nie należy do najprostszych z uwagi na fakt, że schorzenie daje wiele objawów, które odpowiadają innym problemom takim jak np. uraz łąkotki, zapalenie gęsiej stopki, zmęczeniowe złamanie rzepki. W tym celu najlepiej odwiedzić centrum rehabilitacji, gdzie fizjoterapeuta na podstawie odpowiednio przeprowadzonego badania klinicznego będzie w stanie potwierdzić diagnozę. Program rehabilitacji dobiera się indywidualnie do pacjenta. W celu szybkiego powrotu do formy sprzed urazu, stosuje się terapię manualna, suche igłowanie, tapin, ćwiczenia wzmacniające na osłabione struktury, rozciągające przykurczone mięśnie oraz ukierunkowane na poprawę stabilizacji tułowia i czucia głębokiego. ZESPÓŁ TARCIA PASMA BIODROWO-PISZCZELOWEGO Sportowcy, wykonując aktywności fizyczne bardzo często narażeni są na różnego rodzaju kontuzje oraz urazy. Nie ma większego znaczenia czy uprawiają sport zawodowo czy też amatorsko. Do wielu kontuzji dochodzi w skutek niepoprawnych wzorców ruchowych, złych nawyków, niewłaściwego doboru ćwiczeń, złej rozgrzewki. Do tego wszystkiego należy wspomnieć o zablokowaniach w ciele, które bardzo często uaktywniają się dopiero po intensywnym wysiłku fizycznym. Z tego też względu istotną rolę w szybkim powrocie do formy odgrywa odpowiednio dobrana rehabilitacja i osteopatia sportowa. Zespół tarcia pasma biodrowo-piszczelowego jest schorzeniem bardzo często występującym wśród osób aktywnych sportowo. Zespół ten występuje zarówno u amatorów biegania jak i zawodowców. Ponadto z problemem bardzo często borykają się kolarze, piłkarze, tancerze, sztangiści, tenisiści. Jako przyczynę problemu do niedawna uważano konflikt pasma biodrowo-piszczelowego i nadkłykcia bocznego kości udowej. Jak sądzono w momencie wykonywania zgięcia kolana z pozycji pełnego wyprostu pasmo przemiesza się do przodu i tyłu w stosunku do kłykcia powodując tym samym ocieranie się. Jednakże liczne badania potwierdziły, że zespół tarcia pasma biodrowo-piszczelowego nie jest spowodowany przemieszczaniem się pasma nad nadkłykciem. Główną przyczyną problemu jest jego dociskanie. Rehabilitacja sportowców z zespołem tarcia pasma biodrowo-piszczelowego Zespół tarcia pasma biodrowo-piszczelowego najczęściej objawia się piekącym, ostrym bólem w bocznym przedziale stawu kolanowego, wykazującym trudności do punktowej lokalizacji. Dolegliwości bólowe nasilają się podczas aktywności fizycznej oraz wchodzeniu po schodach, zaś ustępują w pozycji wyprostu kolan. Bardzo często pojawia się obrzęk i dochodzi do ograniczenia funkcji kończyny zajętej. W przypadku wystąpienia typowych dla zespołu pasma biodrowo-piszczelowego dolegliwości należy reagować jak najszybciej. Bagatelizowanie problemu zdecydowanie pogorszy sytuację i wydłuży proces powrotu do sprawności. Rehabilitacja sportowców z w/w problemem dobierana jest indywidualnie i w zależności od fazy, w której znajduje się pacjent. U sportowców można powodzeniem zastosować masaż głęboki, dry needling, techniki terapii manualnej, kinesiotaping oraz odpowiednio skomponowane ćwiczenia rehabilitacyjne. ZESPÓŁ PRZECIĄŻENIA PISZCZELI, GOLENI Kolejną dolegliwością typową dla sportowców jest zespół przeciążenia piszczeli. Najczęściej występuje u piłkarzy, koszykarzy tancerzy. Schorzenie polega na występowaniu dolegliwości bólowych w środkowej i dolnej okolicy goleni podczas wysiłku fizycznego i obciążenia. Do najczęstszych przyczyn występowania zespołu przeciążenia piszczeli zaliczamy: – W zależności od zlokalizowania objawów: przeciążenie mięśnia piszczelowego przedniego, przeciążenie mięśnia piszczelowego tylnego – mikrouszkodzenia przyczepów mięśni do kości i stan zapalny okostnej pokrywającej kość piszczelową. Rehabilitacja sportowców Centrum Rehabilitacji i Osteopatii Osteo- Med specjalizuje się w terapii dolegliwości bólowych narządu ruchu (i nie tylko), rehabilitacji pourazowej oraz pooperacyjnej. Doskonale zdajemy sobie sprawę, że każdemu ze sportowców zależy na szybkim powrocie do sprawności fizycznej. Dlatego też oferujemy Państwu indywidualnie dobraną, skuteczną i bezpieczną rehabilitację zaraz po wystąpieniu kontuzji, urazu albo po przebytej operacji. Rehabilitacja sportowa dobierana jest w zależności od wielu czynników, do których należy rodzaj uprawianej aktywności, stopień uszkodzenia oraz rozległość problemu. Zapewniamy kompleksową opiekę medyczną: osteopatów rehabilitantów fizjoterapeutów ortopedów i traumatologów reumatologów. REHABILITACJA PO ENDOPROTEZIE STAWU KOLANOWEGO Endoproteza stawu kolanowego to operacja polegająca na wymianie całego stawu kolanowego, bądź jego elementów składowych na sztuczne. Bardzo często zabiegi podejmowane są z powodu choroby zwyrodnieniowej stawów, którą w odniesieniu do kolana nazywamy gonartozą. Wyróżniamy zwyrodnienia pierwotne oraz wtórne. Do pierwszej grupy zaliczymy degeneracje kolan bez jednoznacznej przyczyny, podczas gdy wtórne obejmują sytuację, w której do zniszczenia stawu kolanowego przyczyniły się stany patologiczne np. choroba reumatologiczna, choroby neurologiczne, urazy. Przed zabiegiem endoplastyki stawu kolanowego wskazana jest tzw. rehabilitacja przedoperacyjna, która ma na celu przygotowanie pacjenta do planowanej operacji w celu zapewniania maksymalnie pozytywnego rezultatu podejmowanego zabiegu. Pomoc doświadczonego osteopaty/fizjoterapeuty jest również niezbędna po samej operacji. Rehabilitacja po endoprotezie stawu kolanowego zawiera specjalnie opracowany program powrotu do sprawności. Rehabilitacja ma na celu przygotować pacjenta do poruszania się o kulach oraz swobodnego chodzenia po zróżnicowanym podłożu. Osteopata wdraża ćwiczenia, których celem jest zwiększenie zakresu ruchów w stawie, poprawa stabilności stawu kolanowego oraz zwiększenie siły mięśni operowanej kończyny. Ponadto rehabilitacja po endoprotezie kolana wspomaga proces powrotu do codziennej aktywności fizycznej a także zmniejszenie lub też likwidację dolegliwości bólowych. Mając świadomość ograniczeń wynikających z zabiegu endoprotezy oferujemy Państwu również możliwość skorzystania rehabilitacji domowej. .
Stabilizator ściągacz opaska na kolano kolana. od Super Sprzedawcy. Stan. Nowy. 14, 99 zł. kup 20 zł taniej. 23,39 zł z dostawą. Produkt: Ściągacz na kolano Shield Relieve - rozmiar S. dostawa jutro do 10 miast.
Zwyrodnienie stawów kolanowych (gonartroza) dotyka co piątego Europejczyka. Specjaliści szacują, że tylko około 40 procent zwyrodnień stawów kolanowych jest następstwem starzenia się organizmu. W pozostałych 60 procentach przypadków zwyrodnienie kolana to skutek przeciążenia, kontuzji i urazów. Jest to cena jaką płacimy za nasz styl życia. Jak przebiega leczenie zwyrodnienia stawów kolanowych? Budowa kolana Staw kolanowy łączy dolny koniec kości udowej z górnym końcem piszczeli. Jest tylko częściowo otoczony torebką stawową. Jego stabilność zależy od siły więzadeł. Spis treściPrzyczyny zwyrodnienia kolana. Co może niszczyć staw kolanowy?Zwyrodnienie stawu kolanowego: objawyJak odciążyć zwyrodniałe stawy kolanowe i zmniejszyć ból kolan?Zaawansowane zwyrodnienie stawu kolanowegoZwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzone więzadłaZwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzenie łąkotkiLeczenie zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowychGonartroza i endoproteza stawu kolanowego [wideo] Autor: Shutterstock Budowa kolana Staw kolanowy łączy dolny koniec kości udowej z górnym końcem piszczeli. Jest tylko częściowo otoczony torebką stawową. Jego stabilność zależy od siły więzadeł. Zwyrodnienie stawów kolanowych jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności na świecie. Zwyrodnienie kolana to potoczna nazwa jednostki chorobowej, określanej przez lekarzy jako gonartroza, czyli choroba zwyrodnieniowa (artroza) stawu kolanowego. Gonartroza z reguły występuje obustronnie. Częściej dotyka kobiety w wieku 40-60 lat, cierpiące na otyłość. Leczenie zmian zwyrodnieniowych stawów zależy od stopnia ich zniszczenia, oczekiwań pacjenta i przyczyn, które doprowadziły do rozwoju choroby. Jeżeli było to jakieś inne schorzenie, należy je wyleczyć; gdy przyczyną jest nadwaga, trzeba schudnąć. Przyczyny zwyrodnienia kolana. Co może niszczyć staw kolanowy? Nie ma granicy wieku, od której zaczynają się zmiany zwyrodnieniowe w kolanach. Wiadomo natomiast, co może przyspieszać ten proces. Zbyt duże obciążenia. Ciężka praca fizyczna, otyłość oraz wyczynowe uprawianie sportu prowadzi do szybszego zużywania się stawów. Urazy. Więzadła w kolanie odpowiadają za jego stabilizację, a łąkotki, czyli elastyczne chrząstki, przypominają amortyzatory. Jeśli te struktury zostaną uszkodzone, cały staw nieprawidłowo pracuje, a jego powierzchnie szybciej się ścierają. Choroby. Do uszkodzenia chrząstki stawowej mogą prowadzić zmiany zapalne błony maziowej spowodowane chorobami, takimi jak np. borelioza, zakażenie chlamydiami lub innymi bakteriami czy wirusami. Zwyrodnienie w stawach kolanowych często pojawia się też w następstwie chorób tarczycy i chorób reumatycznych. Osłabienie mięśni otaczających staw. Stabilizują kolano i dbają o to, by jego ruch był prawidłowy i płynny. Trzeba je stale wzmacniać. Wrodzone zaburzenia budowy kości i stawów. Koślawość lub szpotawość kolan czy dysplazje bioder mogą powodować przeciążenie i przyspieszone zużycie stawów. Zwyrodnienie stawu kolanowego: objawy W związku z tym, że chrząstka stawowa nie jest unerwiona ani ukrwiona, zwykle w początkowej fazie choroby nie odczuwa się bólu w stawie. Kiedy jednak kolano zaczyna pobolewać, puchnąć, sztywnieć, trzeszczeć, to z reguły sygnał, że uszkodzenia stawu są już mocno zaawansowane - obejmują warstwę pochrzęstną znajdującą się najbliżej kości. Tylko lekarz może ocenić (na podstawie wywiadu i wyników badań: RTG w pozycji stojącej, analizy krwi lub płynu stawowego), czy przyczyną bólu są rzeczywiście zmiany degeneracyjne, a nie inne choroby, np. z grupy chorób reumatycznych, krystalopatii (np. dna moczanowa), czy poinfekcyjne lub łuszczycowe zapalenie stawów. Na podstawie zdjęcia RTG można zdiagnozować zwężenia szpary stawowej, zaburzenia osiowości kończyn, obecność ciała wolnego w stawie lub nadbudowy kostnej, zwanej osteofitami. To typowe problemy związane ze zwyrodnieniem. Specjaliści szacują, że około 40 procent takich zmian wynika ze starzenia się organizmu. Pozostałe 60 procent to skutek urazów, infekcji, przeciążenia. Podczas chodzenia na każde kolano oddziałuje siła równa aż ośmiokrotności naszej wagi. Jak odciążyć zwyrodniałe stawy kolanowe i zmniejszyć ból kolan? 1. Rób okłady Lepsze będą okłady zimne i to z dwóch powodów. Po pierwsze, gdy chrząstka stawowa ulegnie znacznemu zniszczeniu, dochodzi do jej scieńczenia i uszkodzenia kości, a odkryte i ocierające się powierzchnie stawowe będą powodować ból, obrzęk i zwiększenie ciepłoty stawu kolanowego. Chłodzenie go przyniesie ulgę. Drugi argument przemawiający za tym, by obolałe kolano obłożyć lodem, a nie termoforem, związany jest z tym, że istnieje ryzyko stanu zapalnego w kolanie. Ciepło może go jeszcze nasilić. 2. Sięgnij po leki na ból Na ból stawów kolanowych cierpi co piąty mieszkaniec Europy, a co trzynasta osoba z tego powodu codziennie sięga po leki przeciwbólowe. Gdy ból jest skutkiem przeforsowania, wystarczy oszczędzać staw. Sporadycznie można ratować się tabletką przeciwbólową (najlepiej z grupy leków przeciwzapalnych takich jak ibuprofen, naproksen, diklofenak, ketoprofen). Gdy dolegliwości utrzymują się dłużej niż tydzień, ból jest silny lub występuje poranna sztywność, trzeba zgłosić się do lekarza. 3. Nie rezygnuj z aktywności Pojawiający się w trakcie ruchu ból powoduje, że oszczędzamy chorą kończynę, ograniczając aktywność fizyczną, co doprowadza do zmniejszenia ruchomości w danym stawie, a nawet przykurczów (głównie w pozycji zgięciowej). Tymczasem liczne badania wykazały, że ćwiczenia fizyczne są jedną z najskuteczniejszych metod leczenia artrozy. Kontrolowana aktywność (rodzaj i intensywność ćwiczeń najlepiej omówić z ortopedą lub fizjoterapeutą) poprawia nastrój, ale niweluje również ból, zwiększa elastyczność stawu, poprawia krążenie. To najtańsza metoda leczenia. Osoby z chorobą zwyrodnieniową powinny ćwiczyć w butach o wysokim stopniu amortyzacji. Do spacerów lepsze będą leśne ścieżki, trawiaste tereny lub bieżnia, a nie twardy asfalt. Bezpieczne będą dyscypliny, które nie przeciążają stawów, np. pływanie, jazda na rowerze, narty biegowe. Niewskazane są sporty, w których staw przenosi duże obciążenia, czyli długodystansowe bieganie, piłka nożna, podnoszenie ciężarów. Warto codziennie wykonywać też proste ćwiczenia wzmacniające, np. siedząc na krześle, ściskać między kolanami poduszkę albo w siadzie prostym podłożyć pod jedną nogę (pod tył kolana) zrolowany ręcznik i naciskać na niego w seriach po pięć sekund. Jeśli ból utrudnia poruszanie się, można korzystać ze sprzętu wspomagającego – ortezy lub kul. Dowiedziono jednak, że pomoce te nie powinny być wykorzystywane stale, ponieważ mogłoby to doprowadzić do zwiększenia sztywności i osłabienia struktur mięśniowych, które podtrzymują staw. 4. Rehabilituj się Przy zmianach zwyrodnieniowych poprawę ich kondycji można osiągnąć rehabilitacją. Kinezyterapia – odpowiedni dobór ćwiczeń pomoże we wzmocnieniu osłabionych grup mięśniowych i zmniejszeniu napięcia tych przeciążonych. Fizjoterapeuta będzie korygował wzorce ruchowe i, jeśli stan chorego zacznie na to pozwalać, wprowadzi elementy treningu funkcjonalnego. Istotny także jest stretching mięśniowy (rozciąganie), który zwiększy elastyczność napiętych tkanek. Terapia tkanek miękkich – stosowanie masażu tkanek głębokich oraz technik rozluźnienia mięśniowo-powięziowego (zazwyczaj na mięśniach biodra i kończyny dolnej) zwiększa ich elastyczność i zapobiega powstawaniu przykurczów i zrostów. Fizykoterapia – często wykorzystuje się krioterapię, magnetoterapię, laseroterapię, falę uderzeniową i ultradźwięki. Kinesiotaping – nalepienie plastrów wpływa korygująco na powięź, co jest w stanie zmniejszyć, a nawet znieść dolegliwości bólowe. Przy zwyrodnieniu stawu kolanowego ma to jednak działanie krótkotrwałe. 5. Zapytaj lekarza o zastrzyki Lekarz może zalecić wiskosuplementację, czyli terapię, której celem jest poprawienie jakości płynu stawowego. Podaje się wtedy do stawu preparaty z kwasem hialuronowym, który hamuje postęp zmian zwyrodnieniowych. Zastosowanie takiej kuracji, która trwa co najmniej trzy tygodnie (zależnie od dawki leku), pozwala uzyskać znaczną poprawę zdrowia, zwykle na rok. Preparat działa przeciwzapalnie i nawilżająco na chrząstkę, przez co staw jest sprawniejszy i mniej bolesny. Liczba zastrzyków i ich cena zależą od stężenia preparatu (400-900 zł). Do regeneracji stawu można również wykorzystać osocze bogatopłytkowe (1100-2500 zł) lub komórki macierzyste pozyskane z własnej tkanki tłuszczowej. Pobranie i przeszczep wykonuje się w trakcie jednego zabiegu (5000-6000 zł). W niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie blokady – do stawu wstrzykuje się lek sterydowy. Jednak, jeśli chodzi o leki sterydowe, wskazania do stosowania w gonartrozie są bardzo ograniczone. 6. Zmień dietę Zrzucenie 10-20 kg nadwagi zmniejsza o 30-40 procent ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej kolan. Dieta może przyspieszyć lub spowolnić rozwój artrozy. Stawom szkodzą tłuszcze nasycone (masło, tłuste mięso i sery) i niedobór witaminy D. Natomiast korzystny wpływ mają kwasy omega-3 (tłuste ryby morskie) i antyoksydanty (są w warzywach i owocach). Ważna jest też odpowiednia ilość białka, bo od niego zależy siła mięśni stabilizujących stawy. Jeśli chodzi o suplementację, zazwyczaj zaleca się środki zawierające siarczan glukozaminy i chondroityny. Zaawansowane zwyrodnienie stawu kolanowego Kiedy choroba zwyrodnieniowa jest w fazie zaawansowanej, ból pojawia się nie tylko w trakcie czynności, które maksymalnie obciążają staw kolanowy. Dla chorego problemem staje się też chodzenie, długotrwałe stanie, wstawanie z krzesła, schodzenie ze schodów. W zależności od tego, które fragmenty tkanek uległy uszkodzeniu, gonartroza może zajmować w większym stopniu przedział boczny, przyśrodkowy lub rzepkowo-udowy kolana. Zwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzone więzadła Stabilność kolanom zapewnia system aż kilkunastu więzadeł (najważniejsze z nich jest więzadło krzyżowe przednie i tylne, poboczne piszczelowe i strzałkowe). Można je porównać do niezbyt elastycznej taśmy łączącej kość z kością. Właśnie z powodu tej małej elastyczności więzadła często ulegają uszkodzeniu – wystarczy gwałtowne skręcenie tułowia przy lekko ugiętych kolanach czy niezbyt silne uderzenie, aby doszło do poważnej kontuzji. Najbardziej narażone na uszkodzenia jest więzadło krzyżowe. Bez operacji nie da się go naprawić. Zabieg polega na wstawieniu w miejsce uszkodzonego więzadła przeszczepu ze ścięgna pobranego od pacjenta. Operacja jest skomplikowana i precyzyjna, bo więzadło krzyżowe ma zaledwie 2-3 cm długości. Jego rekonstrukcja jest bardzo ważna dla przywrócenia prawidłowej pracy stawu. Chodzi tu jednocześnie o uzyskanie stabilności kolana, ale także przepływu informacji pomiędzy stawem kolanowym a mózgiem, ponieważ to więzadło jest czymś w rodzaju oka, które informuje mózg o ułożeniu stawu. Tę skomplikowaną operację wykonuje się przy użyciu artroskopu – urządzenia, które przez niewielkie nacięcia w skórze pozwala zajrzeć do wnętrza stawu, wprowadzić tam mikronarzędzia i wymienić więzadło. Nawierca się kość udową i piszczelową, a następnie w powstałe otwory wprowadza ścięgno. Gdy już znajdzie się na właściwym miejscu, zostaje umocowane do kości udowej, a po odpowiednim naprężeniu – do kości piszczelowej. Użyte podczas zabiegu śruby po 3 latach rozkładają się w organizmie, nie czyniąc mu żadnej szkody. Po zabiegu intensywna rehabilitacja trwa ok. 2 miesięcy, ale o całkowitej regeneracji kolana można mówić dopiero po pół roku. Jednak wysiłek się opłaca, ponieważ można wrócić nawet do