Gorączka to podwyższona temperatura ciała ponad fizjologiczną normę. Dochodzi do tego na skutek przestawienia pożądanej temperatury ciała w podwzgórzu mózgu, które jest swoistym termostatem organizmu. Gorączka jest najczęściej odpowiedzią na stan chorobowy. Jej pierwotną funkcją jest ułatwienie zwalczania infekcji bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych. Może być ona również skutkiem innych zdarzeń, niezwiązanych bezpośrednio z przeciwdziałaniem infekcji. spis treści 1. Mechanizm podnoszenia temperatury ciała 2. Gorączka jako mechanizm obronny organizmu i jej zwalczanie 3. Przyczyny pojawiania się gorączki 4. Gorączka o nieznanej przyczynie 5. Hipertermia rozwiń Fizjologiczna temperatura ciała waha się w granicach 37 stopni, a jej dokładna wartość zależy od miejsca pomiaru. Najczęściej w domowych warunkach mierzona jest pod pachą, gdzie wynosić powinna 36,6 stopnia. Pomiar w jamie ustnej, popularny w kulturze anglosaskiej, powinien w stanie fizjologicznym dać wartość 36,9 stopnia. Natomiast pomiar w odbytnicy, stosowany u niemowląt oraz wtedy, gdy zależy nam na dokładności, powinien dać wartość 37,1 stopnia. Ostatnio w szpitalach praktykuje się pomiar w uchu pacjenta, który jest szybszy i równie dokładny co pomiar w odbytnicy - powinien on dać tę samą temperaturę, tj. 37,1 stopnia. Wszystkie te wartości należy traktować dość orientacyjnie. Wartość temperatury zmienia się bowiem w cyklu dobowym, u kobiet również w miesięcznym cyklu płciowym. Przyjmuje większe wartości przy podejmowaniu intensywnego wysiłku fizycznego, a niższe w czasie spoczynku. Zobacz film: "Drgawki gorączkowe - kiedy i jak je leczyć?" Przyczyny gorączki w skrócie Gorączka to najczęściej jeden z objawów: infekcji wirusowej bakteryjnych infekcji górnych dróg oddechowych bakteryjnych infekcji dróg moczowych Rzadsze przyczyny gorączki to choroby autoimmunologiczne i nowotworowe. Niektóre rodzaje leków mogą zwiększyć prawodpodobieństwo wystąpienia gorączki. Ze względu na wysokość temperatury, wyróżnia się stan podgorączkowy – poniżej 38 stopni Celsjusza, gorączkę nieznaczną – od 38 do 38,5 stopni Celsjusza, gorączkę umiarkowaną – od 38,5 do 39,5 stopni Celsjusza, gorączkę znaczną – od 39,5 do 40,5 stopni Celsjusza, gorączkę wysoką – od 40,5 do 41 stopni Celsjusza, oraz gorączkę nadmierną – powyżej 41 stopni Celsjusza. W powszechnym mniemaniu, gorączka stanowi jeden z nieodłącznych elementów choroby i jako taki powinna być bezwzględnie zwalczana. Nie jest to do końca prawda. Gorączka jest bowiem jednym z elementów obrony organizmu przed infekcją i tak naprawdę może być pożytecznym narzędziem w jej zwalczaniu. 1. Mechanizm podnoszenia temperatury ciała Temperatura ciała kontrolowana jest przez tzw. punkt nastawczy w jądrze przedwzrokowym podwzgórza, w mózgu. Znajduje się tam biologiczny termostat. Jeśli temperatura jest za niska w stosunku do przyjętego celu, podwzgórze wysyła sygnały, po których następuje zwiększanie temperatury w procesie zwanym termogenezą. Uczestniczą w niej mięśnie, w których następują z pozoru chaotyczne skurcze – w rzeczywistości jest to przemyślane przez naturę, jednoczesne działanie antagonistycznych mięśni, które powoduje powstawanie ciepła. Obserwujemy wtedy charakterystyczne drżenie, które znamy z chłodnych dni lub momentu nadchodzenia gorączki w przebiegu infekcji. Jednocześnie zachodzi tzw. termogeneza bezdrżeniowa w tkance tłuszczowej, w wyniku której energia jest zamieniana w ciepło. Jeśli temperatura jest za wysoka w stosunku do określonego przez podwzgórze celu, następuje jej wytracanie przez rozszerzanie naczyń krwionośnych i zwiększone wydzielanie potu. Drobnoustroje chorobotwórcze odpowiedzialne za infekcje wydzielają związki zwane pirogenami. Są to substancje, które wymuszają na podwzgórzu podniesienie temperatury ciała. Oczywiście nie jest tak, że bakterie czy grzyby celowo nakłaniają podwzgórze do podniesienia temperatury na swoją zgubę. Pirogenami zwykle są substancje toksyczne dla organizmu, które ten ostatni odczytuje jako sygnał do podwyższenia temperatury. Co ciekawe, większość