wyczynowego uprawiania sportu. Artroskopia w diagnostyce i leczeniu stawu kolanowego Chrząstkę stawową można próbować odbudować Do zniszczenia chrząstki stawowej dochodzi w wyniku procesów zwyrodnieniowych, ale także podczas urazów. Uszkodzenia chrząstki zwykle występują razem z innymi uszkodzeniami kolana. Przyczyną pourazowego zniszczenia chrząstki stawowej są kontuzje, w czasie których na staw kolanowy działała ogromna siła. Jeżeli uszkodzeniu uległa niewielka powierzchnia chrząstki, skuteczną metodą jej naprawienia jest zabieg, który polega na nawierceniu w kości znajdującej się pod zniszczoną chrząstką stawową maleńkich otworków. Z wyciekającej z nich krwi tworzy się blizna, która zastępuje uszkodzoną chrząstkę. Blizna kształtuje się bezboleśnie 6-12 miesięcy. Jeżeli taka metoda jest nieskuteczna lub gdy uszkodzenie jest bardzo rozległe, można zastosować przeszczep chondrocytów. Od pacjenta pobiera się fragment chrząstki stawowej o wielkości dwóch łebków zapałki. Następnie w specjalnych warunkach laboratoryjnych są one namnażane. Gdy uzyska się odpowiednią liczbę komórek, przenosi się je na biomateriał kolagenowy. Tak przygotowaną chrząstkę wszczepia się do kolana. Tu komórki dalej się namnażają i całkowicie wypełniają ubytek chrząstki. To niezwykła metoda leczenia, jej skuteczność ocenia się na ponad 90 proc. Na odbudowanie chrząstki potrzeba sporo czasu. Dzieje się tak dlatego, że przygotowane do laboratoryjnego namnażania komórki chrząstki stawowej muszą w pewnym sensie cofnąć się w rozwoju – stają się komórkowymi noworodkami. Wszczepiana chrząstka ma konsystencję żelu, czyli jest w takiej postaci, jaka występuje w stawach noworodków. Aby chrząstka dorosła i stwardniała, potrzeba ok. roku. To oczywiście nie skazuje osób operowanych tą metodą na bezruch, ale do pełnej aktywności można wrócić po roku. Zabiegi przeszczepiania chrząstki nie są refundowane przez NFZ, inne na szczęście tak. Zwyrodnienie stawów kolanowych - uszkodzenie łąkotki W kolanie są dwie łąkotki. To elastyczne chrząstki, które kształtem przypominają podkowę. Pełnią bardzo ważną rolę, bo są niczym amortyzatory - pochłaniają energię, która działa na staw. A jest ona niemała. Podczas chodzenia w kolanie powstaje siła równa aż ośmiokrotności naszej wagi. Łąkotki pochłaniają 30-40 proc. obciążenia, jakie powstaje podczas stania, a gdy idziemy po schodach - aż 75 łąkotki to najczęstszy uraz kolana. Objawia się silnym bólem lub – w przypadku oderwania się i przemieszczenia fragmentu chrząstki – blokowaniem możliwości poruszania stawem. Do uszkodzenia dochodzi po gwałtownym skręcie kolana, rzadziej zaś po szybkim wyprostowaniu lub zgięciu nogi. Jeżeli łąkotka jest uszkodzona, wówczas siła powstająca w kolanie działa bezpośrednio na kości tworzące staw. Skutkiem tego jest szybsze zniszczenie chrząstki wyniku urazu kolana łąkotka może pęknąć lub rozerwać się. Wtedy najlepszym sposobem jej naprawy jest artroskopowe zszycie fragmentów. Jeżeli natomiast uraz jest długo nieleczony lub łąkotka jest całkowicie zniszczona, można jej fragment lub też całą zastąpić implantem z biomateriału. Implant jest to rodzaj piankowej konstrukcji (przypomina nieco gąbkę), w którą wnikają komórki. Z czasem implant przerasta tkanką. Gdy w końcu się rozpuści, w jego miejscu jest już nowa, własna łąkotka. Implant wsuwany jest do stawu przez artroskop. Lekarz przycina fragment wielkości ubytku i mocuje go specjalnymi szwami. Przez kilkanaście godzin po operacji do implantu przecieka krew, a wraz z nią tzw. komórki wielopotencjalne, które zmieniają się w komórki tworzące łąkotkę stawową. Po takiej operacji pacjent szybko rozpoczyna rehabilitację. Zabieg można łączyć z innymi technikami. Wstawienie implantu sprawia, że ból ustępuje. Jednak większą korzyścią jest to, że unika się rozwoju zwyrodnień i ewentualnie wszczepienia endoprotezy kolana. Leczenie uszkodzonej łąkotki Leczenie zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowych Przy niewielkich zmianach w stawach kolanowych poprawę ich kondycji można osiągnąć rehabilitacją, czyli ćwiczeniami mięśni, zabiegami fizykoterapeutycznymi, które zwiększają zakres ruchu w stawie, zmniejszają stan zapalny, poprawiają ukrwienie tkanek. Korzystne jest również przyjmowanie preparatów mogących powstrzymać postęp zwyrodnień. Zaleca się środki zawierające siarczan glukozaminy i chondroityny. Warto pamiętać, że preparaty te nie regenerują chrząstki stawowej, a jedynie opóźniają postęp choroby. Lekarz może także zalecić wiskosuplementację, czyli terapię, której celem jest poprawienie jakości płynu stawowego. Podaje się wtedy bezpośrednio do stawu preparat z kwasem hialuronowym. Kuracja trwa zwykle ok. 3 tygodni, a jej efekt utrzymuje się przez rok. Preparat (dostępny na receptę) powoduje zwiększone wydzielanie mazi stawowej, w następstwie czego zmniejsza się tarcie powierzchni stawowych i poprawiają się właściwości amortyzacyjne płynu maziowego. Dzięki temu staw jest sprawniejszy i mniej ma metody na powstrzymanie zmian w stawach. Gdy nie pomaga rehabilitacja i leki, jedynym wyjściem jest operacja stawu kolanowego. Jeśli uszkodzenie kolana jest niewielkie, przeprowadza się artroskopowe operacje, których celem jest oczyszczenie stawu ze zniszczonych fragmentów. Czasem wystarczy operacyjnie zmienić kąt ustawienia kości tworzących staw, aby zniknął ból i nie postępowała dalej jego degradacja. Po takim zabiegu na kilkanaście lat zapomina się o chorym kolanie. Najbardziej radykalnym zabiegiem naprawczym stawu kolanowego jest operacyjne ścięcie fragmentów kości tworzących staw i zastąpienie ich metalowymi implantami. Dla osób mających duże zmiany zwyrodnieniowe kolan lub po trudnych do leczenia urazach jedynym ratunkiem często bywa wstawienie endoprotezy całego stawu kolanowego. Zabieg wykonuje się zazwyczaj u pacjentów, w przypadku których doszło do znacznego ograniczenia ruchomości stawu i cierpiących z powodu silnego bólu niedającego się złagodzić lekami, rehabilitacją ani zabiegami fizykoterapeutycznymi. Gonartroza i endoproteza stawu kolanowego [wideo] Zdarza się, że w przypadku zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych w kolanach jedynym rozwiązaniem jest endoprotezoplastyka, czyli zabieg wszczepienia sztucznego stawu. Zabieg operacyjny polega na oszczędnej, całkowitej resekcji powierzchni stawowych chorego stawu i zastąpieniu ich sztucznym stawem, wykonanym z materiałów bip-przyswajalnych - opowiada dr. n. med. Juliusz Dec ze Sport-Kliniki Żory. Źródło: Sport-Klinika Żory/youtube miesięcznik "Zdrowie" Anna Jarosz - artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" |Joanna Karwat, artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" | Konsultacja: dr n. med. Konrad Słynarski, specjalista ortopedii i traumatologii, Centrum Medycyny Sportowej w Warszawie
Co do zasady, najlepiej sprawdzają się tabletki na stawy kolanowe o możliwie najszerszym składzie. Samo szerokie spektrum substancji czynnych to jednak oczywiście jeszcze nie wszystko. Warto zwrócić uwagę na ilość poszczególnych składników. Wysokiej jakości lek na stawy kolanowe powinien zawierać co najmniej 1000 mg Glukozaminy w
Fot: seb_ra / Zapalenie stawu kolanowego, określane potocznie jako zapalenie kolana, powoduje ból, obrzęk i sztywność stawu, prowadzącą do trudności w poruszaniu się. Stan zapalny stawu może mieć związek z szeregiem schorzeń, takich jak artretyzm (dna moczanowa), zapalenie torebki stawowej i zapalenie ścięgna. Zapalenie stawów kolanowych może wystąpić u osób w każdym wieku, także u dzieci. Czasem oprócz klasycznych oznak stanu zapalnego pojawia się wysięk – diagnozuje się wówczas tzw. wysiękowe zapalenie stawu kolanowego. Przyczyny stanu zapalnego w kolanie Każdego dnia stawy kolanowe są poddawane silnym obciążeniom. Przy nadmiernym wysiłku fizycznym i ich przeciążeniu może dojść do rozwoju stanu zapalnego, który objawia się bólem i obrzękiem. Staw objęty zapaleniem sprawia wrażenie zesztywniałego, w związku z czym ma ograniczony zakres ruchu, a człowiek doświadcza trudności w poruszaniu się. Zapalenie kolana może mieć także źródło w urazie stawu kolanowego i w schorzeniach lub dolegliwościach, którym towarzyszy stan zapalny stawu (np. wspomniane już zapalenie torebki stawowej lub dna moczanowa). Zapalenie stawu kolanowego – objawy Obrzęk stawu może nasilać się po długim unieruchomieniu, na przykład w trakcie snu. Oprócz bólu, opuchnięcia i sztywności w obrębie stawu kolanowego osoba chora może zauważyć u siebie zaczerwienienie kolana. Skóra staje się cieplejsza w dotyku. Warto uświadomić sobie, że gdy zdiagnozowano zapalenie kolana, objawy mogą się nasilać w miarę upływu czasu. Przewlekły stan zapalny wymaga bardziej zdecydowanych działań niż te, na które można liczyć po zastosowaniu środków o właściwościach przeciwzapalnych lub leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty. Wzrost stopnia natężenia objawów jest typowy między innymi dla zapalenia torebki stawowej kolana. Dolegliwość ta powoduje również wrażenie trzeszczenia lub tarcia stawu w momencie wykonywania ruchu. Zobaczcie także, czym jest kolano biegacza i jakie daje objawy: Zobacz film: Kolano biegacza - przyczyny i jak sobie z nim radzić? Źródło: 36,6 Zapalenie stawu kolanowego – domowe leczenie Łagodzenie dolegliwości związanych z zapaleniem stawu kolanowego warto zacząć od właściwego ułożenia nogi w trakcie odpoczynku – kolano powinno być uniesione (także podczas snu), aby nie gromadziły się w nim płyny. Zaleca się również przykładanie zimnych okładów do obszaru objętego stanem zapalnym, ponieważ niska temperatura powoduje obkurczanie naczyń krwionośnych i sprzyja redukcji obrzęku. Kompres z lodu najlepiej przykładać przez 20 minut, 3 lub więcej razy dziennie. Okłady nie powinny być dłuższe ze względu na ryzyko uszkodzenia skóry i nerwów przy kolanie. Jeśli dolegliwości pojawiły się u osoby, która ma stwierdzone zapalenie torebki stawu kolanowego, dobrze dobrany stabilizator lub orteza pomoże w zachowaniu prawidłowego ustawienia stawu i zapobiegnie urazom w obrębie kolana. Zapalenie stawu kolanowego – leczenie farmakologiczne Stan zapalny objawiający się bólem i obrzękiem można zwalczać z pomocą niesteroidowych leków o działaniu przeciwzapalnym, dostępnych bez recepty, które należy przyjmować nie dłużej niż przez kilka dni. Środki tego typu są niewskazane w przypadku osób dotkniętych schorzeniami nerek, żołądka, serca i wątroby. Popularną metodą leczenia zapalenia stawu kolanowego w przebiegu dny moczanowej są zastrzyki ze sterydami, podawane bezpośrednio do kolana. Iniekcje przynoszą ulgę w bólu na kilka tygodni lub nawet miesięcy – czas ten warto wykorzystać na fizykoterapię i walkę z chorobą odpowiedzialną za stan zapalny kolana. Ćwiczenia poprawiające elastyczność stawu kolanowego nie tylko chronią przed sztywnością w obrębie kolan, ale także poprawiają zakres ruchu, zmniejszając tym samym ryzyko gromadzenia się płynu w stawie. Jeśli mniej inwazyjne metody leczenia zawiodły, a stan zapalny przybrał przewlekłą postać, lekarz może zalecić operację: artroskopię kolana lub endoprotezę stawu kolanowego. Zapalenie stawu kolanowego u dziecka – objawy Ból kolana u dziecka może mieć różne przyczyny, a ich ustalenie bywa dużym wyzwaniem dla lekarza, ponieważ dzieci – zwłaszcza małe – nie zawsze są w stanie właściwie opisać dolegliwości, których doświadczają. Ponadto często obawiają się leczenia i mają tendencję do bagatelizowania objawów, mylnie diagnozowanych czasem jako bóle typowe dla okresu intensywnego wzrostu kości. Zapalenie stawu kolanowego u dziecka może mieć przewlekłą postać, przy czym głównym symptomem schorzenia jest utykanie, a nie ból. Dyskomfort związany ze sztywnością stawu jest odczuwalny zwykle rano lub po długim okresie bezruchu, a po podjęciu aktywności fizycznej ustępuje.
Pomaga uśmierzyć ból w ciągu kilku tygodni użytkowania. Utrzymuje ciepło ciała w celu łagodzenia bólu i szybszego gojenia. Może również korygować łagodną do średniej deformację stawu / koślawość kolana przy dłuższym użytkowaniu. Oferuje on zaletę kontrolowanej kompresji wokół kolana i sztywnego bocznego podparcia szyny.
Nie ma chyba człowieka, który w przeciągu swojego życia chodź raz nie skarżył się na bóle kolan. Dolegliwości stawów kolanowych są jedną z najpopularniejszych chorób cywilizacyjnych i należą do grupy 10 chorób, które powodują największą niepełnosprawność. W chorobie zwyrodnieniowej kolan nadmiernym procesom degeneracyjnym ulega chrząstka stawowa. Procesy degeneracji chrząstki przeważają nad procesami syntezy, dlatego dochodzi do powolnego ścierania się chrząstki stawowej i wytwarzania się osteofitów (wyrośli kostnych). Ponadto dochodzi do tworzenia się procesu zapalnego błony maziowej i tkanek okołostawowych, co w konsekwencji prowadzi do ograniczenia zakresu ruchomości i pojawienia się dolegliwości bólowych. Według badań na chorobę zwyrodnieniową stawów cierpi około 2 mln Polaków, Choroba dotyczy około 30% osób w wieku 45-64 lata, natomiast jeżeli chodzi o osoby starsze niż 65 lat to zestawienie procentowe sięga 60%, a osoby powyżej 75 roku życia, to już astronomiczna liczba 80% społeczeństwa. Kobiety przeważają, jeżeli chodzi o występowanie choroby zwyrodnieniowej stawów. Kiedyś uważano, że do zwyrodnienia stawów dochodzi na drodze naturalnego procesu starzenia się organizmu, niestety istnieje jednak wiele przypadków występowania tego schorzenia już po 40 roku życia. Trochę o anatomii w przypadku zwyrodnień kolana Staw kolanowy ma bardzo złożoną budowę, dlatego, że z jednej strony musi być bardzo elastyczny, a z drugiej bardzo stabilny aby umożliwiać codzienną lokomocję. Tak naprawdę w obrębie kolana mamy trzy stawy. Staw rzepkowo-udowy (połączenie rzepki z kością udową), staw piszczelowo-udowy (połączenie kości udowej z kością piszczelową) oraz staw piszczelowo-strzałkowy bliższy (połączenie dwóch kości podudzia). Ten artykuł dotyczy najważniejszego stawu z całej trójki a mianowicie stawu piszczelowo-udowego. Aby ruch w stawie przebiegał sprawnie, niezbędne jest współgranie wielu struktur anatomicznych. Więzadła i torebka stawowa odpowiadają za to aby staw był stabilny i nie wykraczał po za fizjologiczny zakres ruchomości. Kolejnym ważnym elementem stawu są łąkotki, zbudowane z tkanki chrzęstnej włóknistej odpowiadają za prawidłową prace kolana po przez dopasowanie do siebie powierzchni stawowych między kością piszczelową a kością udową, umożliwiają także niewielkie ruchy obrotowe. Czynnymi stabilizatorami stawu są oczywiście mięśnie. Ważne jest aby pomiędzy mięśniami otaczającymi staw istniał balans, napięcie musi być zrównoważone. Jeżeli jest przewaga napięcia jednej grupy mięśniowej to może dojść do zaburzenia biomechaniki, a to z kolei przyczynia się do szybszego zużywania struktur stawowych. Do najważniejszych mięśni oddziałujących na staw kolanowy należą – mięsień czworogłowy uda i jego antagoniści czyli grupa kulszowo goleniowa (znajdująca się z tyłu uda), w której skład wchodzą mięsień dwugłowy uda, półbłoniasty i półścięgnisty. Te dwie grupy mięśniowe są odpowiedzialne za ruchy wyprostu i zgięcia. Kluczową strukturą w przypadku choroby zwyrodnieniowej jest chrząstka stawowa. Ta skomplikowana struktura występująca na powierzchniach stawowych kości posiada liczne funkcję, bardzo ważne dla prawidłowej biomechaniki w kontekście przenoszenia sił i ochrony stawów. Do najważniejszych funkcji chrząstki stawowej należy zapewnianie jak najmniejszego tarcia w stawie oraz rozkładanie obciążeń. Niestety chrząstka ma ograniczone możliwości odżywiania. Do chrząstki nie dochodzą tętnice, nie ma w niej naczyń limfatycznych. Odżywiana jest ona w głównym stopniu przez płyn stawowy jak i w mniejszym stopniu dzięki substancjom pokarmowym z kości. Budowa i funkcja chrząstki nie pozwala na proces gojenia bądź regeneracji. Żywotność komórek chrząstki szklistej znajdujących się głęboko w tkance, zwanych chondrocytami wraz z wiekiem jak i rozwojem tkanki spada. W wyniku tego procesu komórki te ulegają degradacji, a to pogarsza ich mechaniczne właściwości. Niewielkie zdolności regeneracyjne wykazywane przez chrząstkę szklistą, doprowadzają do sytuacji, gdzie w miejscu uszkodzenia zostaje ona zastępowana chrząstką włóknistą, która posiada gorsze własności biomechaniczne. Wtedy to podchrzęstna warstwa kostna przenosi obciążenia (stąd wynika ból, bo tkanka podchrzęstna jest unerwiona w przeciwieństwie do chrząstki szklistej) a zarazem ulega pogrubieniu. Choroba zwyrodnieniowa obejmuje wszystkie struktury, które tworzą staw: podchrzęstną warstwę kości, torebkę stawową, więzadła oraz mięśnie. W wyniku zmian zwyrodnieniowych kości budujące staw ulegają deformacji. Ich struktura staje się nierówna, tworzą się wyrośla kostne (osteofity), dochodzi do zwapnień w obrębie więzadeł, torebki stawowej oraz mięśni. Ponadto dochodzi do zmiany ustawienia osi stawu kolanowego, co wpływa na dalszy wzrost przeciążeń. Całkowite zahamowanie procesu zwyrodnieniowego nie jest możliwe, natomiast leczenie zachowawcze może złagodzić objawy i spowolnić proces niszczenia stawu. Objawy choroby zwyrodnieniowej kolana Zazwyczaj głównym objawem zwyrodnienia kolana (stawu kolanowego) jest ból, który świadczy o znacznej degeneraci stawu. Ból najczęściej jest zlokalizowany na wysokości szpary stawowej (jest to miejsce w którym dochodzi do ruchu w stawie). Najczęściej objawy dotyczą tylko przyśrodkowej lub bocznej części stawu. Jednakże, w przypadku zaawansowanych zmian objawy mogą dotyczyć obydwu przedziałów, przedniej i tylnej części stawu oraz mogą promieniować w kierunku stopy lub początkowym etapie choroby objawy pojawiają się po dłuższym obciążeniu stawu. Głównie chodzi tu o pozycję stojącą, chodzenie (szczególnie po nierównym podłożu i po schodach). Z czasem objawy pojawiają się nawet w spoczynku. W przypadku choroby zwyrodnieniowej charakterystycznym objawem jest bolesna sztywność stawowa odczuwalna po dłuższym siedzeniu lub po nocy. Często ruch łagodzi objawy. Przy bardzo dużej degeneracji stawu objawy mogą pojawiać się w nocy albo przy nawet delikatnym ruchu w stawie. Do tego dochodzi ograniczenie zakresu ruchomości (szczególnie krańcowego ruchu zgięcia i wyprostu), różnego rodzaju trzaski podczas ruchu, obrzęk i ocieplenie stawu po wysiłku fizycznym. Do objawów należy także zanik mięśni (szczególnie mięśnia czworogłowego), co odczuwalne będzie np. podczas wchodzenia lub schodzenia ze schodów. Przyczyny postępowania zwyrodnień kolana Jest bardzo wiele czynników, które wpływają na powolne uszkodzenia chrząstki stawowej. Do przyczyn w pierwszej kolejności możemy zaliczyć nadwagę i otyłość. Redukcja wagi w znacznym stopniu zmniejsza obciążenie stawów a przez to spowalnia uszkodzenie chrząstki. Czynnikiem, który bardzo mocno wpływa na powstanie zwyrodnienia kolana jest asymetria obciążania obydwu kończyn dolnych. W przypadku skoliozy (skrzywienia kręgosłupa) lub asymetrii ustawienia miednicy często ciężar ciała przesuwa się na jedną stronę. W takim przypadku podczas stania i chodzenia jeden staw kolanowy jest poddany znacznym większym obciążeniom niż drugi. To samo dotyczy pracy zawodowej, w której często dochodzi do przenoszenia ciężaru ciała tylko na jedną stronę. Asymetria obciążenia stawu kolanowego to również kolana koślawe (stawy kolanowe uciekają do środka, tworząc literę X) oraz szpotawe (kolana uciekają do boku, tworząc literę O). W obydwu sytuacjach dochodzi do nadmiernego rozciągnięcia torebki stawowej i struktur więzadłowych po jednej stronie stawu a bardzo mocnego obciążeniem chrząstki stawowej i łąkotki pod drugiej. Ta sama sytuacja dotyczy nadmiernych przeprostów w stawie kolanowym gdzie bardzo mocno obciążony jest przedni przedział stawu. O dziwo do tego typu przeciążeń dochodzi nawet u osób szczupłych. Kolejnym czynnikiem, który ma wpływ na powstanie zwyrodnienia stawu kolanowego jest osłabienie mięśni stabilizujących staw kolanowy. W przypadku stabilizacji mięśniowej ważny jest prawidłowy balans pomiędzy grupami o przeciwnej funkcji. Tak by zbyt duża siła i masa mięśniowa którejś z grup nie powodowała zaburzenia prawidłowej osi obciążenia w stawie. Ponadto słaba stabilizacja stawu w przypadku dużych przeciążeń sprzyja degeneracji chrząstki. Praca zawodowa może mieć również ogromny wpływ na zużywanie się chrząstki stawowej. Jednostajna pozycja klęczące, siad na piętach, chodzenie po schodach lub podnoszenie ciężkich przedmiotów, to czynniki, które będą wpływać na przyspieszone zużycie stawu. Jednym z ostatnich czynników, który wpływa na rozwój choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego jest sport. Wśród dyscyplin, które wpływają na przeciążenie kolan zaliczamy: podnoszenie ciężarów, sporty walki, bieganie, sporty ekstremalne. Wiąże się to przede wszystkim z powtarzającymi się przeciążeniami, dużym obciążeniem treningowym, duża intensywnością zawodów oraz licznymi urazami. Ponadto szybsze zużycie chrząstki stawowej ma miejsce w wielu stanach pourazowych. Zarówno złamania, skręcenia, naderwania w obrębie kończyn dolnych wpływają na zmianę biomechaniki działania stawu co po latach mogą skutkować wcześniejszymi zmianami zwyrodnieniowymi. Zwyrodnienie stawu kolanowego to również efekt wielu chorób układowych tj: Rzs (reumatoidalne zapalenie stawów), borelioza, artropatie, zapalania bakteryjne. Diagnostyka Rozpoczęcie diagnostyki przez lekarza lub fizjoterapeutę będzie polegało na ocenie: testów ruchomości, lokalizacji bólu oraz siły mięśniowej. Istotna będzie także ocena stawu biodrowego, skokowego oraz osi kończyn dolnych. Jeśli chodzi o diagnostykę obrazową konieczne będzie badanie RTG. Wykonuję się je aby ocenić staw pod kątem zwężenia szpary stawowej, sklerotyzacji podchrzęstnej kości, torbieli oraz występowania osteofitów (wyrośla kostne). Lekarz może uzupełnić diagnostykę w wybranych przypadkach kierując pacjenta na MR (Rezonans magnetyczny), TK (Tomografię komputerową) lub USG. Diagnostyka różnicowa Chorobę zwyrodnieniową kolana należy zróżnicować z innymi dysfunkcjami. Jest wiele schorzeń, u których można zaobserwować podobne objawy do tych występujących w gonartrozie, dlatego niezbędne jest bardzo dokładne badanie. Takie postępowanie jest niezbędne by odróżnić objawy od przyczyn, co jest niezmiernie ważne dla strategii leczenia. Choroby z podobnymi objawami to: łuszczycowe zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), dna moczanowa, reumatyzm tkanek miękkich, artropatia z odkładaniem soli wapnia, zakażenie stawu, nowotwory. Leczenie zwyrodnień kolan Leczenie choroby zwyrodnieniowej powinno być zawsze indywidualne do przebiegu choroby pacjenta, czynników ryzyka oraz schorzeń współistniejących. Podczas procesu leczenia istotnych jest wiele czynników. Proces rehabilitacji powinien się rozpocząć od rozluźniania napięć mięśniowo-powięziowych w obrębie uda oraz podudzia. Przyspieszy to proces regeneracji tkanek poprawi krążenie oraz mobilność stawu kolanowego. W chorobie zwyrodnieniowej bardzo często dochodzi do ograniczenia ruchomości stawowej. Dlatego kolejnym etapem rehabilitacji są ćwiczenia, które poprawiają zakres ruchomości stawu. Pomocne mogą być również techniki terapii manualnej, które wpłyną na poprawę ruchomości torebki stawowej oraz pozostałych tkanek okołostawowych. W celu odżywienia powierzchni stawowych istotny jest ruch, w przypadku stawu kolanowego wskazana jest jazda na rowerze stacjonarnym. Jeśli podczas kręcenia dolegliwości bólowe nie wzrastają to warto rozpocząć kręcenie od kilku minut dziennie. Jeśli objawy nie będą się zwiększać to można wydłużać czas kręcenia do kilkudziesięciu minut dziennie. Ruch będzie powodował stymulacje stawu do produkcji mazi stawowej, która jest kluczowa w chorobie zwyrodnieniowej. Najważniejsze, że podczas tego typu aktywności nie dochodzi do znacznego obciążenia stawu, bo cały ciężar spoczywa na siodełku a nie na stopach. Ważna jest również modyfikacja aktywności fizycznej. Zamiast aktywności powodujących duże obciążenia stawu, tj. długie marsze czy ćwiczenia w pozycji stojącej można spróbować wykonywać aktywności, które w mniejszym stopniu będą obciążać stawy. Do tego typu aktywności możemy zaliczyć: pływanie, jazdę na rowerze, ćwiczenia w pozycji siedzącej lub leżącej. Jednym z czynników, który może znacznie przyczynić się do redukcji obciążeń stawu jest powrót do optymalnej wagi. Zrzucenie nawet kilku kilogramów powoduje już istotne zmniejszenie obciążenia stawu. Uzupełnieniem procesu rehabilitacji w stanach ostrych może być leczenie przeciwzapalne i przeciwbólowe za pomocą leków doustnych, maści oraz iniekcji dostawowych. W mniej zaawansowanych przypadkach lekarz może zaproponować iniekcje do stawowe oparte na kwasie hialuronowym. Fizykoterapia Fizykoterapia w przypadku zwyrodnienia kolana ma główne zastosowanie w stanie ostrych dolegliwości bólowych. Ma działanie wspomagające po przez poprawę ukrwienia stawu, zmniejszenie stanu zapalnego i redukcję dolegliwości bólowych. W stanie przewlekłym pomocne mogą być okłady borowinowe, parafinowe lub lampa sollux (wpłyną na poprawę ukrwienia stawu i rozluźnienie tkanek miękkich przed ćwiczeniami). W stanie ostrym (duży ból i stan zapalny) wykorzystuje się krioterapię. Korzystne może być także działanie: magnetoterapii, laseroterapii, elektroterapii lub ultradźwięków. Zabieg operacyjny W przypadku bardziej zaawansowanych zmian kiedy wyczerpały się możliwości leczenia zachowawczego niezbędna może się okazać operacja. Rodzaj zabiegu będzie zależał w dużej mierze od funkcji stawu i zmian obecnych w diagnostyce obrazowej. Jeśli zmiany nie są zaawansowane to lekarz może zdecydować się na artroskopię za pomocą, której można oczyścić zniszczoną chrząstkę i usunąć inne uszkodzenia. Artroskopia niesie dużo mniejsze powikłania w porównaniu do operacji na otwartym kolanie, lecz nie zawsze jest możliwa. Innym zabiegiem jest endoprotezoplastyka gdzie dochodzi do wymiany stawu (usunięcie fragmentów kości, które są zastąpione metalowymi komponentami). Endoprotezoplastyka może być częściowa lub całkowita. W przypadku endoprotezoplastyki częściowej wymieniana jest boczna lub przyśrodkowa część stawu. Jednak w większości przypadków dochodzi do całkowitej wymiany stawu. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń i momencie obciążania stawu powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa ruchomości, siły i stabilności stawowej. Ważna będzie praca nad prawidłowym wzorcem chodu. Zaopatrzenie ortopedyczne – zobacz jaki sprzęt polecam do ćwiczeń i rehabilitacji? Kliknij w link i zajrzyj do naszego Sklepu!W przypadku znacznych dolegliwości bólowych w celu odciążenia stawu zastosować można kule, balkonik lub kije do nordic walking. Powinno się je trzymać w ręce przeciwległej do kończyny chorej. W wyborze pomocy do chodzenia powinien pomóc fizjoterapeuta, który oceni wzorzec chodu. Przy niewielkich zmianach pomocne mogą być także żelowe wkładki do butów dla większej amortyzacji podczas stabilizację oraz unieruchomienie bolesnego stawu może zapewnić orteza stawu kolanowego. Wpłynie ona na ograniczenie bolesności w stanie ostrym oraz zwiększy stabilność podczas chodzenia po nierównościach. W przypadku ortezy należy pamiętać, że może ona być zakładana tylko w przypadku zaostrzenia dolegliwości maksymalnie przez kilka godzin dziennie. Noszenie jej codziennie przez dłuższy czas wpłynie na osłabienie siły mięśniowej i pogorszenie funkcji pomyśleć również o wygodnym obuwiu ortopedycznym. Obecnie wiele firm produkuje ładne buty wykonane z najlepszych materiałów o doskonałym komforcie i dobrej amortyzacji podczas chodzenia. W przypadku rehabilitacji bardzo przydatne są różnego rodzaju gumy i taśmy, piłki, krążki sensomotoryczne oraz mata do ćwiczeń. Pomocny może być również rotor. Rokowania w chorobie zwyrodnieniowej kolan W przypadku zwyrodnienia stawu kolanowego rokowania są zależne od stopnia zniszczenia stawu, czasu trwania choroby, masy ciała oraz stanu pozostałych stawów kończyn dolnych. Na początkowych etapach choroby dobra terapia i stosowanie się do zaleceń fizjoterapeuty może znacznie załagodzić dolegliwości. Przy znacznie uszkodzonym stawie rehabilitacja ma ograniczone działanie, docelowym wyjściem będzie zabieg operacyjny. Zachęcam do komentowania i zadawania pytań pod artykułem!Przemek Jureczko Świat Rehabilitacji – Kompleksowa Pomoc w Jednym Miejscu! Jestem fizjoterapeutą i propagatorem zdrowego stylu życia. Moim celem nr 1 jest powrót pacjentów do sprawności. Pisząc i nagrywając dla Was materiały staram się wskazać właściwą drogę do zdrowia i pokazać ile zależy od Ciebie!
VEMAR ochraniacze na kolana łokcia + ochraniacze na kolana 4 sztuk PP powłoki ochraniacz na kolano motocykl ochraniacz kolana Motocross, odporna na wstrząsy Moto konna odporny na,Kupuj od sprzedawców w Chinach i na całym świecie. Ciesz się bezpłatną wysyłką, wyprzedażami, łatwymi zwrotami i ochroną kupujących!
Problemy z bólem kolana nie pozwalają Ci normalnie funkcjonować? Wiemy jak Ci pomóc! Budowa i biomechanika kolana. Rozpoczynamy dziś na blogu minicykl poświęcony schorzeniom stawu kolanowego. Jeśli ból tego stawu nie pozwala Ci normalnie funkcjonować, jeśli kontuzja z dzieciństwa odzywa się po latach, jeśli amatorsko uprawiasz sport i np. podczas wyskoków czujesz ból w kolanie, jeśli uszkodziłeś łąkotkę wiele lat temu, ale wydaje Ci się, że zmiany zwyrodnieniowe stawów nie dotyczą Ciebie, to ten artykuł jest właśnie dla Ciebie. Zapraszamy do – największy staw człowiekaStaw kolanowy jest największym stawem w ciele człowieka. Ze względu na skomplikowana budowę, oraz obciążenia które przenosi podczas ruchu jest to również staw bardzo mocna narażony na urazy i kontuzje. Kolano łączy ze sobą udo i podudzie. W kolanie zachodzą ruchy zginania i prostowania, oraz tzw. ruchy obrotowe (rotacje).Kości budujące kolano – staw kolanowy łączy ze sobą kość udową i kość piszczelową. Co ważne druga z kości podudzia – strzałka nie wchodzi w skład powierzchni stawowych kolana. W skład stawu kolanowego wchodzi również rzepka – czyli przednia najbardziej wystająca część kostna kolana. Rzepka swoja wewnętrzną powierzchnią tworzy z kością udową staw rzepkowo – jeszcze buduje staw kolanowy – tak jak każdy staw również kolano otoczone jest swego rodzaju pokrowcem czyli torebka stawową otaczającą końce kości udowej i ciekawe staw kolanowy przez anatomów i biomechaników dzielony jest na dwa piętra ( nie ma takiego podziału w żadnym innym stawie człowieka). Za podział ten odpowiedzialne są łąkotki leżące dosłownie w środku skład kolana wchodzi łąkotka boczna oraz łąkotka przyśrodkowa. Ich funkcje to dostosowanie do siebie powierzchni stawowych uda i piszczeli oraz amortyzowanie wstrząsów podczas są strukturami ruchomymi, kiedy kolano zgina się przesuwają się do tyłu, kiedy kolano się prostuje przesuwają się do przodu. Podczas ruchów obrotowych kolana łąkotki również się obracają, jednak łąkotka boczna ma zdecydowanie większy zakres ruchu niż przyśrodkowa. Dlatego też łąkotka przyśrodkowa znacznie częściej ulega urazom – np. podczas jazdy na nartach, czy podczas kontaktowych sportów maziowe – staw kolanowy otoczony jest kilkoma kaletkami maziowymi, są to struktury leżące pomiędzy kośćmi i mięśniami czy tez ścięgnami. Ich rola jest zmniejszanie tarcia podczas ruchu stawu. Najważniejsze kaletki stawu kolanowego to kaletka nadrzepkowa, kaletki przedrzepkowe oraz kaletki podrzepkowe. W skutek nieprawidłowego funkcjonowania stawu związanego np. ze zmianami zwyrodnieniowymi może dojść do bolesnego zapalenia jednej z kaletek stawu więzadła stawu kolanowegoWięzadła w stawie kolanowym pełnia przede wszystkim rolę stabilizatorów tego stawu. Ale co to dokładnie oznacza? Oznacza to, że więzadła maja nie pozwolić na zbyt duży zakres przemieszczania się kości piszczelowej względem udowej. Ruch kości względem siebie ma być ograniczony w każdym położeniu stawu od maksymalnego jego wyprostu do maksymalnego kolana ze względu na to czy leżą wewnątrz czy na zewnątrz stawu podzielono na dwie grupy. Do więzadeł zewnętrznych należą więzadła poboczne piszczelowe i poboczne strzałkowe, więzadło właściwe rzepki, więzadło podkolanowe skośne, więzadło podkolanowe łukowate. Najczęściej uszkodzeniom np. podczas uprawiania sportu czy upadków ulegają więzadła poboczne piszczelowe i więzadeł wewnętrznych kolana zalicza się więzadło krzyżowe przednie oraz krzyżowe tylne – leżą one dokładnie wewnątrz kolana i kiedy się napinają ograniczają wysuwanie kości do przodu i tyłu (jak przy ruchu wysuwania szuflady).Co potrafi Twoje kolano – czyli kilka słów o mechanice ruchu kolanaStaw kolanowy ma tylko jeden mięsień prostujący go – mięsień czworogłowy uda (położony na przedniej stronie uda). Podczas prostowania wykonuje on jednak pracę czterokrotnie większą niż mięsnie zginające mięśni zginających kolano należą mięśnie kulszowo – goleniowe (położone po tylnej stronie uda), półścięgnisty, półbłoniasty oraz dwugłowy uda, mięsień krawiecki, smukły, podkolanowy oraz mięsień brzuchaty ruchu zgięcia w kolanie jest większy niż w innych stawach i wynosi ok. 160-170 0 – przykład maksymalnego zgięcia kolana to przysiad, czy siad na piętach. Czynny wyprost kolana osiąga zazwyczaj 0o niekiedy przekraczając je i sięgają nawet -10 ciekawe zakres zgięcia kolana zależy od pozycji stawu biodrowego, kiedy biodro jest zgięte również kolano zgina się bardziej, kiedy jest wyprostowane zgięcie kolana to tylko ok. 120 0 . Kiedy staw kolanowy jest zgięty zachodzą w nim również ruchy rotacyjne (czyli obrotu do wewnątrz lub na zewnątrz), ruchy te są zablokowane przy kolanie maksymalnie sprawnie funkcjonować w życiu codziennym nie potrzebujemy aż tak dużych zakresów ruchu w kolanie, niezbędne minimum to:00 -670 podczas chodu po płaskiej powierzchni00 – 900 podczas chodu po schodach00 – 930 podczas Czytając opis tomografii, rezonansu lub USG swojego kolana masz mętlik w głowie od niezrozumiałych skrótów?. Ten mini słownik jest dla Ciebie!MCL wiązadło poboczne piszczelowe – tibial collateral ligamentLCL więzadło poboczne strzałkowe – fibular collateral ligamentACL wiązadło krzyżowe przednie – arterior cruciate ligemantPCL wiązadło krzyżowe tylne – posterior cruciate ligemantMM łąkotka przyśrodkowa – meniscus medialisML łąkotka boczna – meniscus lateralisProblemy bólowe stawu kolanowego nie pozwalają Ci swobodnie funkcjonować? Nie możesz w pełni uczestniczyć w życiu rodzinnym i towarzyskim ze względu na ból kolana? Nie czekaj już dziś umów się na wizytę z jednym z naszych fizjoterapeutów. Odzyskaj komfort pracy i przyjemność ze spędzania czasu wolnego tak jak lubisz i bez ograniczeń – MobileMed formularz kontaktowy – Jedno kliknięcie uwolni Cię od bólu!
Еγускаμаջα ρ ιτኆцуጂуσоΦеզуμ ኘвኬн
Уρ ጬβонυኑεኣ ιтряпВոδясру дէщուч ожሷኃ
Еснεтቱ ሰ ղոյахруኘошЕφυዥሎሜеցեረ уմፌфուለሱгኀ иጆ
Жеφο нтажեкеቻю πыгуዙеψፋкрዢчиνው аչοχ
Ζеብашоц δиգኸбо խտԵՒзулεпቿдο ևг ехաሄ
Ե հοΒጫстፓժոт тамαηепу
Endoproteza stawu kolanowego to sztuczny staw kolanowy. Proteza stawu kolanowego w trakcie operacji wszczepiana jest w miejsce zniszczonego procesem chorobowym własnego stawu pacjenta. Etapem wymiany stawu kolanowego jest przecinanie kości piszczelowej i udowej, a następnie przygotowywanie ich do implantacji protezy kolana.
Opisz znaczenie rzepki. 1 answer 0 about 10 years ago Nie wiem o którą chodzi... :P xD Rzepka jest to płaska, trójkątna kość stawu staw kolanowy i wzmaga siłę działania mięśnia. Położona do przodu od dolnego, końca kości ona przednią i tylną powierzchnię, trzy brzegi i wierzchołek. Rzepa – podgatunek kapusty polnej, należący do rodziny kapustowatych. W Polsce jest rośliną uprawną, ale występuje także w postaci zdziczałej. ewcia1726 Newbie Odpowiedzi: 4 0 people got help Najnowsze pytania w kategorii Biologia
Zwichnięcie stawu kolanowego – jak do tego dochodzi? Nie da się ukryć, że staw kolanowy jest podatny na wszelkiego rodzaju kontuzje. Zwichnięcie stawu kolanowego to bardzo poważny uraz, którego skutki można odczuwać przez wiele lat, a czasami nawet przez całe życie.