pirogenów egzogenicznych, a więc pochodzących spoza organizmu, posiada zbyt duże cząsteczki, aby przeniknąć barierę krew-mózg, a więc bezpośrednio stymulować podwzgórze do zwiększenia temperatury. Zamiast tego, organizm wytwarza swoje pirogeny, tzw. pirogeny endogenne, w odpowiedzi na obecność toksyn. Owe pirogeny endogenne wnikają z krwiobiegu do podwzgórza, powodując bezpośrednio przestawienie temperatury na wyższy poziom. Głównie są to interleukiny, substancje wydzielane przez limfocyty i makrofagi, które równocześnie stymulują szybszą produkcję limfocytów – a więc komórek odpornościowych, przyczyniając się w ten sposób dwutorowo do zwalczania źródła infekcji. Organizm za pirogeny zewnętrzne może poczytywać nie tylko produkty przemiany materii bakterii czy grzybów, ale również pewne leki czy toksyny. W efekcie, w wyniku zatrucia również może dochodzić do podwyższenia temperatury, co nie musi mieć korzystnego wpływu na jego przebieg. PYTANIA I ODPOWIEDZI LEKARZY NA TEN TEMAT Zobacz odpowiedzi na pytania osób, które miały do czynienia z tym problemem: Czy robić badanie krwi i moczu w czasie gorączki? - odpowiada dr n. med. Tomasz Grzelewski O czym świadczy podwyższona temperatura ciała oraz wyniki CRP i OB? - odpowiada lek. Katarzyna Szymczak Jak długo może utrzymywać się gorączka u dziecka? - odpowiada dr n. med. Tomasz Grzelewski Wszystkie odpowiedzi lekarzy 2. Gorączka jako mechanizm obronny organizmu i jej zwalczanie Zwiększenie temperatury ciała o jeden stopień powoduje znaczne przyspieszenie metabolizmu, zwiększenie tętna o ok. 10 uderzeń na minutę, zwiększone zapotrzebowanie tkanek na tlen oraz znacznie zwiększone parowanie, nawet o pół litra wody na dobę. Oznacza to, że chory z temperaturą 40 stopni Celsjusza oddaje do otoczenia dodatkowe dwa litry wody w ciągu doby. Dlatego niezwykle ważne jest odpowiednie nawadnianie organizmu, tak by nie doprowadzić do odwodnienia. Przyspieszony metabolizm oznacza też większe zapotrzebowanie na energię, białko, witaminy, etc. Dlaczego więc chory organizm, który jest osłabiony działaniem drobnoustrojów, naraża się na dodatkowy wysiłek i zwiększoną konsumpcję cennych zasobów odżywczych? Otóż szybszy metabolizm oznacza również szybszą produkcję limfocytów, czyli jednego z rodzajów komórek odpornościowych. Jeśli organizm styka się z danym drobnoustrojem po raz pierwszy, to potrzebuje czasu na wytworzenie odpowiednich dla niego przeciwciał. Czas ten ulega znacznemu skróceniu przy podwyższonej temperaturze ciała i szybszym metabolizmie. Zwiększona temperatura ciała utrudnia również drobnoustrojom dostęp do niektórych substancji, które są im niezbędne do odżywiania. Powoduje to ich wolniejsze namnażanie, przy jednoczesnej szybszej produkcji i lepszej proliferacji przeciwciał. W efekcie układ odpornościowy może zdobyć w krótszym czasie przewagę nad chorobą. W skrajnych sytuacjach może być to różnica jak między życiem a śmiercią. Istnieje teoria, według której lekarze nie powinni obniżać temperatury ciała w sposób sztuczny, jeśli nie stanowi ona sama w sobie zagrożenia dla organizmu. Zwolennicy tej teorii tłumaczą, że obniżanie temperatury stanowi ingerencję w naturalne procesy obronne i wydłuża czas choroby, narażając chorego na większe ryzyko powikłań i rozwoju cięższej postaci choroby. Przeciwnicy tej teorii tłumaczą natomiast, że dziś potrafimy zwalczać większość drobnoustrojów w sposób farmakologiczny (antybiotyki, leki przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze, etc.) i w związku z tym gorączka jest w pewnym sensie przeżytkiem, niepotrzebnie nadwątlającym siły organizmu. Należy ją zbijać, tak aby nie tylko zaoszczędzić więcej sił choremu, ale także podnieść jego ogólne samopoczucie, które ma również duży wpływ na przebieg choroby. Istnieje konsensus co do szczególnych przypadków, kiedy gorączka powinna być zwalczana. Gorączka powyżej 41,5 stopnia stanowi poważne zagrożenie dla mózgu, w takiej temperaturze może dojść do denaturacji białek i w konsekwencji nieodwracalnych zmian, a nawet śmierci. Jeśli gorączka przekracza tę wartość, należy ją bezwzględnie zbijać. Na takie epizody szczególnie narażone są dzieci, które nie mają dobrze rozwiniętego układu termoregulacji, dlatego gorączka u dzieci powinna być przedmiotem szczególnej troski ich rodziców. Należy stale monitorować temperaturę ciała dziecka i nie dopuszczać do jej zwiększania się powyżej 40 stopni. Należy pamiętać, że mały pacjent, a szczególnie dotknięty gorączką, sam często nie poinformuje opiekuna o swym pogorszeniu samopoczucia. W pewnych przypadkach próg bezwzględnego zbijania wysokiej temperatury jest nieco niższy. U osób ze słabym układem sercowo-naczyniowym podwyższona temperatura może doprowadzić do poważnych komplikacji na skutek wymuszania podwyższonego tętna przez dłuższy okres. Podobnie nie dopuszcza się do podwyższonej temperatury u kobiet w ciąży, jako że rozwijający się płód jest na nią szczególnie wrażliwy. Każdorazowo leczenie gorączki sprowadza się do wyeliminowania jej przyczyny. Samo „zbijanie” gorączki, jeśli zostanie uznane za celowe, jest dokonywane farmakologicznie, przez podanie leków takich jak kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, paracetamol czy pyralgina. Leki te obniżają nastawioną temperaturę w podwzgórzu, zakłócając działanie pirogenów. W efekcie dochodzi w dosyć szybkim czasie do zaprzestania termogenezy, pacjent poci się, oddając ciepło do otoczenia. Alternatywnie, przy niskiej gorączce, stosować można leki naturalne napotne, jak napar z kwiatu lipy, malin czy kory wierzbowej. Nie posiadają one działań niepożądanych charakterystycznych dla farmaceutyków, ale mogą też nie mieć takiej skuteczności w likwidowaniu gorączki. 3. Przyczyny pojawiania się gorączki Najczęstszą przyczyną pojawiania się gorączki są infekcje wirusowe. Typowe objawy towarzyszące to katar, kaszel, ból gardła, bóle mięśniowe oraz uczucie rozbicia. Przy niektórych rodzajach infekcji może również występować biegunka, wymioty i silny ból brzucha. W większości przypadków infekcje te trwają kilka dni i organizm zdrowego człowieka sam sobie z nimi radzi, używając do tego celu podwyższonej temperatury ciała. Leczenie polega na przyjmowaniu leków łagodzących objawy, tj. przeciwbólowych, przeciwkaszlowych i innych, według zaleceń lekarza. W przypadku wystąpienia wysokiej gorączki lub biegunki czy wymiotów, ważne jest regularne uzupełnianie płynów oraz elektrolitów. Można kupić w aptece specjalne preparaty glukozowo-elektrolitowe, można też użyć napojów izotonicznych dla sportowców. Spośród popularnych infekcji wirusowych, najgroźniejsza jest grypa, której powikłania są istotną przyczyną śmierci wśród osób starszych i innych z obniżoną odpornością, np. w przebiegu AIDS. W przypadku stwierdzenia grypy u osoby znajdującej się w grupie ryzyka, zaleca się zastosowanie leków antywirusowych, najlepiej jak najwcześniej w toku infekcji. Drugą grupą chorób prowadzących często do powstawania gorączki są infekcje bakteryjne. Mogą one dotykać praktycznie każdego narządu w organizmie. Gorączce towarzyszyć będą objawy charakterystyczne dla infekcji danego organu oraz szczepu bakterii. Bakterie najczęściej atakują drogi oddechowe. W przypadku infekcji górnych dróg oddechowych (gardło, nos, krtań, zatoki), objawy dodatkowe to katar, kaszel oraz ból głowy. Objawy te mogą być łatwo pomylone z infekcją wirusową, dlatego nigdy nie należy zażywać antybiotyków na własną rękę, bez diagnozy lekarskiej, która ewentualnie potwierdzi bakteryjne źródło infekcji. W przypadku infekcji dolnych dróg oddechowych – oskrzeli i płuc – pojawia się dodatkowo trudność z oddychaniem, głęboki kaszel, gęsta wydzielina oraz nieraz ból w klatce piersiowej. Gorączka zwykle osiąga wyższe wartości niż przy innych, grypopodobnych infekcjach. Konieczna jest szybka pomoc medyczna i podjęcie terapii antybiotykowej. Bakterie często „porażają” też układ pokarmowy, zwykle na drodze zatruć pokarmem z zawartością toksyn bakteryjnych. Objawy to biegunka czy wymioty w połączeniu z gorączką. Może też dojść do zakażenia samymi bakteriami, co powoduje podobne objawy i nieraz może pojawiać się dodatkowo krew w kale. Objawy te, podobnie