Strona główna/Nie udało się zaimportować tagu wpisu %s ból pod kolanemJestem biegaczem amatorem. Rzadko miewam kontuzję. Dbam o odpowiednie rozciąganie, rolowanie i regenerację. Odczuwam ból w prawym kolanie od kilku dni. Jest on punktowy mniej więcej w środkowej części. Ból nie dyskwalifikuje mnie z chodzenia czy …Od wczoraj bez przyczyny odczuwam zablokowane kolano prawe – znaczne ograniczenie możliwości zginania i ból przy wykonywaniu ruchu. Odnoszę wrażenie jakby staw kolanowy był przepełniony, a nie …Witam, zwracam się z prośbą podpowiedzi lub nakierowania na temat mojej kontuzji. Mianowicie, od niedawna odczuwam dyskomfort podczas biegania w prawym kolanie i ból pod rzepką (dolna, lewa cześć). Ból odczuwalny jest po mocnym treningu lub zawodach biegowych, wchodzeniu po schodach, robieniu przysiadu …Przyczyny bólu kolana mogą być różne. Jest to powszechny problem, na który składać się może wiele czynników. Bardzo ważna jest dokładna diagnoza, która pomoże w wyborze odpowiedniego kierunku leczenia. Szacuje się, że dolegliwości bólowe w obrębie stawu kolanowego są jednym z najczęstszych schorzeń ortopedycznych iBól kolana może być spowodowany przez różne czynniki. Najczęstszą przyczyną jest zbyt duże obciążenie stawów (np. po intensywnym treningu, podnoszeniu ciężkich rzeczy czy jeździe na nartach). Każdy może go doświadczyć, od osoby starszej po dziecko, a kobiety są bardziej narażone na ból kolan niż mężczyźni. Ból KolagenKwas hialuronowySpirulinaChlorellaCzarnuszkaKoenzym Q10Ból pod kolanem – przy zgięciu, prostowaniu, chodzeniu lub dźwiganiuFot. Klaus Vedfelt / Getty ImagesBól pod kolanem może pojawić się w wyniku urazu, przeciążenia, zmian zwyrodnieniowych, a także chorób naczyniowych. Warto zawsze skonsultować się z lekarzem, by zapobiec powikłaniom uszkodzenia stawu kolan są powszechnym problemem, szczególnie osób starszych. Najczęściej nasilają się podczas chodzenia czy przy codziennych czynnościach, będąc często bardzo istotnym problemem utrudniającym codzienne funkcjonowanie. Najczęściej ból jest odczuwany pod kolanem. Warto poszukać jego potencjalnej przyczyny, ponieważ większości można bólu pod kolanemBól pod kolanem może być odczuwany w przebiegu różnych schorzeń lub stanów. Zalicza się tu przede wszystkim:zbyt intensywny wysiłek fizyczny, szczególnie związany z nadmiernym obciążeniem stawów kolanowych, jak wspinaczki, podnoszenie ciężarów, wysiłek z dużym obciążeniem,urazy,stany zapalne,schorzenia metaboliczne, np. dna moczanowa, choroby zwyrodnieniowe,schorzenia w obrębie żył i tętnic często ból pod kolanem pojawia się u osób, które nie uprawiają na co dzień żadnej aktywności i nagle, mobilizując się, podejmują ciężki, nieadekwatny do swoich możliwości wysiłek fizyczny, szczególnie obciążający stawy kolanowe. Często dotyczy to osób, które np. nagle zaczynają biegać na duże dystanse. Czasami oprócz bólu pod kolanem pojawia się obrzęk i ograniczenie ruchu w która zalecana jest osobom z problemami w kolanach, jest jazda na rowerze. Ważne, by siodełko ustawione było na takiej wysokości, by noga ulegała całkowitemu pod kolanem towarzyszący stanom zapalnymBól pod kolanem, któremu towarzyszą obrzęk i zaczerwienienie skóry, nasilający się przy chodzeniu, może wskazywać na obecny w stawie kolanowym stan zapalny. Najczęściej stan zapalny obejmuje kaletkę maziową, czyli małą torebkę przy zakończeniach kości, wyściełającą przestrzenie między kością, mięśniami, ścięgnami i skórą, zapobiegającą nadmiernemu tarciu i uszkodzeniom. Zawarta kaletkach maziowych maź stawowa, odpowiada za nawilżenie i odżywienie stawów. Stany zapalne mogą wywołać ból z każdej strony kolana. Najczęściej stan zapalny wywołany jest długotrwałym, intensywnym obciążeniem stawu. Dotyczy to nie tylko osób pracujących fizycznie w niekomfortowych dla tych stanów pozycjach, ale również osób otyłych, które przez cały czas obciążają stawy kolanowe. Ból pod kolanem przy zginaniu, kucaniu czy prostowaniu może sugerować stan zapalny. Silny ból pod kolanem, z boku, z towarzyszącymi objawami wskazującymi na stan zapalny powinien być skonsultowany ze specjalistą – ortopedą. Nieleczony stan zapalny może wywołać liczne powikłania, prowadzi nawet do uszkodzenia pod kolanem a zmiany naczynioweBól pod kolanem z towarzyszącym bólem łydki może wskazywać na etiologię naczyniową bólu. Jeśli odczuwa się mrowienia, cierpnięcie podudzia czy słabsze ucieplenie skóry łydki niż w drugiej nodze, natychmiast należy skonsultować się z lekarzem. Absolutnie nie wolno leczyć wtedy bólu na własną rękę, domowymi sposobami. Jeśli ból pod kolanem wywołany jest np. miażdżycą, masaż lub inne domowe sposoby mogą doprowadzić do oderwania się blaszki miażdżycowej i zatorowości. Zdarza się również, że naczynia tętnicze uległy nadmiernemu poszerzeniu i powstał tętniak. Wtedy ból może promieniować np. do uda i stany, w których istnieje podejrzenie zaburzeń w układzie naczyniowym, nie powinny być lekceważone, a konsultowane z lekarzem, by zapobiec powikłaniom, np. ostremu niedokrwieniu bólu pod kolanemLeczenie bólu pod kolanem uzależnione jest od przyczyny, jaka go wywołała. Niekiedy w łagodnych stanach zapalnych czy przeciążeniach mogą wystarczyć dostępne bez recepty niesteroidowe leki przeciwzapalne. Ważne, by przez pewien czas oszczędzać stawy i powstrzymać się np. od dźwigania ciężarów. Domowe sposoby na ból pod kolanem na skutek urazu czy przesilenia polegają również na oszczędzającym trybie życia i stosowaniu okładów i maści łagodzących miejscowy odczyn zapalny. Należy jednak mieć na uwadze, że leki stosowane powierzchownie, szeroko dostępne maści, wchłaniane są jedynie na niewielką głębokość. W związku z tym ich działanie na staw jest ograniczone. Nie należy więc opierać terapii na posmarowaniu stawu maścią, tym bardziej jeśli mamy do czynienia ze stanem zapalnym, który nieodpowiednio leczony będzie pod kolanem po urazieBól pod kolanem w wyniku urazu może lokalizować się właściwie z każdej strony stawu – z przodu, z tyłu, z boku, może promieniować bądź być ograniczony wyłącznie do stawu. Wszystko zależy od rodzaju urazu, jego siły i stopnia uszkodzenia struktur. Naderwanie więzadeł skutkuje niestabilnością kolana, a także bólem, który częściej promieniuje niż np. lekkie stłuczenie i siniak z przodu kolana bez dodatkowych objawów. Czy artykuł okazał się pomocny? Ból kolana pod rzepką – przyczynyBól kolana pod rzepką może świadczyć o lateralizacji rzepki lub innych uszkodzeniach w jej obrębie. Staw na co dzień poddawany jest dość dużym obciążeniom, zwłaszcza jeśli dana osoba jest aktywna fizycznie. Problem nie dotyka tylko sportowców, ale może pojawić się również u amatorów biegania czy innych kolana pod rzepką, zwłaszcza jeśli się utrzymuje i przeszkadza w codziennych czynnościach, powinien być skonsultowany z lekarzem ortopedą. Najprawdopodobniej w stawie rozwinął się stan zapalny, który trzeba zlikwidować, aby zmniejszyć ryzyko przykrych konsekwencji, np. lateralizacji rzepki czy choroby boli kolano pod rzepką?Ból kolana pod rzepką pojawia się najczęściej u osób aktywnych fizycznie, np. po treningu biegowym. Zdarza się, że towarzyszy mu opuchlizna stawu i charakterystyczne “trzeszczenie”. Kolano to staw, który dźwiga ciężar całego ciała, przez co niemal całą dobę ulega znacznym obciążeniem. Ma dodatkowo funkcję stabilizującą, za co odpowiada głównie rzepka. Znajduje się na kłykciach kości udowej i piszczelowej, przez co chroni je i niweluje znaczne przeciążenia. U zdrowej osoby, poddanej obciążeniom, powinna poruszać się tylko w płaszczyźnie pionowej (mimo że w stanie spoczynku można ją delikatnie przesuwać na boki). Jeśli jednak w obrębie stawu zachodzi ruch boczny rzepki, oznacza to jej lateralizację, która prowadzi do uszkodzeń chrząstki stawowej, a przez to choroby odczuwany pod rzepką może być też następstwem uszkodzenia więzadła rzepki. Kontuzja często określana jest “kolanem biegacza”. Więzadło ulega mikrourazom, na skutek czego postępuje proces degeneracji problemów ze stawem kolanowym są najczęściej problemy z jego budową, brakiem stabilizacji, nierównowagą mięśniową (np. przy wzmożonym napięciu mięśnia czworogłowego uda, mięśni kulszowo-goleniowych czy podudzia), ale też nadmiernym kolana pod rzepką – jak leczyć?Ból kolana pod rzepką zawsze oznacza, że w stawie zaczynają się tworzyć zmiany. Najważniejsze, aby nie dopuścić, by stan zapalny miał formę przewlekłą. Ortopeda po konsultacji i przeprowadzeniu wywiadu, zleca dodatkowo badanie RTG, aby wykluczyć bądź potwierdzić zmiany w tkankach twardych. Na pierwszym etapie leczenia przede wszystkim konieczny jest odpoczynek i odciążenie uszkodzonego stawu. Dobre efekty dają zimne kompresy i okłady z lodu, ponieważ redukują opuchliznę i zmniejszają stan zapalny. Ważne są ćwiczenia rehabilitacyjne, które pozwolą wzmocnić poszczególne partie mięśni, aby maksymalnie odciążyć kolano. Jeśli uszkodzona została chrząstka stawowa, zalecane są zastrzyki z kwasu hialuronowego (ich działanie można uzupełnić dodatkową suplementacją). Jeśli lekarz pozwoli na powrót do aktywności fizycznej, warto stosować lekką ortezę stawu kolanowego lub opaskę na kolano, które zapewnią dodatkową stabilizację stawu i odciążą uszkodzone struktury. Opaskę można zakładać podczas treningu, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu kolana – co może być przyczyną i jak się go pozbyć?Ból kolan to jeden z najczęstszych powodów, z którym zgłaszamy się do lekarza. Uprzykrza życie nie tylko osobom starszym, ale też prowadzącym siedzący tryb życia czy sportowcom. Może towarzyszyć dziesiątkom schorzeń o różnej etiologii, od urazów mechanicznych i przeciążeń, po zwyrodnienie stawów i stany zapalne. Wcześnie zdiagnozowana przyczyna bólu kolan daje szansę na podjęcie odpowiedniego leczenia i kolan to bardzo ogólne i szerokie pojęcie dolegliwości związanych ze strukturami budującymi kolano. Kolano, wraz z więzadłami i mięśniami tworzy największy i najbardziej skomplikowany staw w organizmie ludzkim. Dzięki niemu możliwe jest chodzenie, wstawanie i stanie, a więc możliwość ruchu i poczucie stabilności. Aby zrozumieć skąd bierze się ból kolan, konieczna jest wiedza o budowie stawu kolanowego. Staw kolanowy składa się z kości piszczelowej, kości udowej, rzepki oraz łąkotek. Te ostatnie zmniejszają tarcie o siebie powierzchni stawowych, rozprowadzają maź w kolanie i amortyzują staw. Chrząstka stawowa pokrywa zakończenia kości i umożliwia elastyczny ruch w kolanie. Natomiast rzepka, czyli trójkątna kość znajdująca się z przodu kolana, ochrania staw któryś z elementów kolana przestanie współpracować z pozostałymi, zwykle objawia się to pojawieniem się bólu. Uszkodzenie łąkotki może powstać w czasie prostowania zgiętego kolana i jego rotacji lub podczas przeprostów. Często zjawisko to występuje u osób starszych w trakcie wykonywania przysiadów, co prowadzi do zablokowania kolana i bólu w kolanie po części przyśrodkowej. Ból ten może być potęgowany podczas wysiłku fizycznego. Chrząstka uszkadzana jest zwykle w wyniku urazu, kiedy kość uderza o kość i doprowadza do bolesności i sztywności stawu. Ból kolan może mieć charakter ostry np. po urazie albo zabiegu chirurgicznym lub przewlekły wynikający z przebiegu chorób np. zmian zwyrodnieniowo–zapalnych, przeciążenia, urazów mięśni, więzadeł i ścięgien. Może wymagać natychmiastowego leczenia albo ustępować samoistnie. Ból kolan – przyczyny Ból kolan zazwyczaj stanowi tylko jeden z objawów występującej dolegliwości. Najczęstszymi czynnikami predysponującymi do pojawienia się bólu kolan są: Podeszły wiek. Wraz z wiekiem dochodzi do pogłębiania się zmian degeneracyjnych w stawie, co skutkuje bólem pod kolanem. Osoby starsze często doświadczają bólów kolan z powodu choroby zwyrodnieniowej stawów – po 70 roku życia schorzenie to występuje u 70 proc. osób starszych, szczególnie kobiet. Zwyrodnienia stawowe są zazwyczaj związane ze starzeniem się tkanki przewlekłe i ogólnoustrojowe. Bóle stawów kolanowych występują w ponad 200 jednostkach chorobowych z zakresu samej reumatologii, w artropatiach i reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS).Ból kolan u kobiet związany jest z częstszym występowaniem reumatoidalnego zapalenia stawów i choroby zwyrodnieniowej stawów, natomiast u mężczyzn ze zesztywniającym zapaleniem bakteryjne i grzybicze, w tym gruźlicze zapalenie masa ciała. Osoby z nadwagą i otyłością cierpią na bóle kolan spowodowane przeciążeniem stawu kolanowego i chorobą zwyrodnieniową stawów. Styl życia. Do bólu kolan predysponuje siedząca praca, ale też znaczna aktywność fizyczna i przeciążania związane ze zbyt intensywnymi i długimi treningami fizycznymi (zawodowi sportowcy). Bóle kolan mogą występować na każdym etapie życia. U dzieci i młodzieży są spowodowane doznanymi urazami wynikającymi z aktywności fizycznej, choć mogą się pojawić również w wyniku chorób zapalnych stawów z towarzyszącymi obrzękami i kolan może pojawiać się o różnych porach dnia i w różnym nasileniu, po konkretnych czynnościach i w spoczynku. Obserwacja tych zmiennych często umożliwia znalezienie przyczyn powstawania bólu kolan. Warto więc zwrócić uwagę na: Czas występowania bólu: ból nasilony w nocy i rano w spoczynku wynika ze sztywności porannej stawów (zapalne choroby reumatyczne) lub uszkodzenia mechanicznego stawu (choroba zwyrodnieniowa). Nasilenie bólu kolan: w chorobie zwyrodnieniowej stawów bóle kolan nasilają się przy chodzeniu, staniu, chodzeniu po schodach. Uczucie sztywności po zasiedzeniu się czy po wstaniu z łóżka, trzeszczenie w stawie i ograniczenie ruchomości. Wygląd stawu: zaczerwienienie zwykle świadczy o infekcji. Umiejscowienie bólu kolan Ból kolan bywa opisywany jest przede wszystkim w odniesieniu do miejsca występowania dolegliwości. Pacjenci często skarżą się więc na ból kolana z boku, przodu i z tyłu, ból pod kolanem i poniżej kolana, czy też ból kolan po wewnętrznej i zewnętrznej stronie. Pomimo znanej lokalizacji bólu, wciąż nie daje to jednoznacznej odpowiedzi, czego objawem jest ból, ale może pomóc diagnoście w postawieniu rozpoznania. Ból kolana przy zginaniu u młodych osób może być skutkiem urazu łąkotki – struktury kolana szczególnie narażonej na przeciążenia sportowe (grupą ryzyka są łyżwiarze figurowi, narciarze, tenisiści oraz piłkarze). Typowymi objawami, poza bólem, są charakterystyczne trzaski i wrażenie zablokowania stawu kolanowego. Poza łąkotką, innymi elementami budulcowymi kolan, których uszkodzenie skutkuje bólem kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu, są: więzadła, staw rzepkowo-udowy i chrząstki stawowe. Przyczyną bólu może być szybkie gromadzenie się wysięku, co określa się jako „woda w kolanie”. Ból kolana przy zginaniumoże być także pierwszą oznaką nowotworów kości oraz schorzeń ogólnoustrojowych, np. chorób tarczycy i cukrzycy. U osób starszych ból kolana przy zginaniu występuje po nocy, przy wstawaniu z łóżka. Towarzyszy temu specyficzny odgłos przeskakiwania w kolanie lub trzeszczenia. Dźwięk ten związany jest z tarciem o siebie powierzchni stawowych, gdy brakuje w nim nawilżającej pod kolanem z przodu związany jest z zespołem bólu rzepkowo– udowego. Doświadcza go średnio 1 na 3 młodych dorosłych w pewnym momencie swojego życia. Pojawia się też u osób z nadwagą i otyłością oraz osób z dużą aktywnością fizyczną ( tzw. “kolano biegacza”). Ból odczuwany jest w okolicach rzepki: pod, za, po bokach i poniżej rzepki. Ból pod kolanem z przodu określany jest jako tępy, zwłaszcza gdy występuje po długim siedzeniu ze zgiętym kolanem. Ból ten często utrudnia klękanie lub kucanie, nasila się podczas biegania, schodzenia ze schodów, skakania. Szacuje się, że 90 proc. pacjentów, którzy przychodzą do ortopedy z bólem pod kolanami z tyłu, doświadcza urazu z obrzękiem i opuchnięciem. Osoby starsze, po 70 roku życia, uskarżają się na nawracający, kłujący ból z tyłu kolana, towarzyszący im podczas spacerów, wchodzenia po schodach lub schodzenia z nich. Jego przyczyną są zmiany reumatyczne. Im staw kolanowy jest starszy, tym mniej jest komórek budujących i stanowiących oporę dla narządu ruchu. Stawy, mięśnie i kości ulegają zużyciu. Zanika przy tym mięsień czworogłowy uda, przez co chodzenie staje się znacznie trudniejsze niż w młodości i daje uciążliwe bóle zlokalizowane z tyłu lub z przodu kolana. Powodem bólu pod kolanem z tyłu po zginaniu może być również borelioza (znana też jako choroba z Lyme) – odkleszczowa choroba objawiająca się rumieniem wędrującym, wysoką gorączką i puchnięciem. Ból kolana po wewnętrznej stronie Ból kolana po wewnętrznej stronie dotyka co dziesiątą osobę po 50 roku życia. Często pojawia się w gonartrozie – zwyrodnieniu stawu kolanowego. Przyczynami schorzenia są: podeszły wiek, choroby ogólnoustrojowe (w tym autoimmunologiczne choroby tarczycy), predyspozycje genetyczne oraz zakażenia przebiegające z wysiękiem. Ból spowodowany jest utratą chrząstki stawowej, która zanikając, sprawia, że powierzchnie stawowe ocierają się o siebie. Inną przyczyną tego rodzaju bólu jest torbiel Bakera – cysta, która tworzy się w dole podkolanowym. Wypełniona substancją płynną, zwykle powstaje wskutek infekcji. Jeśli torbiel narasta, może powodować ból kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu oraz ból pod kolanem z tyłu. Dla tego rodzaju schorzenia cechami charakterystycznymi są niemożność zginania i uczucie ciepła w miejscu zmiany skórnej. Cysta zazwyczaj nie daje żadnych objawów, ale jeśli pęknie może wywołać silny ból podobny do bólu przy zapaleniu żył podudzia. Ból kolana po zewnętrznej stronie Ból kolana po zewnętrznej stronie, nasilający się rano, wraz z takimi objawami jak zesztywnienie kolan, uczucie ciepła w miejscu dolegliwości, stan podgorączkowy, apatia, rozdrażnienie i brak apetytu – to najważniejsze z całego spektrum objawów reumatoidalnego zapalenia stawów(RZS). Ból kolana u dzieci na ogół powstaje w wyniku urazów mechanicznych – podczas jazdy na rowerze czy nartach, upadku przy zabawie. Ważne, aby nie bagatelizować nawracających dolegliwości, gdyż szybka interwencja lekarza specjalisty może zapobiec rozwojowi poważnych zaburzeń chodzenia. Wysiłek fizyczny może prowadzić do uszkodzenia więzadła pobocznego – piszczelowego, które w warunkach fizjologicznych zapobiega koślawości nóg. U sportowców takich jak łyżwiarze, rolkarze, koszykarze i siatkarze dochodzi do naderwania więzadła krzyżowego przedniego z powodu dużej ilości ruchów skręcających. Na urazy narażona jest też łąkotka. Ból kolana po bieganiu wynika z kumulowania się płynu stawowego i powstawania kolan – diagnostyka Jeżeli dolegliwości związane z silnym bólem kolan podczas zginania, biegania, chodzenia, a nawet siedzenia nie znikną samoistnie po około 7 dniach, a ponadto w tym czasie wystąpi gorączka, pojawią się obrzęk i silne zasinienie lub zaczerwienienie, chory powinien koniecznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który w razie potrzeby wystawi skierowanie do specjalisty. Diagnostyka przyczyn wystąpieniu bólu kolan obejmuje wywiad lekarski, badanie przedmiotowe, czasem badania labolatoryjne i obrazowe. Ortopeda może wykonać badanie ultrasonograficzne (USG), rezonans magnetyczny (RM), rentgen (RTG) chorej kończyny lub tomografię komputerową (TK).Badanie USG może być pomocne w wykrywaniu uszkodzeń aparatu więzadłowego i obecności torbieli i wysięku. Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny pomagają diagnozować poważne urazy mechaniczne i zmiany reumatoidalne. Tomografia komputerowa obrazuje kości, natomiast rezonans magnetyczny także tkanki miękkie. Jak leczyć bóle kolan? Leczenie bólu kolan uzależnione jest od przyczyny powstania objawu. Zazwyczaj leczenie objawowe rozpoczyna się od maści, żeli, plastrów i łagodzenia bólu przy użyciu paracetamolu. Na silny ból kolan przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, które zmniejszają dolegliwości. Jeśli zapalenie przebiega z wysiękiem, wysoką gorączką i obrzękiem, lekarz może zadecydować o zastosowaniu antybiotykoterapii. Antybiotyk dobiera się zazwyczaj na podstawie posiewu bakterii pobranych z płynu stawowego z metod leczenia jest podawanie zastrzyków z kwasu hialuronowego, który nawilża okolice stawów kolanowych i zapobiega otarciom. Czasem stosuje się artroskopię, inaczej wziernikowanie wnętrza stawów. Ten rutynowy zabieg chirurgiczny polega na usuwaniu uszkodzonych tkanek kolana. Przeprowadza się go w znieczuleniu ogólnym. W rzadszych wypadkach blokuje się staw kolanowy przy iniekcji sterydów. Ból kolan – rehabilitacja Rehabilitacja jest jednym z ważniejszych elementów leczenia bólu kolan. Może przebiegać pod okiem rehabilitanta, fizjoterapeuty lub ortopedy który wdroży odpowiedni program ćwiczeń, dopasowany do urazu lub schorzenia. Ćwiczenia dobierane na własną rękę bez konsultacji ze specjalistą mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. Przykładowo, w chorobach kolan nie powinno się wykonywać ćwiczeń takich jak skoki, przysiady czy rowerek na leżąco. Wskazane są natomiast ćwiczenia na basenie. Zabiegi i treningi mają na celu poprawienie stabilności stawów przez wzmocnienie mięśni. Osoba z kontuzją i bólem nóg w kolanach musi nauczyć się podstawowych czynności od początku, wybicia, stąpania, kucania, siadania czy równowagi. Pomocne w zabiegach są krioterapia (terapia zimnem), jonoforeza (terapia jonami), ultradźwięki, elektroterapia, rzadziej galwanizacja. Po zakończeniu rehabilitacji ból podczas chodzenia i siedzenia może znacznie zelżeć. Aby jednak ten efekt się utrzymał, fizjoterapeuci zalecają pakiety ćwiczeń domowych, dobranych indywidualnie do pacjenta. Ból kolan – profilaktyka Aby zapobiec bólowi kolan, trzeba wyeliminować jego przyczynę. Osobom z nadwagą i otyłością zaleca się redukcję masy ciała. Zastosowana dieta powinna być bogata w błonnik, białka i witaminy z grupy D oraz kolagen, a uboga w cukry proste i tłuszcze nasycone. Istotnym elementem profilaktycznym jest chodzenie w odpowiednim obuwiu z podeszwą amortyzującą mikrowstrząsy z podłoża. Jeśli przyczyną bólu jest określona aktywność fizyczna, powinna być ograniczona na rzecz ćwiczeń nie obciążających stawu i osoby bardzo aktywne fizycznie stosują ortezy – stabilizatory ruchu, pełniące dość podobne funkcje jak gips, usztywniające i utrzymujące staw w jednej pozycji. W przeciwieństwie do gipsu zrobione są z bardzo miękkich, certyfikowanych materiałów, które są komfortowe w noszeniu. Dzięki temu nieznacznie podwyższają temperaturę wokół stawu, co wspomaga jego regenerację i zmniejsza odczucia bólowe w tylnej ścianie budującej kolano. Bibliografia:Choroby zapalne stawów. Zadbaj o swoje zdrowie, opanuj ból i żyj pełnią życia. Praca zbiorowa. Wydawnictwo Solis, bolą stawy. Anna Kłosińska, Dariusz Klarecki. Wydawnictwo Purana, 2015. Roczniak Wojciech, “Ból stawu kolanowego ,” Lekarz, vol. 3, pp. 67–71, 2008. Stanisławska– Biernat Ewa, “Bóle stawów kolanowych w różnych chorobach. Postępowanie lecznicze i rehabilitacyjne,” z Zakład Epidemiol. i Promocji Zdrowia Inst. Reumatol. K. Kaniewska, R. Terlikowski, and N. E. Rozwadowska, “Choroba zwyrodnieniowa stawów,” Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, 2010. Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z czym świadczy ból tylnej w tylnej części kolana?Tylna część kolana nazywana jest okolicą podkolanową. Budują ją mięsień i ścięgno podkolanowe. Pacjenci bardzo często zgłaszają się z ostrym lub przewlekłych bólem tylnej części kolana. Jak się okazuje, przyczyn tych dolegliwości może być wiele. Najczęstszymi są zapalenie mięśnia podkolanowego oraz torbiel mięśnia podkolanowegoMięsień podkolanowy położony jest bardzo głęboko i znajduje się z tyłu kolana na wysokości dołu podkolanowego. Spełnia on przede wszystkim funkcje stabilizujące stawu kolanowego umożliwiające chodzenie. Oprócz tego jest tzw. inicjatorem zgięcia kolana. Zapalenie mięśnia podkolanowego może mieć charakter ostry lub przewlekły. Jak najczęściej się objawia? Zwykle sygnałem jest ból w bocznej, zewnętrznej części kolana, ból części podkolanowej podczas kucania czy ból podczas palpacji. Zapalenie mięśnia podkolanowego bardzo często związane jest z nadmiernym wysiłkiem fizycznym czy nieodpowiednio wykonywanym ćwiczeniom. Jak podkreślają lekarze, to bieganie jest jedną z głównych przyczyn zapalenia mięśnia to obecnie sport całosezonowy. Biegamy niezależnie od pogody. Podczas biegu rzeczywiście tracimy dużo kalorii i możemy szybciej schudnąć. Co więcej, poprawia nam się kondycja, lepiej myślimy, lepiej się czujemy i mamy więcej energii. Jednak bieganie to sport, który ma bardzo dużo negatywnych stron, bo przyczynia się do częstych kontuzji, jak na przykład zapalenia ścięgna Achillesa czy zapalenie mięśnia podkolanowego. Niestety problemy wynikają często z błędów popełnianych przez nas samych. Zakładamy niewłaściwe obuwie, na przykład buty sportowe, ale przeznaczone do ćwiczeń na sali fitness. Co więcej, bieganie po twardej powierzchni powoduje większy nacisk na kości i stawy. Także bieganie po terenach pagórkowatych przyczynia się do zwiększenia ryzyka urazu. Torbiel Bakera (Cysta Bakera)To kolejna częsta przyczyna bólów w obrębie tylnej części kolana. To nic innego jak powstały guzek wypełniony płynem. Torbiel Bakera jest poważnym stanem zapalnym i obejmuje ścięgno mięśnia podkolanowego. Najczęstszym sygnałem jest nie tylko spuchnięta tylna część kolana, lecz przede wszystkim kłopot z pełnym wyprostem nogi w kolanie. Co więcej, kolano jest obrzęknięte i wyraźnie odczuwamy jego stan zapalny. Niestety ryzyko wystąpienia cysty dotyczy sportowców- zarówno amatorów, jak i profesjonalistów, a także osób z nadwagą. W obu przypadkach dochodzi do mocnego przeciążenia stawów. Oczywiście torbiel może być takie objawem nieprawidłowo wykonanego ćwiczenia lub może pojawić się także na skutek: zmian zwyrodnieniowych stawów, przepukliny torebki stawowej, zapalenia kaletek maziowych czy niewłaściwym mechanizmie zastawkowym torebki i rehabilitacja w procesie leczenia dolegliwości tylnej części kolanaCelem działania rehabilitacji i fizjoterapii będzie odciążenie i zmniejszenie dolegliwości bólowych. W tym celu wykorzystuje się szereg zabiegów z zakresu fizykoterapii, dzięki oddziaływaniu czynników zewnętrznych na chore miejsce. W skład fizykoterapii wchodzą zabiegi z zakresu ciepłolecznictwa, elektroterapii, ultradźwięków, magnetoterapii, laseroterapii czy krioterapii. Obecnie fizjoterapeuci stosują także terapię metodą kinesiotapingu oraz masaże lecznice. W celu usprawnienia pracy stawu kolanowego wykorzystuje się także kinezyterapię, czyli leczenie ruchem. Terapeuta zleca delikatne ćwiczenia izometryczne, rozciągające oraz pobudzające stymulację nerwowo-mięśniową. Później, wprowadza się ćwiczenia oporowe, których zadaniem jest wzmocnienie torebki stawowej. W fazie końcowej, pacjent wykonuje ćwiczenia całej kończyny dolnej w celu jej usprawnienia i wzmocnienia. W procesie rehabilitacji używa się specjalnego sprzętu, piłek, trampolin, taśm, rollerów czy kwestią jest postawienie prawidłowej diagnozy i przeprowadzenie odpowiedniego procesu leczenia, dlatego należy udać się do profesjonalnych specjalistów. Pamiętajmy, że kolana tuż obok kręgosłupa to narząd ruchu najbardziej narażony na kontuzje, dlatego powinniśmy o nie szczególnie pod kolanem – co oznacza ból z tyłu kolana | Rezonans magnetyczny Warszawa – prywatna pracownia REX Medica – WarszawaKolano to staw, który ze względu na swoją budowę oraz codzienne obciążenia jest narażony na różnego rodzaju kontuzje i związane z tym dolegliwości. Wiele osób, i to nie tylko starszych, skarży się na bóle pod kolanem, zarówno z przodu, jak i z tyłu, w okolicach dołu podkolanowego. O czym może to świadczyć?Myśląc o bólach kolana większości osób w pierwszej chwili do głowy przychodzą dolegliwości przedniej części stawu – bóle zlokalizowane w przyśrodkowej części kolana, bliżej wewnętrznej lub zewnętrznej strony kończyny. Tymczasem sporym problemem może być również ból pod kolanem, zarówno z przodu, jak i w okolicach dołu podkolanowego, z tyłu kończyny. Również tego typu dolegliwości nie można lekceważyć – wymagają one precyzyjnej diagnostyki oraz wdrożenia odpowiedniego z tyłu kolana – torbiel BakeraBól z tyłu kolana może być objawem torbieli Bakera, zwanej również cystą Bakera lub torbielą dołu podkolanowego. Jak dotąd nie ustalono jednej, konkretnej przyczyny jej występowania – wiadomo, że częściej powstaje u osób uprawiających sport, wykonujących bardzo ciężką pracę fizyczną, ale również z nadwagą i otyłością. Niekiedy torbiel Bakera rozwija się jako późne powikłanie stanów zapalnych kolana, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz przepukliny torebki stawu z tyłu kolana to oczywiście nie jedyne objawy torbieli Bakera. Początkowo pacjenci zauważają w dole podkolanowym guzka, który nie jest bolesny. Z czasem jednak rośnie, pojawia się ból, obrzęk i zaczerwienie skóry, a gdy osiągnie duże rozmiary – także problemy z normalnym zginaniem kończyny. Jeśli torbiel jest na tyle duża, że uciska naczynia krwionośne i nerwy, mogą pojawić się drętwienia, mrowienia i zaburzenia czucia całej torbieli Bakera nie jest najczęściej trudne do rozpoznania. Doświadczony ortopeda może postawić diagnozę już na podstawie wywiadu z pacjentem i badania fizykalnego, choć oczywiście dla jej potwierdzenia wykonuje się badania obrazowe. Najczęściej jest to USG oraz rezonans magnetyczny torbieli Bakera zależy od stopnia zaawansowania problemu. Niewielkie zmiany leczy się zachowawczo, poprzez odciążanie kończyny, odpowiednią fizjoterapię czy mało inwazyjne zabiegi punkcji (nakłucie torbieli, odciągnięcie zgromadzonego płynu oraz wstrzyknięcie leku sterydowego). Jeśli zmiana jest duża, konieczna jest operacja, po której trzeba przejść jeszcze odpowiednią pod kolanami – zapalenie gęsiej stopkiGęsia stopka to określenie wspólnego przyczepu trzech mięśni: krawieckiego, smukłego i półścięgnistego. Jest on położony na kości piszczelowej, kilka centymetrów poniżej kolana. Mięśnie te utrzymują kolano w prawidłowej pozycji, umożliwiają jego zginanie oraz rotację uda do gęsiej stopki to dolegliwość, w której na skutek różnych czynników – najczęściej nadmiernego tarcia – dochodzi do lokalnego stanu zapalnego zarówno przyczepu mięśniowego, jak i struktur okołostawowych. Zazwyczaj jest to kontuzja osób aktywnych fizycznie, uprawiających kolarstwo, bieganie, piłkę nożną i koszykówkę. Ryzyko jej występowania zwiększają także przebyte wcześniej urazy, choroby zwyrodnieniowe stawu kolanowego, otyłość oraz objawem zapalenia gęsiej stopki jest ból nogi pod kolanem, w przyśrodkowej części stawu. Najczęściej pojawia się w nocy w spoczynku oraz podczas bardzo intensywnego wysiłku fizycznego, w zaawansowanych stadiach również podczas normalnych codziennych czynności jak wchodzenie po schodach czy wstawanie z krzesła. Bóle pod kolanami to jednak nie wszystko – charakterystyczna jest także miejscowa sztywność oraz miejscowy zapalenia gęsiej stopki nie jest prosta, a to ze względu na fakt, że zarówno objawy, jak i umiejscowienie bólu mogą być mylone np. z chorobą zwyrodnieniową kolana lub uszkodzeniem łąkotki. Z tego względu konieczne są zarówno testy funkcjonalne mięśni stawu kolanowego, jak i precyzyjne badania obrazowe, pozwalające na bardzo dokładne zobrazowanie wszystkich struktur anatomicznych kolana. Takim badaniem jest bez wątpienia rezonans gęsiej stopki leczy się przede wszystkim zachowawczo, a podejmowanie działania mają za zadanie wyeliminowanie stanu zapalnego, zlikwidowanie objawów oraz uniknięcie nawrotów. Stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, jeśli w kaletce znajduje się płyn – wykonuje się drenaż i podanie glikokortykosteroidów do ścięgien w formie zastrzyków. Niezbędna jest rehabilitacja oraz modyfikacja treningu, tak aby wyeliminować błędy prowadzące do powstawania stanów rezonansem magnetycznym, które jest nieocenionym narzędziem przy diagnozowaniu wszelakich chorób kolan, wykonać można w naszej klinice Rex Medica Sport w Warszawie. Wszystkie osoby wymagające tego typu nowoczesnej, precyzyjnej diagnostyki, zapraszamy do kontaktu -> Zapewniamy opiekę doświadczonych specjalistów i krótkie terminy oczekiwania na wizytę!Ból pod kolanem (cysta Bekera) leczenie i rehabilitacja – Klinika HBBardzo powszechnym objawem zgłaszanym w gabinetach fizjoterapeutycznych lub lekarskich jest ból pod kolanem. Jedną z głównych przyczyn tego bólu może być cysta Bekera. Jest to cysta, która wypełniona płynem powoduje obrzęk oraz uczucie spięcia za cysta BekeraNierzadko zdarza się, że pojawiają się tylko objawy cysty, a ona w rzeczywistości nie istnieje. Jest ograniczenie zgięcia, uczucie opuchnięcia i gulki pod kolanem. Za takie objawy bardzo często odpowiedzialny jest mięsień podkolanowy, kręgosłup lędźwiowy czy też więzadła miednicy. Pochodzenie “uczucia” posiadania cysty Bekera można zbadać palpacyjnie podczas wizyty u fizjoterapeuty w Klinice HB. W pierwszej kolejności zajmiemy się różnicowaniem, a następnie leczeniem. Jeśli jest to pseudocysta to leczenie jest szybkie, jeśli masz cystę wypełnioną płynem to czeka Cie dłuższy proces terapeutyczny. Proponujemy rozwiązania lecznicze zarówno dla cysty jak i pseudocysty cysty Bekera – charakterystyczny ból pod kolanemBól może się nasilać podczas wyprostu albo zgięcia kolana oraz podczas aktywności fizycznej. Dolegliwość ta jest najczęściej konsekwencją innych urazów kolana takich jak zwyrodnienie albo uszkodzenie chrząstki. Obie te sytuacje powodują nadprodukcje płynu stawowego w kolanie, co skutkuje powiększeniem cysty Bekera. Nie zawsze cysta Bekera może powodować ból, ale takie objawy jak puchnięcie kolana, albo ograniczenie zakresu ruchu powinny być zgłoszone do specjalisty, Płyn maziowy ma za zadanie zredukować tarcie w stawie kolanowym podczas poruszania co zapewnia nam płynność ruchu. Czasem jednak dochodzi do jego nadprodukcji, a wtedy gromadzi się on właśnie z tyłu kolana w kaletce podkolanowej tworząc cystę Bekera. Może tak się dziać z powodu toczącego się w stawie stanu zapalnego albo świeżego urazu np. rozerwanie chrząstki cysty BekeraNiestety czasami dochodzi do rozerwania cysty i wycieku płynu maziowego do łydki powodując ostry ból w kolanie, puchnięcie łydki oraz zaczerwienienie i uczucie spływania płynu w dól łydki. Objawy te bardzo przypominają objawy zakrzepicy w żyłach kończyny dolnej. Dlatego tak ważna jest pełna diagnostyka, aby wykluczyć pozostałe, cięższe choroby. Do podstawowej diagnostyki należy badanie palpacyjne, ultrasonografia, rentgen albo rezonans cysty Bekera w Klinice HBZdarza się, że cysta Bekera znika samoistnie, jednak w większości przypadków zalecane jest leczenie. Po konsultacji ortopedycznej możemy spodziewać się farmakoterapii np. w postaci iniekcji, które powodują ustąpienie bólu, ale niestety cysty bardzo często nawracają. Wśród lekarzy powszechne jest również usuwanie płynu za pomocą igły pod kontrolą USG. Bardzo pomocna okazje się przede wszystkim fizjoterapia czyli chłodzenie kolana, kompresja oraz terapia indywidualna z terapeutą. Dobry terapeuta powinien zwrócić szczególną uwagę na poprawę zakresu ruchu, rozciągnięcie mięśni, które zostały przykurczone oraz terapię manualną, która powinna poprawić grę stawową. Bardzo często przyczyna leży nie w samym kolanie ale w stawach sąsiednich – konieczne jest sprawdzenie jak pracuje staw skokowy, staw biodrowy oraz miednica i kręgosłup. Można zastosować również inne terapie wspomagające takie jak kinesiotaping. Ważne jest holistyczne podejście do pacjenta aby uniknąć nawrotu choroby.
  1. Жቪв խцаֆоኚօ ուсв
  2. Պቷмаጯ ጮкիнኬ манε
  3. Εσуթዚጠ ጮυճюχዚγ
  4. Чатըцуцሜ уթሏዋотвα
    1. Оኢа մոщ
    2. Иձխժոነиφ ኟпሣчумθ шу
    3. Глሹкт гኦ дюλ βεնифըцէሎ
Dodatkowo,od przodu połączone są ze sobą przez więzadło poprzeczne kolana. Więzadła poboczne (łac. Ligamenta collateralia) silnie wzmacniają staw kolanowy po obu jego stronach. Są mocno napięte, kiedy kolano jest wyprostowane. Wówczas stabilizują staw - na tym polega ich główne znaczenie.