jak w przypadku infekcji dróg oddechowych, mogą zostać pomylone z infekcją wirusową. Jeśli biegunka czy wymioty utrzymują się dłużej niż dwa dni i towarzyszy im gorączka, należy poszukać pomocy lekarskiej. Infekcje bakteryjne dotykają często również dróg moczowych oraz układu rozrodczego. Objawami są pieczenie i ból podczas oddawania moczu, krwisty mocz w przypadku zapalenia dróg moczowych. Infekcje układu rozrodczego będą powodować ból w podbrzuszu u kobiet, krwawienia i brzydko pachnące upławy wydostające się z dróg rodnych, nieraz też ból podczas stosunku. W przypadku wystąpienia któregoś z tych objawów, a w szczególności w połączeniu z gorączką, należy możliwie szybko zasięgnąć pomocy lekarskiej. Nieleczone zapalenie dróg rodnych u kobiet potrafi przejść w formę przewlekłą, trudną do pełnego wyleczenia, która może powodować niepłodność i inne komplikacje. Rzadziej infekcje dotykają centralnego układu nerwowego, układu krążenia czy skóry. Zdecydowana większość infekcji bakteryjnych może być z powodzeniem leczona antybiotykami, dlatego niezwykle ważna jest szybka wizyta u lekarza, poprawna diagnoza i rozpoczęcie odpowiedniej terapii. Przyczyną gorączki mogą być również choroby autoimmunologiczne (np. toczeń), w których organizm wykorzystuje układ odpornościowy do zwalczania własnych tkanek. W przebiegu tych chorób może dochodzić do powstawania miejscowych czy nawet ogólnych stanów zapalnych, które będą powodowały podwyższenie temperatury ciała. Często gorączka jest jednym z pierwszych objawów obserwowanych przez osobę dotkniętą nowotworem. Niektóre nowotwory wytwarzają pirogeny podnoszące nastawioną temperaturę w podwzgórzu. Inne mogą ulegać nadkażeniom bakteryjnym, dającym objawy ogólnoustrojowe stanu zapalnego. Sam szybki wzrost guza nowotworowego może powodować powstawanie gorączki, jako że część komórek nowotworowych obumiera, czy to na skutek niedostatecznego ukrwienia guza, czy też działania systemu odpornościowego. Guzy w obrębie podwzgórza mogą zakłócać jego prawidłowe funkcjonowanie, przyczyniając się do ustalania podwyższonej bądź obniżonej temperatury ciała. Wreszcie osoby cierpiące na chorobę nowotworową, w szczególności poddane chemioterapii, posiadają znacznie obniżoną odporność, w takich warunkach nawet stosunkowo łagodne drobnoustroje, z którymi na co dzień żyjemy w równowadze, mogą powodować infekcje i gorączkę. Gorączka może być spowodowana przyjmowaniem pewnych leków. Pojawia się ona wtedy dość nagle po rozpoczęciu przyjmowania leku. Z niejasnych przyczyn pewne leki u niektórych osób działają jak zewnętrzne pirogeny, przyczyniając się do podwyższonej temperatury ciała. Inne mogą powodować alergie. Do wystąpienia gorączki szczególnie predysponują takie leki jak niektóre antybiotyki, leki immunosupresyjne, sterydy, barbiturany, leki przeciwhistaminowe czy leki stosowane w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego. Przerwanie terapii każdorazowo powinno powodować jej ustąpienie. W każdej sytuacji, gdy gorączka trwa dłużej niż trzy dni lub gdy narasta i gwałtownie pogarszają się objawy towarzyszące, należy niezwłocznie zasięgnąć pomocy lekarskiej. Jeśli po rozpoczęciu leczenia gorączka nie ustąpi w ciągu tygodnia lub gdy ogólny stan zdrowia pogorszy się, należy udać się na wizytę kontrolną bez zbędnej zwłoki. 4. Gorączka o nieznanej przyczynie O gorączce o nieznanej przyczynie (FUO, ang. fever of unknown origin) mówi się wtedy, gdy utrzymuje się ona przez dłuższy czas (dłużej niż trzy tygodnie), a nie udało się zdiagnozować jej pierwotnej przyczyny. Zwykle odpowiedzialne są niezdiagnozowane infekcje bakteryjne i wirusowe, nowotwory, choroby autoimmunologiczne czy zakrzepica żył głębokich. U części chorych nie udaje się ustalić przyczyny FUO, nawet pomimo przeprowadzenia bardzo szczegółowej diagnostyki i wykluczenia wpływu substancji zewnętrznych. W diagnozie przyczyny gorączki, jeśli nie jest ona oczywista, bardzo ważny jest jej dobowy przebieg. Chory powinien jeszcze przed wizytą lekarską w miarę często mierzyć temperaturę, tak by być w stanie możliwie dokładnie poinformować lekarza o jej przebiegu w ciągu doby. Różne schematy podwyższania i obniżania temperatury w ciągu doby są bowiem charakterystyczne dla pewnych chorób i mogą znacznie ułatwić i przyspieszyć postawienie prawidłowej diagnozy. Bardzo ważne jest również udzielenie lekarzowi bardzo szczegółowych informacji na tematy, o które pyta. Często brak możliwości postawienia właściwej diagnozy wiążę się z brakiem odpowiedniej komunikacji na linii lekarz-pacjent. 