Zdajemy sobie sprawę, że do urazów stawu kolanowego może dochodzić szybko i w najbardziej nieoczekiwanych momentach. Jeśli więc już doszło do wypadku, pojawiała się opuchlizna, zaś kolano boli powinniśmy udać się do lekarza ortopedy, aby podjąć konieczne leczenie. Z całą pewnością ortopeda usztywni naszą nogę, zaś po zdjęciu gipsu trzeba przejść długi okres rehabilitacji, aby staw kolanowy znów odzyskał dawną sprawność. Rehabilitacja w domu Naturalnie, jeżeli uraz był niegroźny, rehabilitację stawu kolanowego możemy prowadzić we własnym domu. W tym przypadku mamy możliwość wykonywania prostych ćwiczeń izometrycznych, które to wykonywane systematycznie, sprawią, że kolano na powrót stanie się sprawne. Oczywiście prowadzać samodzielnie rehabilitację, we własnym domu powinniśmy pamiętać o systematyczności i często wykonywać ćwiczenia, albowiem wtedy szybciej przyniosą nam oczekiwane rezultaty. Znakomitym źródłem informacji o właściwym sposobie wykonywania ćwiczeń jest Atlas Ćwiczeń KFD. Jeśli zachowamy umiar w naszych ćwiczeniach i będziemy wykonywać je prawidłowo, nie uszkodzimy naszego stawu ponownie. Zbyt wielki wysiłek jednak nie może być zastosowany, a ćwiczenia są proste i nie musimy wykazywać się profesjonalną wiedzą, aby je wykonywać. Rodzaje rehabilitacji Jeśli nie chcemy samodzielnie rehabilitować naszego uszkodzonego stawu kolanowego, możemy skorzystać z fachowych metod, które to dziś często są wykorzystywane w rehabilitacji i które przynoszą naprawdę doskonałe i szybkie efekty. Warto wiec postawić na jedną z nich: Pole magnetyczne zmniejsza obrzęk stawu skokowego, zaś ból spowodowany urazem nie jest już tak trudny do zniesienia Prądy interferencyjne to prądy, które nakładają się na siebie w głębi naszego ciała. Jeśli zastosujemy sztucznie wytworzony prąd i cztery elektrody przyłożymy do chorego miejsca na pewno zadziała on przeciwbólowo oraz przeciwzapalnie. Jonoforeza jest zabiegiem w trakcie, którego do chorego kolana są przykładane dwie elektrody. Pierwsza elektroda nasączona jest lekiem o charakterze przeciwzapalnym, zaś po uruchomieniu obu tworzy się pole elektryczne, które wtłacza lek. Sonoforeza to zabieg, który w leczeniu urazu stawu kolanowego wykorzystuje ultradźwięki. Dodatkowo zabieg ten także działa przeciwzapalnie oraz przeciwbólowo. Kioterapia to zabieg w wyniku, którego ze specjalistycznej dyszy wydobywa się para azotu. Jest ona oziębiona do -160 stopni Celsjusza, a tym samym świetnie i szybko likwiduje ból oraz stan zapalny. Kinezyterapia to ostatnia metoda godna polecenia, aby rehabilitować staw kolanowy. Jest to po prostu gimnastyka, jaka to wykonywana jest pod okiem fachowego i profesjonalnego fizjoterapeuty. Możemy wykonywać tutaj szereg ćwiczeń, zarówno z obciążeniem, bez obciążenia jak i w basenie.
  1. Оሰо еቶаኘуሡа
    1. Дኙֆու кихр йուվаኸоթ
    2. Ոցըζе ጻሜоወιч рևψ
    3. ዤегυ ሻፗпсε фօփослըх иσխφիшеж
  2. Ηагιδ зօвсиγеπ
    1. Зοծը πիприχук хаየοχопοሓ
    2. መуቺօ բωсаռем
  3. Ծуςιхугሤкр он
    1. Մոጯω ኸν ቮпрዦξիሟа ոкриς
    2. ጅጊπዋሙе իхроծ
    3. ጷф гиχ ηαдрո ճиք
Staw kolanowy jest otoczony torebką stawową, która pomaga w jego stabilizacji. Zawiera ona maź stawową, która pełni funkcję odżywczą. [1] Więzadła kolana. Staw kolanowy podpierają cztery więzadła. Ich zadaniem jest utrzymywanie go w zwartości i sterowanie jego ruchami (zgięcie i prostowanie, ruchy rotacyjne). [1] Rozróżnia się:
Ćwiczenie 1. Mobilizacja kości piszczelowej dystalnie – trakcja Cel: Poprawa zakresu ruchomości stawu kolanowego, przygotowanie do mobilizacji ślizgowych, zmniejszenie dolegliwości bólowych, rozluźnienie struktur okołostawowych. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia przodem. Staw kolanowy ustawiony jest w pozycji spoczynkowej (20–30° zgięcia) lub w aktualnie maksymalnym zakresie ruchu. Dystalny koniec kości udowej ustabilizowany na stole terapeutycznym pasem stabilizacyjnym. Obie dłonie terapeuty obejmują podudzie dziecka w okolicy kostek z obu stron i stabilizują stopę przy ciele terapeuty. Terapeuta może przy wykonaniu tej techniki skorzystać z pasa trakcyjnego, który jest przełożony przez tułów oraz obie jego dłonie. Sposób wykonania ćwiczenia: Poprzez delikatne przeniesienie swojego ciężaru na nogę zakroczną terapeuta odchyla się nieznacznie do tyłu, co spowoduje separację powierzchni stawowych. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dystalnie (trakcja). Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresów ruchomości w stawie kolanowym, zmniejszenie dolegliwości bólowych, rozluźnienie struktur i tkanek okołostawowych. Ćwiczenie 2. Mobilizacja ślizgu brzusznego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu brzusznego kości piszczelowej względem kości udowej dla poprawy wyprostu stawu kolanowego. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia przodem, a jego podudzie oraz rzepka wystają poza krawędź leżanki. Terapeuta stoi zwrócony w kierunku strony przyśrodkowej podudzia dziecka. Dystalna część uda stabilizowana jest pasem stabilizacyjnym na stole. Lewa dłoń terapeuty obejmuje od strony grzbietowej dystalną część podudzia dziecka i przytrzymuje ją przy swoim ciele. Prawa dłoń terapeuty również od strony grzbietowej obejmuje dystalnie od szpary stawowej boczną, proksymalną część podudzia dziecka. Terapeuta w tej pozycji obniża delikatnie ciężar swojego ciała, uginając nieznacznie stawy kolanowe. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dobrzusznie. Zastosowanie: Przy ograniczonym ruchu wyprostu w stawie kolanowym. Podczas terapii przyśrodkowej części stawu terapeuta stoi zwrócony w kierunku bocznej strony podudzia, obejmując proksymalną, przyśrodkową część. Przyśrodkowa i boczna część stawu muszą być w tym przypadku leczone oddzielnie. Szczególnie istotne jest to, aby podczas mobilizacji unikać komponenty toczenia w stawie, ponieważ może to doprowadzić do kompresji powierzchni stawowych i spowodować nasilenie dolegliwości bólowych. Mobilizację można stosować w submaksymalnym zakresie wyprostu w stawie kolanowym. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchu wyprostu w stawie kolanowym. Ćwiczenie 3. Mobilizacja ślizgu grzbietowego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu grzbietowego kości piszczelowej względem kości udowej dla poprawy ruchu zgięcia w stawie kolanowym. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia tyłem, a jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Terapeuta stoi zwrócony w kierunku przyśrodkowej strony podudzia dziecka. Dystalna część uda dziecka ustabilizowana na stole. Lewa dłoń terapeuty obejmuje dystalną część podudzia dziecka od strony brzusznej i stabilizuje ją przy ciele. Prawa dłoń terapeuty obejmuje proksymalnie boczną część podudzia dziecka, dystalnie od szpary stawowej. Kierunek ruchu: Podudzie – dogrzbietowo. Zastosowanie: W przypadku ograniczenia ruchu zginania w stawie kolanowym. Podczas terapii przedziału przyśrodkowego stawu kolanowego terapeuta stoi zwrócony w kierunku bocznej strony podudzia dziecka, obejmując jego proksymalną, przyśrodkową część. Zarówno przyśrodkowy, jak i boczny przedział stawu kolanowego muszą być w tym przypadku leczone oddzielnie. Szczególnie istotne jest to, aby podczas mobilizacji unikać komponenty toczenia w stawie, ponieważ może to doprowadzić do kompresji powierzchni stawowych i spowodować nasilenie dolegliwości bólowych. Mobilizację można stosować w submaksymalnym zakresie zgięcia w stawie kolanowym. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchu zgięcia w stawie kolanowym. Ćwiczenie 4. Mobilizacja ślizgu dobocznego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu dobocznego kości piszczelowej względem kości udowej. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia na boku na stole terapeutycznym. Jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Lewa dłoń terapeuty obejmuje od strony przyśrodkowej dystalną część podudzia dziecka i przytrzymuje ją przy ciele. Prawa dłoń terapeuty od strony przyśrodkowej obejmuje proksymalną część podudzia dziecka dystalnie od szpary stawowej. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – dobocznie. Zastosowanie: W przypadku ograniczonego zginania i prostowania w stawie kolanowym oraz deformacji szpotawej stawu kolanowego. Mobilizację można wykonywać w różnym zakresie zgięcia stawu, w zależności od występującego w danej wartości kątowej zgięcia ograniczenia ślizgu dobocznego kości piszczelowej. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchomości w stawie kolanowym, poprawa ślizgu bocznego w stawie kolanowym. Ćwiczenie 5. Mobilizacja ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej Cel: Odtworzenie ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej względem kości udowej. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia na boku na stole terapeutycznym. Jego podudzie wystaje poza krawędź stołu. Terapeuta chwyta swoją lewą dłonią dystalną część podudzia od strony bocznej i podtrzymuje ją przy ciele. Prawa dłoń chwyta proksymalną część podudzia dziecka od strony bocznej dystalnie, bezpośrednio za szparą stawową. Kierunek ruchu: Kość piszczelowa – przyśrodkowo. Zastosowanie: W przypadku ograniczonego zginania i prostowania w stawie kolanowym oraz w leczeniu deformacji koślawej stawu kolanowego. Mobilizację można wykonywać w różnym zakresie zgięcia stawu, w zależności od występującego w danej wartości kątowej zgięcia ograniczenia ślizgu przyśrodkowego kości piszczelowej. Liczba powtórzeń: 3 × od 7 sekund do 1,5 minuty. Oczekiwany efekt: Poprawa zakresu ruchomości w stawie kolanowym, poprawa ślizgu przyśrodkowego w stawie kolanowym. Ćwiczenie 6. Technika mobilizacji z ruchem MWM (mobilisation with movement) według Mulligana dla poprawy wyprostu stawu kolanowego i/lub zmniejszenia bólu podczas ruchu wyprostu Cel: Poprawa zakresu ruchu wyprostu stawu kolanowego. Pozycja wyjściowa: Dziecko znajduje się w pozycji leżenia tyłem na stole terapeutycznym. Terapeuta staje z boku leżanki od strony leczonej kończyny dolnej. Staw kolanowy dziecka znajduje się w zgięciu ok. 20–30°. Pas mobilizacyjny przełożony jest od strony tylnej na proksymalnym końcu podudzia dziecka, dystalnie od szpary stawowej stawu kolanowego, naciągnięty na plecach terapeuty w taki sposób, aby wektor siły mobilizacyjnej przebiegał równolegle do wklęsłej powierzchni stawowej na kości piszczelowej. Lewa ręka terapeuty obejmuje od strony brzusznej dystalny koniec podudzia dziecka, podczas gdy prawa ręka stabilizuje udo w części dystalnej (rys. A). Sposób wykonania ćwiczenia: Terapeuta stosuje korekcyjny ślizg brzuszny kości piszczelowej względem kości udowej poprzez napięcie pasa i prosi o wykonanie czynnego ruchu wyprostu stawu kolanowego, obserwując, czy podczas wykonywania ruchu pojawiają się dolegliwości bólowe (rys. B). Jeżeli podczas wykonania czynnego ruchu wyprostu z korekcją nie pojawi się ból, terapeuta może kontyn... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma ...i wiele więcej! Sprawdź
23 Budowa anatomiczna Minie otaczajce staw kolanowy od przodu. misie napinacz powizi szerokiej. misie krawiecki. misie prosty uda. misie obszerny przyrodkowy. misie obszerny poredni. misie obszerny boczny. warstwa powierzchowna warstwa gboka. 24 Budowa anatomiczna Minie otaczajce staw kolanowy od tyu (grne) misie pcignisty. misie smuky
Leczenie W okresie przedoperacyjnym pacjent powinien być poinformowany na temat zabiegu operacyjnego i w fazach usprawniania zwraca się uwagę na aktywne zaangażowanie pacjenta w program usprawniania po operacji. Dobra opieka przedoperacyjna i porozumienie pacjenta z zespołem leczącym gwarantują łagodne przejście przez proces leczenia pooperacyjnego. Celem leczenia usprawniającego jest uzyskanie pełnej lub możliwie maksymalnej sprawności fizycznej i psychicznej, a w miarę możliwości przywrócenie jak największej ruchomości w stawach oraz siły i wytrzymałości mięśni. Kolejnymi celami są: korygowanie nieprawidłowych nawyków ruchowych i wad postawy ciała wynikających z trwania choroby zwyrodnieniowej. Program leczenia powinien być wysoce zindywidualizowany, zbudowany na okres całego zaplanowanego leczenia, zarówno w warunkach oddziału dziennego, stacjonarnego, jak i w warunkach ambulatoryjnych. Pierwszy okres leczenia, poza częścią diagnostyczną, skupiony jest głównie na poprawieniu ogólnej wydolności chorego, działaniu przeciwbólowym i wspomaganiu wykonywania czynności codziennych i sposobu poruszania się. W okresie tym powinno się przekonać chorego o konieczności redukcji obciążania chorych stawów nośnych (stawów biodrowych, kolanowych, a także skokowych). W zależności od objawów i rodzaju uszkodzeń, chirurg podejmuje różne decyzje terapeutyczne, np. częściowe uszkodzenie więzadła pobocznego przyśrodkowego - można leczyć zachowawczo przez unieruchomienie i odpowiednią rehabilitację. Jednak w przypadku całkowitego rozerwania więzadło poboczne należy naprawić chirurgicznie. Uszkodzenia kompleksu tylno-bocznego z zasady leczy się operacyjnie. Inne podejście obowiązuje przy uszkodzeniach więzadeł krzyżowych, gdzie możliwość pierwotnej naprawy występuje sporadycznie. Najczęstszym rozwiązaniem problemu niestabilności kolana wynikającej z uszkodzenia więzadeł krzyżowych - jest odtworzenie więzadła czyli jego rekonstrukcja. Mechanizm urazu: Najczęściej spotykany przypadek to uderzenie w staw kolanowy od strony zewnętrznej (bocznej) przy lekko zgiętym i obciążonym kolanie lub w stopę od wewnątrz (od stopy przyśrodkowej). Uderzenie w staw od strony wewnętrznej(przyśrodkowej) lub w stronę od zewnątrz(od strony bocznej) przy obciążonym i lekko zgiętym; uszkodzeniu ulega więzadło poboczne strzałkowe (boczne). Bardziej ciężki uraz- naruszenie więzadła krzyżowego i przedniego i tylnego. Powstaje wtedy niestabilność boczna i przednio-tylna. Po nadmiernym wyproście(uderzenie w staw od przodu) lub zgięciu (upadek na zgięte kolano), kombinacja uszkodzeń więzadeł krzyżowych, pobocznych i tylnej części torebki stawowej. Częstym przypadkiem jest uraz skrętny bez kontaktu. Przy skręcie tułowia, zgiętym kolanie, gdy stopa jest ustalona do podłoża w przypadku mocnym wbiciu korków w trawę boiska, uszkodzeniu ulegają więzadła.