5. Hipertermia Hipertermia jest stanem, w którym występuje podwyższona temperatura ciała, ale układ termoregulacji nie jest przestawiony na jej wyższą wartość. Innymi słowy, układ sterujący stara się obniżyć temperaturę, ale na skutek upośledzenia wydalania ciepła lub jego nadmiernego wytwarzania temperatura utrzymuje się w organizmie na podwyższonym poziomie. Najczęstszą przyczyną jest wystawienie organizmu na skrajnie niekorzystne warunki, w postaci wysokiej temperatury i dużej wilgotności. Podejmowanie wysiłku fizycznego w takich warunkach, szczególnie przy bezpośrednim działaniu słońca, powoduje przegrzanie. Organizm nie jest w stanie oddać do otoczenia wystarczającej ilości ciepła. Dochodzi wtedy do udaru cieplnego. U starszych osób, u których układ oddawania ciepła jest mniej sprawny oraz występuje upośledzenie pragnienia, do udaru dojść może nawet przy braku podejmowania wysiłku fizycznego. Jest to tzw. klasyczna forma udaru cieplnego, do którego oprócz podeszłego wieku może przyczyniać się znaczna otyłość i odwodnienie. Hipertermia wystąpić może również w przebiegu samego odwodnienia, gdzie na skutek mniejszego ukrwienia następuje zwężenie naczyń podskórnych, co powoduje zmniejszenie wydzielania potu i zaburzenie procesu oddawania ciepła do otoczenia. W przypadku wystąpienia hipertermii czy udaru cieplnego, nie należy stosować klasycznych leków przeciwgorączkowych, gdyż nie przyniosą one pożądanego skutku. Leki te jedynie przestawiają temperaturę w termostacie podwzgórza, z czym dotknięta hipertermią osoba akurat nie ma problemu. Leki te nie ułatwiają natomiast samego oddawania ciepła z organizmu. Zamiast tego, należy danego pacjenta przenieść w chłodne miejsce, rozebrać, podawać chłodne płyny do picia, okładać zimnymi, mokrymi ręcznikami czy nawet wspomóc się wiatrakiem. Jeśli hipertermii towarzyszy utrata przytomności, należy niezwłocznie wezwać pogotowie ratunkowe, jest to bowiem stan zagrażający życiu. Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki. polecamy

Gorączka u kota Zwierzęta domowe, żyjące w bliskim towarzystwie swoich właścicieli z reguły są przez nich bacznie obserwowane, co oczywiście pozwala szybko wychwycić wszelkie odstępstwa od przyjętej normy. Inaczej mówiąc uważny posiadacz psa czy kota bardzo szybko zauważy, że jego pupil zachowuje się inaczej niż zwykle, co niejednokrotnie słusznie wzbudzi niepokój i spowoduje udanie się do najbliższej lecznicy weterynaryjnej. Zwierzęta podobnie jak małe dzieci nie powiedzą nam bowiem, że źle się czują i coś im dolega ale jedynie swoim zachowaniem manifestują gorszą dyspozycję. Już na początku zaryzykuję stwierdzenie, że większość chorób u naszych zwierząt towarzyszących, szczególnie tych zakaźnych i infekcyjnych zaczyna się bardzo niegroźnie wyglądającymi objawami. To właśnie drobne, bardzo subtelne zmiany w zachowaniu, większa senność, unikanie ruchu, mniejsza aktywność fizyczna czy nieprzyjmowanie pokarmu czy wody może świadczyć o początku niejednej choroby ogólnoustrojowej. Te często niespecyficzne objawy chorobowe, choć nie odpowiadają od razu na pytanie co dolega pacjentowi dostarczają jednak bardzo istotnych informacji: że istnieje problem, z którym powinniśmy się udać po pomoc weterynaryjną. Są bardzo czytelnym sygnałem, że w organizmie dzieje się coś niedobrego co absolutnie nie powinno być zbagatelizowane i co wymaga dalszej, wnikliwej diagnostyki. Doskonałym przykładem tego wszystkiego o czym piszę jest dobrze wszystkim znany objaw gorączki czyli podniesionej temperatury ciała powszechnie kojarzony z infekcją bakteryjną czy wirusową. W tym artykule postaram się w przejrzysty i jasny sposób wyjaśnić Ci Czytelniku czym jest gorączka, jakim chorobom towarzyszy, jakie są jej symptomy u kotowatych, czym ją leczyć. W skrócie spróbuję przybliżyć wszystko to, co świadomy opiekun kota powinien wiedzieć o tym ważnym, niespecyficznym objawie chorobowym. Temperatura ciała kota i metody jej pomiaruCo to jest gorączka u kota?Biologiczne znaczenie gorączki u kotaZmiana zachowania podczas gorączkiPrzy jakich chorobach występuje gorączka?Gorączka niewiadomego pochodzeniaGorączka u kota objawyJak zwalczać gorączkę u kota?Niesteroidowe leki przeciwzapalneKwas tolfenamowyMeloksykamLeki sterydoweAntybiotykiMetody fizyczne pomocne w zwalczaniu gorączki Temperatura ciała kota i metody jej pomiaru Jak zmierzyć temperaturę u kota? Już na wstępie musimy sobie jasno zdać sprawę, że w różnych miejscach organizmu kota temperatura będzie się różniła i nie jest wartością stałą. Nikogo chyba nie zdziwi, że skóra czyli powłoka zewnętrzna organizmu będzie chłodniejsza od położonych głębiej, choćby w jamie brzusznej narządów wewnętrznych. Ponadto skóra będzie wykazywała znaczne czasem wahania temperatury uzależnione od warunków środowiskowych podczas gdy przykładowo wątroba czy nerki charakteryzowały się będą stałością temperatury niezależną od otoczenia czyli będą stabilne termicznie. W związku z tym przyjęto umownie, że za temperaturę ciała uznajemy tą mierzoną w odbytnicy, pochwie lub jamie ustnej a u człowieka w dole pachowym. Inaczej moglibyśmy powiedzieć, że jest to temperatura wewnętrzna organizmu co jest oczywiście pewnym uproszczeniem medycznym. Bardziej szczegółowo zaś możemy mówić o temperaturze rektalnej, waginalnej czy jamy ustnej co chyba najbardziej odpowiada homotermicznej czyli stałej temperaturze wnętrza ssaka. Oczywiście z wiadomych wszystkim praktycznych względów raczej unikamy mierzenia temperatury w jamie ustnej u kota co będzie się wiązało z ryzykiem uszkodzenia samego termometru spowodowanego jego pogryzieniem. Najczęściej zaś w praktyce weterynaryjnej wybieramy mierzenie temperatury w odbycie czyli określamy temperaturę rektalną. Bardziej skomplikowaną metodą dostarczającą większej ilości danych jest termografia bazująca na promieniowaniu podczerwonym emitowanym przez organizm, przedstawiająca wynik jako obraz ciepłoty ciała zwierzęcia inaczej swoistą mapę temperatur. I choć metoda ta jest z całą pewnością niezwykle nowoczesna i cenna diagnostycznie to nie znalazła powszechnego uznania w rutynowej praktyce weterynaryjnej a raczej w badaniach naukowych, pewnie ze względu na konieczność posiadania skomplikowanej aparatury pomiarowej. Za normalną temperaturę wewnętrzną organizmu zdrowego kota mierzoną w odbytnicy przyjmuje się 38,0- 39,5 stopni Celsjusza (38-39 według innych źródeł). Jak więc dokładnie widzimy zdecydowanie więcej niż w przypadku człowieka. U ludzi takie wartości temperatury świadczą już o gorączce, u kota zaś są wyrazem prawidłowej temperatury wewnętrznej. Za gorączkę u kota uznamy więc temperaturę powyżej 39,5, a z obniżoną temperaturą mamy do czynienia przy wartościach poniżej 37,5 (38). Młode kociaki mogą mieć nieco wyższą temperaturę normalną stąd 39,5 nie jest jeszcze powodem do niepokoju oczywiście przy braku innych objawów klinicznych. Co istotne z praktycznego punktu widzenia prawidłowa temperatura wewnętrzna podlega pewnym zmianom w zależności od pory dnia i nocy. Otóż u kotowatych najwyższe jej wartości notowane będą wieczorem i w nocy a niższe w ciągu dnia a więc w czasie niższej aktywności. Różnice dobowych wahań temperatury mogą sięgać nawet od 0,5 do 1 stopnia a więc mogą być znaczne. Również inne czynniki fizjologiczne mogą wpływać na mierzoną temperaturę wewnętrzną. Zwykłe pobieranie pokarmu i trawienie powoduje wzrost temperatury w zakresie nawet do 1 stopnia, podobnie jak ruja u kotek gdy pozostają one pod silnym wpływem estrogenów. Pamiętajmy, że zarówno zbyt wysoka temperatura wewnętrzna jak i zbyt niska jest niezwykle niebezpieczna dla sprawnego funkcjonowania organizmu. I tak stan hipertermii czyli wzrost temperatury powyżej prawidłowej