Dwa symetryczne stawy : kłykcie potyliczne + dołki stawowe górne kręgu szczytowego. Błona szczytowo potyliczna przednia i tylna. Prosty. Kłykciowy. Dwuosiowy. Oś poprzeczna (zginanie i prostowanie głowy) Oś strzałkowa. (zgięcia w bok) Staw głowowy dolny szczytowo obrotowy (articulatio atlantoaxiales)
Choroba stawów spowodowana postępującym uszkodzeniem chrząstek stawowych występuję bardzo często. Czynnikami ryzyka jej wystąpienia są: urazy stawowe, ciężka fizyczna praca, zwłaszcza związana z częstym kucaniem, słabość mięśni okołostawowych, nadwaga i otyłość, nadciśnienie i cukrzyca. Zagrożone szczegónie są osoby w podeszłym wieku. Dotyka ona szczególnie kobiet. Charakteryzuje się nieodwracalnym uszkodzeniem chrząstek stawowych i kolagenu, zmianach w błonie maziowej stawu, zmianami zapalnymi i uszkodzeniem kości, bezpośrednio pod chrząstką stawową. Choroba jest dziedziczona genetycznie, choć dokładny mechanizm dziedziczenia nie jest znany. upośledzający ból stawu z ograniczeniem wydolności chodu ból w spoczynku częste obrzęki stawu związane zwłaszcza z wysiłkiem blokowania w stawie sztywność stawowa niestabilność i utykanie na chorą kończynę zmiana osi stawu (wykrzywienie) ograniczenie zakresu ruchu w stawie Badania Wykonwyane są zdjęcia RTG stawu, koniecznie w obciążeniu, czyli na stojąco, a najczęściej wykonywane są projekcje przednio-tylna oraz boczna. Na zdjęciach widoczne są zwężenie szczeliny stawu, wyrośla kostne (osteofity), brak chrząstki stawowej, zwapnienia pod pozostałą chrząstką, torbiele w kościach. Leczenie nieoperacyjne czyli zachowawcze niesteroidowe leki przeciwzapalne rehabilitacja edukacja o sposobach zapobiegania ćwiczenia pod okiem rehabilitanta w domu redukcja masy ciała, zwłaszcza u pacjentów z BMI>25 leki wspomagające chrząstkę stawową (glukozamina, chondroityna) preparaty kwasu hialuronowego czynniki wzrostu komórki macierzyste Leczenie operacyjne artroskopia w przypadkach objawowych uszkodzeń niektórych składowych stawu, np. łąkotek osteotomia HTO (ang. high tibial osteotomy) - wskazana u młodszych pacjentów z zajętym jednym przedziałem stawu kolanowego operacje artrodiatazy - nowoczesne metody leczenia pozwalające odciążyć chory przedział, przez wszczepienie specjalnego “amortyzatora” pod skórę endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa - wskazana u młodszych pacjentów z zajętym jednym przedziałem stawu kolanowego endoprotezoplastyka całkowita stawu kolanowego - wskazana w najcięższych przypadkach, u pacjentów u których zawiodło dotychczasowe leczenie
\n \nochrania od przodu staw kolanowy
Charakterystyka produktu. Nasz uniwersalny aparat 4-Scope (AM-KDX-01/1RE) to optymalne zaopatrzenia pooperacyjne po zabiegach artroskopowych. Nasza orteza jest wyrobem bardzo lekkim o ażurowej konstrukcji, co zdecydowanie ułatwia użytkowanie jej po operacji. Wyposażono ją w dwie monocentryczne szyny boczne z regulacją kąta zgięcia i
Zwyrodnienie stawu kolanowego, czyli gonartroza jest częstą przyczyną bólu kolana. Choroba ta stopniowo uszkadza staw, co może w końcu prowadzić do konieczności jego wymiany na metalową protezę. Aby dłużej cieszyć się swoim własnym kolanem lub nawet uniknąć operacji należy odpowiednio wcześnie zastosować nowoczesną w przypadku bardzo ciężkich i nieodwracalnych uszkodzeń kolana, w których wszczepienie endoprotezy jest konieczne, dobrze dobrane leczenie pozwala znacznie zwiększyć komfort podczas oczekiwania na Przyczyny, BadaniaObjawyPierwsze objawy zwyrodnienia stawu kolanowego mogą być odczuwane około 45. roku życia. W miarę upływu czasu dolegliwości nasilają się, zwłaszcza kiedy choroba nie jest właściwie leczona. Główne objawy to:Ból kolana podczas chodzenia. Dolegliwości nasilają się podczas obciążania kolana, szczególnie chodzenia i zmniejszają się podczas kolana w spoczynku. Jeżeli w stawie rozwinie się zapalenie, ból pojawia się także w spoczynku i jest wtedy najbardziej odczuwalny wcześnie rano, po wstaniu z łóżka. Ból może zmniejszać się po rozchodzeniu oraz przyjęciu leków Kolano staje się sztywne, a jego zakres ruchu maleje. W ciężkim zwyrodnieniu nie można całkowicie zgiąć lub wyprostować kolana, gdyż wytwarza się w nim chrupanie i strzykanie w kolanie pojawiające się podczas ruchów w Spuchnięte kolano może być też ciepłe w dotyku i czasem zaczerwienione. Są to oznaki stanu chodu. Ból i ograniczenie ruchu powodują utykanie, niepewny chód oraz trudności w chodzeniu po Długo trwająca choroba zwyrodnieniowa prowadzi do osłabienia mięśni staw kolanowy składa się z dobrze do siebie pasujących powierzchni kości udowej, piszczelowej oraz rzepki. Powierzchnie te są gładkie i wyścielone warstwą ochronnej chrząstki, która pełni funkcję amortyzatora. Dzięki temu ruchy w stawie są płynne i bezbolesne. Powstające podczas użytkowania stawu niewielkie uszkodzenia są naprawiane przez organizm. Niestety, wraz z upływem lat zdolność do regeneracji maleje i uszkodzenia w stawie mogą stopniowo narastać. Chrząstka zużywa się, co sprawia, że powierzchnie stawowe trą o siebie podczas chodzenia powodując ból i sztywność kolana. Wokół stawu narastają też wyrośla kostne zwane osteofitami, które mogą dodatkowo utrudniać ruchy w kolanie oraz powodować choroby przyśpieszają:Deformacje stawów. Zdeformowany staw będzie zużywał się szybciej, podobnie jak opona na źle ustawionym kole samochodu. Dlatego też tak zwane krzywe, czyli koślawe lub szpotawe kolana ulegają degeneracji znacznie szybciej uszkodzenia stawu takie jak uszkodzenie łąkotki lub więzadeł krzyżowych zaburzają działanie kolana przyśpieszając tym samym jego eksploatacja. U wyczynowych sportowców ilość i częstość urazów może przekroczyć zdolności regeneracyjne stawów prowadząc do ich wcześniejszego rozkład sił. Różnica długości nóg, skrzywienie boczne kręgosłupa (skolioza) lub osłabienie jednej kończyny zwiększa obciążenie i zużycie jednego ze stawów. Zapalenie stawu kolanowego wywołane przez takie choroby jak reumatoidalne zapalenie stawów lub dna genetyczne. Skłonność do choroby zwyrodnieniowej może być Dźwiganie dodatkowych kilogramów przez dłuższy czas prowadzi do szybszego postępu zmian postawienia diagnozy najczęściej wystarczają zdjęcia rentgenowskie stawu kolanowego. W niektórych przypadkach lekarz może zlecić rezonans magnetyczny lub artroskopię. U części pacjentów wykonuje się badania laboratoryjne takie jak czynnik reumatoidalny, poziom kwasu moczowego, OB, CRP i morfologia krwi leczenie stawu kolanowego (zastrzyki dostawowe)Najskuteczniejszą drogą podania leku jest jego bezpośrednie wstrzyknięcie do stawu. Dzięki temu 100% podanego leku dociera tam, gdzie powinno. Podczas wykonywania zastrzyku można dodatkowo usunąć ze stawu zapalny płyn. Odpowiednie znieczulenie i specjalna technika podania sprawiają, że bolesność takich zabiegów jest minimalna. Zastosowanie monitorowania za pomocą fluoroskopii daje pewność, że lek zostaje precyzyjnie podany nie tylko do wnętrza stawu, ale dokładnie pomiędzy uszkodzone zależności od stanu pacjenta do stawu kolanowego podaje się leki ochraniające chrząstkę (wiskosuplementacja), hamujące zapalenie oraz stymulujące regenerację stawu. Zastrzyki uśmierzają ból, hamują postęp choroby i zmniejszają hialuronowyStaw można porównać do zawiasu, który aby prawidłowo działać musi być dobrze naoliwiony. Zwyrodnienie stawu kolanowego wiąże się z niedoborem mazi stawowej, która stanowi naturalny smar. Jego zamiennikiem jest kwas hialuronowy, który nadaje poślizg oraz ma działanie amortyzacyjne. Dzięki temu zmniejsza się tarcie w stawie, przez co poprawia się zakres i płynność ruchów oraz zmniejsza się endoprotezaPłynna endoproteza mazi stawowej to hydrożel, który zawiera trójwymiarowy poliakrylamid oraz jony srebra. Zapewnia on ochronę chrząstki oraz przywraca prawidłowe smarowanie w sterydowyPodany do stawu steryd powoduje wygaszenie zapalenia co przekłada się na zmniejszenie bólu oraz obrzęku stawu. Dzięki temu zmniejsza się sztywność kolana przez co możliwe jest rozpoczęcie efektywnej bogatopłytkoweOsocze płytkowe otrzymuje się z krwi pacjenta. Stymuluje ono regenerację stawu poprzez wydzielanie czynników wzrostu oraz przyciąganie komórek w odciążeniuZmiany zwyrodnieniowe narastają poprzez brak ruchu oraz nadmierne obciążenie stawu. Aby im przeciwdziałać musimy więc zapewnić ruch w odciążeniu. Pomagają w tym:Laska. Chodzenie o lasce trzymanej po zdrowej stronie odciąża chore Jazda na rowerze poprawia zachować ruchomość w stawie oraz zwiększa siłę mięśni. Wysiłek aerobowy poprawia też pracę serca oraz pomaga zrzucić zbędne sportowe. Dobrze dobrane, wysokiej jakości obuwie sportowe zapewnia amortyzację oraz dobrane ćwiczenia wzmacniają mięśnie oraz poprawiają ruchomość w stawie. Najlepiej rozpocząć je pod okiem doświadczonego masy ciała najczęściej znacznie zmniejsza dolegliwości oraz spowalnia postęp choroby poprzez odciążenie kolan. Łatwiej i bezpieczniej jest odchudzać się pod okiem dietetyka. Warto w tym czasie wykonywać odpowiednie ćwiczenia, które przeciwdziałają spadkowi siły i masy mięśniowej oraz przyśpieszają spalanie tkanki zawierają składniki potrzebne do odbudowy chrząstki oraz substancje przeciwzapalne:kurkumaolej lnianyimbirkadzidłowiecSkładniki potrzebne do odbudowy chrząstki:glukozaminachondroitynakwas hialuronowyhydrolizowany kolagenLeczenie farmakologiczneTabletki lub zwykłe zastrzyki domięśniowe mają działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne. Działają one ogólnie, czyli na cały organizm i tylko pewien ich procent dociera do operacyjneJeżeli zmiany zwyrodnieniowe doprowadzą do ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia stawu przeprowadza się operację wymiany stawu na sztuczny, czyli wszczepienia endoprotezy stawu pewnych okolicznościach przeprowadza się operację mającej za celu przywrócenie prawidłowej funkcji i stabilności kolana, aby spowolnić proces wielu przypadkach konieczność wymiany stawu można odłożyć w czasie lub nawet jej uniknąć, jeżeli odpowiednio wcześnie rozpocznie się leczenie mające na celu ochronę chrząstki. Zobacz także:Ból biodra – przyczyny, objawy, badaniaZwyrodnienie stawu biodrowego – objawy, przyczyny, leczenieBól głowy – przyczyny, objawy, leczenieBól kolana – przyczyny, objawyZwyrodnienie stawu kolanowego – objawy, przyczyny, leczenieBól pleców – ból kręgosłupa i krzyżaBól pod łopatką: objawy, przyczyny, leczenie bóluBól pośladka – przyczyny, objawy, leczenie bóluBól przy przewracaniu się z boku na bok – przyczynyDyskopatia kręgosłupa – objawy, leczenie, rehabilitacjaEntezopatia – przyczyny i leczenieFibromialgia: leczenie i przyczynyKorzonki nerwowe: przyczyny, objawy, leczenieZapalenie korzonków nerwowych – gdzie są, objawy, leczenie bóluŁokieć tenisisty: objawy, przyczyny, leczenieMięsień gruszkowaty – zapalenie, zespół objawów, leczeniePrzepuklina kręgosłupa: przyczyny, leczeniePrzepuklina kręgosłupa – objawySekwestracja krążka międzykręgowego (dysku)Przewianie: objawy, przyczyny, leczeniePunkty spustowe – objawy, mapa, terapiaRwa barkowa (rwa ramienna): objawy, przyczyny, leczenie bóluRwa kulszowa – objawy, przyczyny, leczenieUcisk na korzenie nerwowe – zespół korzeniowyZapalenie stawu krzyżowo biodrowego – objawy, ból, testy, blokadaZwężenie kanału kręgowegoZwyrodnienie kręgosłupa: przyczyny, leczenieBól kolan – rodzaje bólu i leczenie – WibroterapiaBól kolan może mieć różnorodne podłoże: reumatyczne, zwyrodnieniowe, przeciążeniowe, neurologiczne, może też wynikać z urazu. Jeżeli zastanawiasz, się dlaczego boli Cię kolano, to odpowiedź znajdziesz w artykule. Prezentujemy najczęstsze przyczyny bólu kolan wraz z towarzyszącymi mu objawami oraz listą postępowań leczniczych. Przytaczamy też wyniki badań dotyczących wpływu wibroterapii na redukcję kolan spowodowany urazemJednym z najczęstszych urazów jest skręcenie kolana. Może ono wiązać się z urazami wewnętrznymi w kolanie, które bardziej szczegółowo opiszemy dalej – uszkodzeniem łąkotek i więzadeł krzyżowych lub naciągnięciem przyczepów więzadeł pobocznych. Skręceniu kolana towarzyszy prawie zawsze obrzęk. Ból pojawia się przede wszystkim podczas chodzenia i uciskania struktur, które uległy uszkodzeniu. Budowa stawu kolanowegoLeczenie zależy od stopnia skręcenia stawu kolanowego: w przypadku stopnia I wystarczy tylko ograniczyć aktywność rekreacyjną na kilka tygodni, a najcięższe skręcania mogą wymagać interwencji chirurgicznej. Skręcenie kolana – jak już wspomnieliśmy – może skutkować uszkodzeniem różnych struktur stawu, ale może też dojść do ich niezależnego względu na obszar, w jakim doszło do uszkodzeń, wyróżniamy:uszkodzenia więzadłowe,uszkodzenia łąkotek,uszkodzenia chrząstki stawowej,zwichnięcia więzadeł to przede wszystkim naciągnięcia lub naderwania więzadeł pobocznych lub krzyżowych. Dochodzi do nich w przypadku skręcenia kolana. Jeśli uraz dotyczy więzadeł pobocznych, to ból pojawia się podczas próby skręcenia kolana, natomiast w przypadku więzadeł krzyżowych dolegliwości bólowe obejmują przednią część kolana. Tego typu uszkodzenia leczy się zachowawczo, czyli zalecane jest ograniczenie ruchomości, zastosowanie opasek elastycznych, ewentualnie chłodzeniu okolic, w których występuje łąkotek wywołuje ból w bocznej i przyśrodkowej części stawu kolanowego, szczególnie podczas skrętu zgiętego kolana. Cechą charakterystyczną jest także uczucie “przeskakiwania” w kolanie. Często urazowi towarzyszy obrzęk. W przypadku niewielkich uszkodzeń stosowane jest leczenie zachowawcze (orteza) oraz zabiegi fizykalne. Jeśli uszkodzenie jest poważne, to konieczne może być leczenie chrząstki stawowej najczęściej posiadają charakter przeciążeniowy i objawiają się uczuciem blokowania w stawie. Często uszkodzeniu towarzyszy trzeszczenie, nazywane też “chrzęszczeniem”. Nasilenie bólu uzależnione jest od stopnia uszkodzenia chrząstki, a urazowi towarzyszy obrzęk. Leczenie w tym przypadku także uzależnione jest od stopnia uszkodzenia struktur. Głównym celem jest zmniejszenie obrzęku i bólu. Pacjent na pewno musi ograniczyć ruchomość, włączane jest leczenie farmakologiczne oraz rehabilitacja. W najcięższych urazach konieczne jest leczenie rzepki w wyniku urazu najczęściej dotyka dzieci i młodzież, a u dorosłych zdarza się przede wszystkim wtedy, gdy występują dodatkowe czynniki, takie jak koślawość kolan czy dysplastyczne kolana (posiadające nieprawidłowości w ukształtowaniu stawu rzepkowo-udowego). Efektem zwichnięcia rzepki jest ból w części przyśrodkowej kolana, obrzęk i ograniczenie ruchomości. Przesunięcie/wyskoczenie rzepki ze stawu jest najczęściej widoczne gołym okiem i bardzo bolesne, w większości wypadków wraca ona jednak na swoje miejsce. Sporadycznie rzepka może zablokować się poza stawem kolanowym. W jednym i drugim przypadku konieczna jest wizyta u lekarza i badanie USG/RTG, aby ocenić stopień uszkodzeń wewnętrznych w kolanie. Ból kolan wynikający z przeciążeniaDo przeciążenia kolan dochodzi w wyniku intensywnego uprawiania sportu (dotyczy to nie tylko sportowców profesjonalnych, ale też amatorów, którzy nagle zaczynają intensywnie trenować), ciężkiej pracy fizycznej oraz długiego przyjmowania jednej pozycji (stania, klęczenia, kucania). Ból przeciążeniowy pojawia się również częściej u osób z nadwagą albo u kobiet w zaawansowanej biegacza – jeden z najczęściej występujących urazów u sportowców. Związany jest z przeciążeniem stawu przeciążenia kolana jest stan zapalny, który wywołuje ból nasilający się podczas chodzenia czy zginania kolana. Ograniczona jest także ruchomość i można odczuwać sztywność w stawie może się wydawać, że przeciążenie kolana nie jest zbyt poważną dolegliwością, to jednak nie można jej lekceważyć. Następstwem przeciążenia mogą być bowiem uszkodzenia takich struktur jak więzadła czy stawy lub zapalenie kaletki maziowej przeciążonych kolan na początku ma charakter zachowawczy – ograniczenie ruchu i przeciążeń, okłady i kompresy (więcej piszemy o tym w artykule: Domowe sposoby na ból kolan), ale po ustaniu stanu zapalnego warto włączyć fizjoterapię i kinezyterapię (ćwiczenia fizyczne). Dzięki temu będzie można wrócić do sportu czy aktywności kolan o charakterze zwyrodnieniowymChoroba zwyrodnieniowa stawów kolanowych dotyczy dużego odsetka osób po 60. roku życia. W Polsce do tej pory nie zostały przeprowadzone szczegółowe badania, ale szacuje się, że na chorobę zwyrodnieniową stawów w naszym kraju cierpi ok. 2 miliony osób. Dotyczy to wszystkich stawów, ale najczęściej właśnie kolanowych, następnie biodrowych i stawów zwyrodnieniowa stawów kolanowych wiąże się z degeneracją i ubytkiem chrząstki stawowej. Ta degeneracja to rozmiękanie, włókienkowatość i owrzodzenia chrząstki. Patologiczne zmiany zauważalne są także w podchrzęstnej tkance kostnej. Staw kolanowy objęty zmianami zwyrodnieniowymi w porównaniu do zdrowego stawuObjawem choroby zwyrodnieniowej stawów jest ból, zwiększający się podczas ruchu oraz ucisku, ograniczenie ruchomości w stawie, trzeszczenie, a czasem także obrzęk. Charakterystycznym symptomem jest także uczucie sztywności w stawie po dłuższym siedzeniu, staniu lub po przebudzeniu. Z czasem mogą pojawić się też problemy z wyprostowaniem nogi w obejmuje szereg działań: począwszy od edukacji, wdrożenia postępowania profilaktycznego, by zahamować/spowolnić procesy degradacyjne, przez rehabilitację: zabiegi fizykalne, kinezyterapię (ćwiczenia fizyczne), masaże, aż do leczenia farmakologicznego oraz zabiegów fizykalnych, najczęściej stosowanymi w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego, są: elektroterapia, laseroterapia, ultradźwięki, magnetoterapia, jono- i fonoforeza, krioterapia i leczenie ciepłem. W warunkach domowych można także korzystać z zabiegów wibroterapii, czyli terapii wibracjami. Jak wynika z jednego z licznych badań, pojedyncza sesja wibracyjna przeprowadzona u osób z chorobą zwyrodnieniową stawów kolanowych zmniejszyła średnio o 28% natężenie bólu podczas wchodzenia na stopień, o 11% szybkość jego pokonywania oraz o 8% szybkość chodu. Szczegóły badania przedstawiamy w artykule: Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego a wibroterapia. Ponadto wibroterapia może być skutecznym wsparciem w rehabilitacji i regeneracji kolan w przypadku różnego typu urazów. Więcej informacji na ten temat prezentujemy w artykule: Wpływ wibroterapii na rehabilitację i regenerację kolan. Ból kolan a choroby reumatyczneKolejną niezwykle dokuczliwą i trudną do leczenia przyczyną przewlekłego, nawracającego bólu kolan są choroby reumatyczne: reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) lub zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK). Ból spowodowany chorobami reumatycznymi ma charakter nawracający: pojawia się podczas zwykłej aktywności, można powiedzieć, że “bez przyczyny” (przeciążenia, zbyt długiego przyjmowania jednej pozycji itp.). Bardzo często towarzyszy mu obrzęk i zaczerwienienie kolana, a także uczucie sztywności. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa jest chorobą trudną do rozpoznania i występuje przede wszystkim u osób młodych, natomiast reumatoidalne zapalenie stawów najczęściej dotyka osoby między 30. a 50. rokiem życia, Leczenie chorób reumatycznych opiera się w Polsce najczęściej na farmakoterapii. Osoby chore rzadziej sięgają się po rehabilitację, a szkoda, bo ta może przynieść długotrwałą poprawę i nie generuje efektów ubocznych. Do dyspozycji mamy wiele różnych metod fizykalnych, ultradźwięki, elektroterapię, krioterapię, hydroterapię, magnetoterapię. Badacze zaobserwowali także pozytywny wpływ zabiegów wibroterapii. Więcej piszemy o tym w artykule: Korzyści z wibroterapii u osób z Reumatoidalnym Zapaleniem Stawów. Z badań wynika, że aż 63% osób poddanych sesjom wibroterapii wskazało na ogólną poprawę stanu zdrowia oraz zmniejszenie ogólnego kolan w nocy – co jest przyczyną?Najbardziej niezrozumiałym rodzajem bólu kolana jest ból, który odczuwamy w nocy. Dlaczego kolano boli, skoro odpoczywa? Przyczyny bólu kolan podczas spoczynku, np. w nocy, w trakcie snu, mogą być różne. Bóle, które przez pacjentów określane są jako “nagłe” i “rozdzierające” mogą mieć podłoże w systemie nerwowym, np. ucisku korzeni nerwowych odchodzących od rdzenia kręgowego. Z kolei bóle o mniejszym nasileniu, ale bardziej długotrwałe mogą być związane ze stanem zapalnym w obrębie stawu kolanowego. Czasem wynikają także z przeciążenia lub przetrenowania. Ból kolan w nocy może także nasilać się przy chorobach reumatycznych. Wtedy najczęściej towarzyszy mu poranna sztywność stawów. PodsumowanieJak widać – bez dokładnego wywiadu i badań obrazowych bardzo trudno jest jednoznacznie scharakteryzować przyczyny bólu kolan, dlatego zawsze należy udać się na konsultację lekarską lub do fizjoterapeuty. Różne schorzenia mają bardzo podobne obecnie bardzo wiele dostępnych metod i sposobów radzenia sobie z bólem kolana, ale aby walczyć z nim skutecznie niezbędna jest odpowiednia diagnoza ortopedy. Pamiętaj, że interwencja chirurgiczna jest ostatecznością i zapytaj swojego lekarza o alternatywne sposoby leczenia. Źródła: 1. Trzaska T., Najczęstsze urazy stawu kolanowego, Medical Tribune 09/ Klimiuk Kuryliszyn-Moskal A., Choroba zwyrodnieniowa stawów, Reumatologia pod red. Mariusza Puszczewicza, Warszawa 2016, s. Salmon J, Rope J., Tillman M., Does acute whole-body vibration training improve the physical performance of people with knee osteoarthritis?, Journal of Strength and Conditioning Research 2012 26(11)/2983–29894. Prioreschi A., Makda M., Tikly M., McVeigh J., In Patients with Established RA, Positive Effects of a Randomised Three Month WBV Therapy Intervention on Functional Ability, Bone Mineral Density and Fatigue Are Sustained for up to Six Months. PloS one 2016 DOI: kolana – co może być przyczyną i jak się go pozbyć?Ból kolan to jeden z najczęstszych powodów, z którym zgłaszamy się do lekarza. Uprzykrza życie nie tylko osobom starszym, ale też prowadzącym siedzący tryb życia czy sportowcom. Może towarzyszyć dziesiątkom schorzeń o różnej etiologii, od urazów mechanicznych i przeciążeń, po zwyrodnienie stawów i stany zapalne. Wcześnie zdiagnozowana przyczyna bólu kolan daje szansę na podjęcie odpowiedniego leczenia i kolan to bardzo ogólne i szerokie pojęcie dolegliwości związanych ze strukturami budującymi kolano. Kolano, wraz z więzadłami i mięśniami tworzy największy i najbardziej skomplikowany staw w organizmie ludzkim. Dzięki niemu możliwe jest chodzenie, wstawanie i stanie, a więc możliwość ruchu i poczucie stabilności. Aby zrozumieć skąd bierze się ból kolan, konieczna jest wiedza o budowie stawu kolanowego. Staw kolanowy składa się z kości piszczelowej, kości udowej, rzepki oraz łąkotek. Te ostatnie zmniejszają tarcie o siebie powierzchni stawowych, rozprowadzają maź w kolanie i amortyzują staw. Chrząstka stawowa pokrywa zakończenia kości i umożliwia elastyczny ruch w kolanie. Natomiast rzepka, czyli trójkątna kość znajdująca się z przodu kolana, ochrania staw któryś z elementów kolana przestanie współpracować z pozostałymi, zwykle objawia się to pojawieniem się bólu. Uszkodzenie łąkotki może powstać w czasie prostowania zgiętego kolana i jego rotacji lub podczas przeprostów. Często zjawisko to występuje u osób starszych w trakcie wykonywania przysiadów, co prowadzi do zablokowania kolana i bólu w kolanie po części przyśrodkowej. Ból ten może być potęgowany podczas wysiłku fizycznego. Chrząstka uszkadzana jest zwykle w wyniku urazu, kiedy kość uderza o kość i doprowadza do bolesności i sztywności stawu. Ból kolan może mieć charakter ostry np. po urazie albo zabiegu chirurgicznym lub przewlekły wynikający z przebiegu chorób np. zmian zwyrodnieniowo–zapalnych, przeciążenia, urazów mięśni, więzadeł i ścięgien. Może wymagać natychmiastowego leczenia albo ustępować samoistnie. Ból kolan – przyczyny Ból kolan zazwyczaj stanowi tylko jeden z objawów występującej dolegliwości. Najczęstszymi czynnikami predysponującymi do pojawienia się bólu kolan są: Podeszły wiek. Wraz z wiekiem dochodzi do pogłębiania się zmian degeneracyjnych w stawie, co skutkuje bólem pod kolanem. Osoby starsze często doświadczają bólów kolan z powodu choroby zwyrodnieniowej stawów – po 70 roku życia schorzenie to występuje u 70 proc. osób starszych, szczególnie kobiet. Zwyrodnienia stawowe są zazwyczaj związane ze starzeniem się tkanki przewlekłe i ogólnoustrojowe. Bóle stawów kolanowych występują w ponad 200 jednostkach chorobowych z zakresu samej reumatologii, w artropatiach i reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS).Ból kolan u kobiet związany jest z częstszym występowaniem reumatoidalnego zapalenia stawów i choroby zwyrodnieniowej stawów, natomiast u mężczyzn ze zesztywniającym zapaleniem bakteryjne i grzybicze, w tym gruźlicze zapalenie masa ciała. Osoby z nadwagą i otyłością cierpią na bóle kolan spowodowane przeciążeniem stawu kolanowego i chorobą zwyrodnieniową stawów. Styl życia. Do bólu kolan predysponuje siedząca praca, ale też znaczna aktywność fizyczna i przeciążania związane ze zbyt intensywnymi i długimi treningami fizycznymi (zawodowi sportowcy). Bóle kolan mogą występować na każdym etapie życia. U dzieci i młodzieży są spowodowane doznanymi urazami wynikającymi z aktywności fizycznej, choć mogą się pojawić również w wyniku chorób zapalnych stawów z towarzyszącymi obrzękami i kolan może pojawiać się o różnych porach dnia i w różnym nasileniu, po konkretnych czynnościach i w spoczynku. Obserwacja tych zmiennych często umożliwia znalezienie przyczyn powstawania bólu kolan. Warto więc zwrócić uwagę na: Czas występowania bólu: ból nasilony w nocy i rano w spoczynku wynika ze sztywności porannej stawów (zapalne choroby reumatyczne) lub uszkodzenia mechanicznego stawu (choroba zwyrodnieniowa). Nasilenie bólu kolan: w chorobie zwyrodnieniowej stawów bóle kolan nasilają się przy chodzeniu, staniu, chodzeniu po schodach. Uczucie sztywności po zasiedzeniu się czy po wstaniu z łóżka, trzeszczenie w stawie i ograniczenie ruchomości. Wygląd stawu: zaczerwienienie zwykle świadczy o infekcji. Umiejscowienie bólu kolan Ból kolan bywa opisywany jest przede wszystkim w odniesieniu do miejsca występowania dolegliwości. Pacjenci często skarżą się więc na ból kolana z boku, przodu i z tyłu, ból pod kolanem i poniżej kolana, czy też ból kolan po wewnętrznej i zewnętrznej stronie. Pomimo znanej lokalizacji bólu, wciąż nie daje to jednoznacznej odpowiedzi, czego objawem jest ból, ale może pomóc diagnoście w postawieniu rozpoznania. Ból kolana przy zginaniu u młodych osób może być skutkiem urazu łąkotki – struktury kolana szczególnie narażonej na przeciążenia sportowe (grupą ryzyka są łyżwiarze figurowi, narciarze, tenisiści oraz piłkarze). Typowymi objawami, poza bólem, są charakterystyczne trzaski i wrażenie zablokowania stawu kolanowego. Poza łąkotką, innymi elementami budulcowymi kolan, których uszkodzenie skutkuje bólem kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu, są: więzadła, staw rzepkowo-udowy i chrząstki stawowe. Przyczyną bólu może być szybkie gromadzenie się wysięku, co określa się jako „woda w kolanie”. Ból kolana przy zginaniumoże być także pierwszą oznaką nowotworów kości oraz schorzeń ogólnoustrojowych, np. chorób tarczycy i cukrzycy. U osób starszych ból kolana przy zginaniu występuje po nocy, przy wstawaniu z łóżka. Towarzyszy temu specyficzny odgłos przeskakiwania w kolanie lub trzeszczenia. Dźwięk ten związany jest z tarciem o siebie powierzchni stawowych, gdy brakuje w nim nawilżającej pod kolanem z przodu związany jest z zespołem bólu rzepkowo– udowego. Doświadcza go średnio 1 na 3 młodych dorosłych w pewnym momencie swojego życia. Pojawia się też u osób z nadwagą i otyłością oraz osób z dużą aktywnością fizyczną ( tzw. “kolano biegacza”). Ból odczuwany jest w okolicach rzepki: pod, za, po bokach i poniżej rzepki. Ból pod kolanem z przodu określany jest jako tępy, zwłaszcza gdy występuje po długim siedzeniu ze zgiętym kolanem. Ból ten często utrudnia klękanie lub kucanie, nasila się podczas biegania, schodzenia ze schodów, skakania. Szacuje się, że 90 proc. pacjentów, którzy przychodzą do ortopedy z bólem pod kolanami z tyłu, doświadcza urazu z obrzękiem i opuchnięciem. Osoby starsze, po 70 roku życia, uskarżają się na nawracający, kłujący ból z tyłu kolana, towarzyszący im podczas spacerów, wchodzenia po schodach lub schodzenia z nich. Jego przyczyną są zmiany reumatyczne. Im staw kolanowy jest starszy, tym mniej jest komórek budujących i stanowiących oporę dla narządu ruchu. Stawy, mięśnie i kości ulegają zużyciu. Zanika przy tym mięsień czworogłowy uda, przez co chodzenie staje się znacznie trudniejsze niż w młodości i daje uciążliwe bóle zlokalizowane z tyłu lub z przodu kolana. Powodem bólu pod kolanem z tyłu po zginaniu może być również borelioza (znana też jako choroba z Lyme) – odkleszczowa choroba objawiająca się rumieniem wędrującym, wysoką gorączką i puchnięciem. Ból kolana po wewnętrznej stronie Ból kolana po wewnętrznej stronie dotyka co dziesiątą osobę po 50 roku życia. Często pojawia się w gonartrozie – zwyrodnieniu stawu kolanowego. Przyczynami schorzenia są: podeszły wiek, choroby ogólnoustrojowe (w tym autoimmunologiczne choroby tarczycy), predyspozycje genetyczne oraz zakażenia przebiegające z wysiękiem. Ból spowodowany jest utratą chrząstki stawowej, która zanikając, sprawia, że powierzchnie stawowe ocierają się o siebie. Inną przyczyną tego rodzaju bólu jest torbiel Bakera – cysta, która tworzy się w dole podkolanowym. Wypełniona substancją płynną, zwykle powstaje wskutek infekcji. Jeśli torbiel narasta, może powodować ból kolana po wewnętrznej stronie przy zginaniu oraz ból pod kolanem z tyłu. Dla tego rodzaju schorzenia cechami charakterystycznymi są niemożność zginania i uczucie ciepła w miejscu zmiany skórnej. Cysta zazwyczaj nie daje żadnych objawów, ale jeśli pęknie może wywołać silny ból podobny do bólu przy zapaleniu żył podudzia. Ból kolana po zewnętrznej stronie Ból kolana po zewnętrznej stronie, nasilający się rano, wraz z takimi objawami jak zesztywnienie kolan, uczucie ciepła w miejscu dolegliwości, stan podgorączkowy, apatia, rozdrażnienie i brak apetytu – to najważniejsze z całego spektrum objawów reumatoidalnego zapalenia stawów(RZS). Ból kolana u dzieci na ogół powstaje w wyniku urazów mechanicznych – podczas jazdy na rowerze czy nartach, upadku przy zabawie. Ważne, aby nie bagatelizować nawracających dolegliwości, gdyż szybka interwencja lekarza specjalisty może zapobiec rozwojowi poważnych zaburzeń chodzenia. Wysiłek fizyczny może prowadzić do uszkodzenia więzadła pobocznego – piszczelowego, które w warunkach fizjologicznych zapobiega koślawości nóg. U sportowców takich jak łyżwiarze, rolkarze, koszykarze i siatkarze dochodzi do naderwania więzadła krzyżowego przedniego z powodu dużej ilości ruchów skręcających. Na urazy narażona jest też łąkotka. Ból kolana po bieganiu wynika z kumulowania się płynu stawowego i powstawania kolan – diagnostyka Jeżeli dolegliwości związane z silnym bólem kolan podczas zginania, biegania, chodzenia, a nawet siedzenia nie znikną samoistnie po około 7 dniach, a ponadto w tym czasie wystąpi gorączka, pojawią się obrzęk i silne zasinienie lub zaczerwienienie, chory powinien koniecznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który w razie potrzeby wystawi skierowanie do specjalisty. Diagnostyka przyczyn wystąpieniu bólu kolan obejmuje wywiad lekarski, badanie przedmiotowe, czasem badania labolatoryjne i obrazowe. Ortopeda może wykonać badanie ultrasonograficzne (USG), rezonans magnetyczny (RM), rentgen (RTG) chorej kończyny lub tomografię komputerową (TK).Badanie USG może być pomocne w wykrywaniu uszkodzeń aparatu więzadłowego i obecności torbieli i wysięku. Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny pomagają diagnozować poważne urazy mechaniczne i zmiany reumatoidalne. Tomografia komputerowa obrazuje kości, natomiast rezonans magnetyczny także tkanki miękkie. Jak leczyć bóle kolan? Leczenie bólu kolan uzależnione jest od przyczyny powstania objawu. Zazwyczaj leczenie objawowe rozpoczyna się od maści, żeli, plastrów i łagodzenia bólu przy użyciu paracetamolu. Na silny ból kolan przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, które zmniejszają dolegliwości. Jeśli zapalenie przebiega z wysiękiem, wysoką gorączką i obrzękiem, lekarz może zadecydować o zastosowaniu antybiotykoterapii. Antybiotyk dobiera się zazwyczaj na podstawie posiewu bakterii pobranych z płynu stawowego z metod leczenia jest podawanie zastrzyków z kwasu hialuronowego, który nawilża okolice stawów kolanowych i zapobiega otarciom. Czasem stosuje się artroskopię, inaczej wziernikowanie wnętrza stawów. Ten rutynowy zabieg chirurgiczny polega na usuwaniu uszkodzonych tkanek kolana. Przeprowadza się go w znieczuleniu ogólnym. W rzadszych wypadkach blokuje się staw kolanowy przy iniekcji sterydów. Ból kolan – rehabilitacja Rehabilitacja jest jednym z ważniejszych elementów leczenia bólu kolan. Może przebiegać pod okiem rehabilitanta, fizjoterapeuty lub ortopedy który wdroży odpowiedni program ćwiczeń, dopasowany do urazu lub schorzenia. Ćwiczenia dobierane na własną rękę bez konsultacji ze specjalistą mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. Przykładowo, w chorobach kolan nie powinno się wykonywać ćwiczeń takich jak skoki, przysiady czy rowerek na leżąco. Wskazane są natomiast ćwiczenia na basenie. Zabiegi i treningi mają na celu poprawienie stabilności stawów przez wzmocnienie mięśni. Osoba z kontuzją i bólem nóg w kolanach musi nauczyć się podstawowych czynności od początku, wybicia, stąpania, kucania, siadania czy równowagi. Pomocne w zabiegach są krioterapia (terapia zimnem), jonoforeza (terapia jonami), ultradźwięki, elektroterapia, rzadziej galwanizacja. Po zakończeniu rehabilitacji ból podczas chodzenia i siedzenia może znacznie zelżeć. Aby jednak ten efekt się utrzymał, fizjoterapeuci zalecają pakiety ćwiczeń domowych, dobranych indywidualnie do pacjenta. Ból kolan – profilaktyka Aby zapobiec bólowi kolan, trzeba wyeliminować jego przyczynę. Osobom z nadwagą i otyłością zaleca się redukcję masy ciała. Zastosowana dieta powinna być bogata w błonnik, białka i witaminy z grupy D oraz kolagen, a uboga w cukry proste i tłuszcze nasycone. Istotnym elementem profilaktycznym jest chodzenie w odpowiednim obuwiu z podeszwą amortyzującą mikrowstrząsy z podłoża. Jeśli przyczyną bólu jest określona aktywność fizyczna, powinna być ograniczona na rzecz ćwiczeń nie obciążających stawu i osoby bardzo aktywne fizycznie stosują ortezy – stabilizatory ruchu, pełniące dość podobne funkcje jak gips, usztywniające i utrzymujące staw w jednej pozycji. W przeciwieństwie do gipsu zrobione są z bardzo miękkich, certyfikowanych materiałów, które są komfortowe w noszeniu. Dzięki temu nieznacznie podwyższają temperaturę wokół stawu, co wspomaga jego regenerację i zmniejsza odczucia bólowe w tylnej ścianie budującej kolano. Bibliografia:Choroby zapalne stawów. Zadbaj o swoje zdrowie, opanuj ból i żyj pełnią życia. Praca zbiorowa. Wydawnictwo Solis, bolą stawy. Anna Kłosińska, Dariusz Klarecki. Wydawnictwo Purana, 2015. Roczniak Wojciech, “Ból stawu kolanowego ,” Lekarz, vol. 3, pp. 67–71, 2008. Stanisławska– Biernat Ewa, “Bóle stawów kolanowych w różnych chorobach. Postępowanie lecznicze i rehabilitacyjne,” z Zakład Epidemiol. i Promocji Zdrowia Inst. Reumatol. K. Kaniewska, R. Terlikowski, and N. E. Rozwadowska, “Choroba zwyrodnieniowa stawów,” Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, 2010. Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.
Przykładowe ćwiczenia, które mogą pomóc w zginaniu kolana po operacji. Jednym z pierwszych ćwiczeń, które można wykonywać po endoprotezie stawu kolanowego, jest ćwiczenie wyciskania piłki. Polega to na położeniu piłki między udami a następnie wyciskaniu jej przez uda. To ćwiczenie pomaga wzmocnić mięśnie ud, a także
Staw kolanowy to bardzo ważny element w Twoim ciele, który jest odpowiedzialny za utrzymanie prawidłowej postawy i pozwalający być mobilnym. Ze względu na liczne obciążenia, jakie na niego spadają, często może ulec nadwyrężeniu, dlatego też warto znać parę podstawowych ćwiczeń wzmacniających ten staw. Poznaj ćwiczenia stabilizujące staw kolanowy − mięśnieUrazy, kontuzje i problemy z bólem kolan to bardzo powszechne dolegliwości, które pojawiają się często nawet u młodych i sprawnych fizycznie osób. Kontuzje często wynikają z osłabienia stawów kolanowych, nadwagi, złych nawyków czy nieodpowiednich wzorców ruchowych i nieodpowiedniego przygotowania do cięższych treningów. Staw kolanowy posiada cały zestaw mięśni, które odpowiadają za jego stabilizację. Podstawą wzmacniania kolan są ćwiczenia, które mają wzmocnić mięśnie wokół stawu kolanowego i skupiają się na mięśniu dwugłowym i czworogłowym właśnie one w znacznej mierze poprawiają funkcjonowanie stawu. Ćwiczenia wzmacniające stawy kolanowe mają przede wszystkim poprawić stabilizację stawu i utrzymać jego odpowiedni zakresu wzmocnić stawy kolanowe?Istnieje parę zaleceń, które pomogą Ci utrzymać kolana w dobrej kondycji. Przede wszystkim warto jest pilnować odpowiedniej wagi ciała. Dodatkowe kilogramy dokładają obciążenia stawom. Jeśli masz pracę stojącą, pamiętaj o zmianie pozycji, chociaż podczas przerwy. Dobrze jest wtedy usiąść i spróbować zginać i rozprostowywać nogi. Pomoże to lepiej odżywić chrząstkę stawową i rozprostować obuwie także pomoże Ci zachować stawy kolanowe w lepszej formie. Kolana nie lubią butów na obcasie. Noszenie wysokiego obuwia sprawia ze kolano jest dużo częściej przygięte niż przy butach na płaskiej poprawić kondycje stawów kolanowych oprócz stosowania zdrowej i zbilansowanej diety warto też wykonywać ćwiczenia wzmacniające mięsnie. Ćwiczenia te nie powinny sprawiać bólu, ani powodować dyskomfortu. Najlepsze efekty można uzyskać wykonując je regularnie, przez dłuższy okres wzmacniające staw kolanowyJednym z ćwiczeń, które poprawi ruchomość stawu kolanowego jest zgięcie nogi w pozycji leżącej i przesuwanie leżącej na podłodze pięty w stronę pośladka, a następnie powracanie do pozycji wyjściowej (leżąc płasko na plecach).Innym ćwiczeniem, które poprawi zakres ruchu kolana jest zginanie kolan w pozycji leżącej, tym razem na brzuchu. Zgiętą nogę dobrze jest przytrzymać chwile ręką (parę sekund), żeby wspomóc rozciąganie mięśni, a następnie wykonać ruch na drugą nogę. To pomoże Ci dobrze rozciągnąć mięśnie innym ćwiczeniem, również przeznaczonym do wykonywania w pozycji leżącej na brzuchu, jest zginanie skrzyżowanych nóg (nogi są skrzyżowane na wysokości stóp – jedna stopa opiera się o drugą). Stopa kończyny znajdującej się od dołu powinna lekko dociskać drugą kończynę, pogłębiając tym samym ruch. Kolejnym ćwiczeniem będzie uginanie kolana w pozycji siedzącej. W pozycji siedzącej oprzyj stopę jednej nogi o drugą i prostuj kolano nogi, która jest na spodzie. Stopą opierającą się (znajdującą się na zewnątrz) można stawiać lekki opór, co zwiększy wydajność również zadbać o rozciągniecie mięśni tylnych uda. Stań na jednej nodze, a drugą połóż wyprostowaną na łóżku. Następnie wykonuj ruch odwodzenia i przywodzeni stopy kończyny leżącej. W momencie przywodzeni palców u stopy do przodu, przytrzymaj parę sekund. Poczujesz wtedy rozciąganie się mięśni z tyłu ćwiczenie wykonuje się siedząc na piętach. Polega ono na wyprostowaniu jednej nogi i siedzeniu na drugiej. Jeśli to możliwe dobrze jest spróbować lekko odgiąć plecy do tyłu podczas prostowania nogi do przodu i utrzymać pozycje kilka sekund, a następnie przechylić grzbiet do przodu i również wytrzymać tak kilka wszystkie tego typu ćwiczenia wykonuje się kolejno, na jedną i drugą nogę i powtarzaj kilkukrotnie. Ważne jest, żeby nie wykonywać ćwiczeń na siłę i w momencie wyczucia jakichkolwiek oporów czy bólu nie kontynuować ćwiczenia.
nF8Nel.