wartości staje się bezpośrednim zagrożeniem dla życia gdyż powoduje denaturację białek (wartość graniczna powyżej 43,5). Hipotermia czyli spadek poniżej wartości prawidłowej wszystkim dobrze kojarzy się z wychłodzeniem i zamarzaniem organizmu i jak wszyscy wiemy jest niezwykle niebezpieczna dla życia. Z podstawowych fizjologicznych wiadomości musimy jeszcze pamiętać, że ośrodek kontrolujący utrzymanie prawidłowej temperatury w organizmie znajduje się w podwzgórzu. Co to jest gorączka u kota? Gorączka u kota jest pierwszym objawem chorobowym poznanym przez człowieka i kojarzonym powszechnie z infekcją i czynnikami zakaźnymi, która od niepamiętnych czasów utożsamiano z trwającą epidemią, zarazą. Gorączka jest podniesieniem temperatury wewnętrznej organizmu na wyższy poziom wynikający z przestawienia ciepłoty neuronów ośrodka termoregulacji w podwzgórzu do wyższych wartości przez obecne w ustroju substancje o właściwościach pirogennych czyli gorączkowych. Co to jest gorączka u kota? Inaczej mówiąc to te czynniki wyzwalają w organizmie wyższą temperaturę podnosząc poprzeczkę w obrębię ośrodka termoregulacji. To właśnie na skutek obecności w krwi lub płynie międzykomórkowym pirogenów egzogennych dochodzi z kolei do uwolnienia pirogenów endogennych i powstania zjawiska podwyższonej temperatury ustroju. Pirogenami egzogennymi są choćby endotoksyny uwalniane przez bakterie Gram-ujemne, toksyny bakteryjne czy białka wirusowe wyzwalające bardzo skomplikowane zmiany na poziomie nie tylko układu termoregulacji ale również układu odpornościowego. Gorączkę zawsze musimy odróżnić od stanu hipertermii, gdyż mechanizmy ich powstawania są zdecydowanie inne. Nieco bardziej szczegółowo wygląda to następująco. Przy gorączce u kota temperatura podwzgórzowego wzorca jest podwyższana przez pirogeny podczas gdy hipertermia nie powoduje zmiany wzorca. Mechanizmy fizjologiczne w gorączce prowadzą do zmniejszenia oddawania ciepła do otoczenia, wzrostu termogenezy drżeniowej co prowadzi w konsekwencji do podniesienia temperatury wewnętrznej. W stanie hipertermii zaś organizm próbuje nieskutecznie oddać ciepło do otoczenia i tym samym obniżyć temperaturę będącą powyżej wzorca ośrodka termoregulacji. Inaczej mówiąc w gorączce u kota mamy zachowaną sprawność i wydolność procesów termogenezy oraz oddawania ciepła do otoczenia a organizm kota nie broni się przed wyższą temperaturą. Subiektywnie wręcz może nawet odczuwać zimno szczególnie w fazie narastania gorączki. W hipertermii kojarzonej słusznie z przegrzaniem kot będzie bronił się przed wzrostem temperatury i subiektywnie odczuwał gorąco a mechanizmy odpowiadające za oddawanie ciepła będą niewydolne co przekładało się będzie na groźna dla życia temperaturę. Gorączka choć będzie przebiegała z podniesieniem temperatury to nie spowoduje jej przekroczenia do wartości śmiertelnej co może mieć miejsce w sytuacji hipertermii. I co niezwykle istotne podanie leków przeciwgorączkowych wpływających na syntezę czynników zapalnych spowoduje spadek temperatury w sytuacji gorączki i nie zmieni jej w stanie hipertermii. Temperatura letalna czyli śmiertelna nie zostaje przekroczona w gorączce dzięki działaniu kriogenów czyli substancji endogennych o hormonalnej naturze (np. interleukina 10, wazopresyna, czynnik martwicy nowotworu), które to regulują fizjologicznie ciepłotę ustroju obniżając temperaturę ośrodka termoregulacji. Gorączka choć dla wielu może się to wydać dziwne jest swego rodzaju mechanizmem obronnym organizmu. Podnosząc bowiem temperaturę wewnętrzną ustrój stwarza niejako gorsze warunki do rozwoju wnikających do niego z zewnątrz patogenów co jest zjawiskiem korzystnym w walce z infekcją. Wiele bakterii czy wirusów zdecydowanie gorzej namnaża się w wyższej temperaturze a więc chory organizm podnosząc temperaturę utrudnia im rozwój i komplikuje życie. Co ciekawe podniesienie temperatury ciała nie zawsze musi oznaczać stan chorobowy lecz wynikać choćby z sytuacji ciężkiego stresu. Niejednokrotnie we własnej praktyce weterynaryjnej spotkałem się z sytuacją, gdy zestresowany kot, wyciągany z transportera miał ponad normalną temperaturę ciała a w domu, w przyjaznym środowisku zachowywał się zupełnie normalnie. Mechanizmy odpowiedzialne za rozwój tego rodzaju gorączki stresowej wymagają aktywacji receptorów adrenergicznych w ośrodkowym układzie nerwowym. Biologiczne znaczenie gorączki u kota Pewnie niejeden właściciel kota zadaje sobie pytanie po co w ogóle gorączka skoro wiążę się z uciążliwymi objawami. Dziwne i co najmniej niezrozumiałe może wydać się więc stwierdzenie, że gorączka ma korzystne działanie w chwili trwania infekcji. Podniesienie temperatury wewnętrznej nie tylko hamuje rozwój i namnażanie się chorobotwórczych patogenów czyli wirusów, bakterii czy pierwotniaków ale również stymuluje procesy zmierzające do ich niszczenia a więc usprawnia walkę z chorobą. Dochodzi do pobudzenia zjawiska fagocytozy i szeregu innych reakcji odpornościowych czego wyrazem będzie szybsze pozbycie się choroby. W stanie gorączki zmienia się sekrecja szeregu czynników hormonalnych z hormonem adrenokortykotropowym, wazopresyną, tyreoliberyną, endorfiną i melanotropiną na czele. Wszelkie te modyfikacje możemy zaliczyć do tzw. reakcji ostrej fazy, która to jest wczesnym etapem obrony organizmu przed zakażeniem. Wszystko to zaś po to aby sprawnie, szybko i co najważniejsze skutecznie pozbyć się patogenów przywracając tym samym stan homeostazy organizmu utożsamiany ze zdrowiem. Jednocześnie jak już wspominałem istnieje szereg mechanizmów regulacyjnych utrzymujących gorączkę w pewnych bezpiecznych dla ustroju granicach. Zmiana zachowania podczas gorączki W stanie gorączki dochodzi również do licznych zmian natury behawioralnej przejawiających się w zmianie zachowania zwierzęcia. I choć nam może wydawać się to bardzo niekorzystne i stanowić zarazem powód wizyty w lecznicy weterynaryjnej to z biologicznego punktu widzenia służy walce z chorobą. Gorączkujący kot będzie wykazywał gorsze samopoczucie, stanie się mniej aktywny, ruchliwy, straci apetyt i będzie bardziej senny co jednak ma głęboki sens zmierzający do ochrony organizmu, jego rezerw energetycznych czy minimalizowania zagrożeń czyhających w otaczającym środowisku. Taki kot chowając się w trudno dostępne miejsca nie będzie stanowił łatwego łupu dla innych większych od niego drapieżników. Oczywiście wszelkie te zmiany są korzystne pod warunkiem niezbyt długiego trwania. Z czasem bowiem zawsze dojdzie do wyczerpania rezerw organizmu i utraty zdolności do walki z chorobą. Długotrwała gorączka często nieodłącznie związana z nieuleczalną chorobą prowadziła będzie stopniowo do postępującego wyniszczenia. Gorączka jest więc wyraźnym sygnałem, że w organizmie toczy się coś złego i powinniśmy szybko spróbować określić przyczynę tego stanu rzeczy nie czekając aż kot poradzi sobie samodzielnie z chorobą. Przy jakich chorobach występuje gorączka? Przy jakich chorobach występuje gorączka u kota? Gorączka u kota, jak już doskonale wiemy jest niespecyficznym, nieswoistym i mało charakterystycznym objawem chorobowym występującym przy wielu problemach zdrowotnych u kotowatych. Nie można więc tylko i wyłącznie na podstawie jej stwierdzenia postawić nawet wstępnego rozpoznania nie mając żadnych innych bardziej specyficznych objawów chorobowych. Jest swego rodzaju sygnałem, że organizm kota walczy z jakąś chorobą, której koniecznie trzeba się bardziej szczegółowo przyjrzeć. Lista chorób przy jakich występuje podniesiona temperatura wewnętrzna jest olbrzymia i imponująca. Zaczynając od często występujących chorób zakaźnych kotowatych gorączka towarzyszy katarowi kociemu czyli kalici i herpeswirozie oraz powikłaniom bakteryjnym jakie przy nich występują (Pasteurella spp. Bordatella bronchiseptica, paciorkowce, gronkowce czy mykoplazmy). Występuje też przy ciężkiej uogólnionej kaliciwirozie związanej w wysoką śmiertelnością, która na szczęście często u nas nie występuje. W innej wirusowej chorobie jaką jest białaczka u kota wprawdzie temperatura niewiele przekracza 39,0 ale z uwagi na trwały, permanentny stan prowadzi do postępującego odwodnienia organizmu. Podobnie przy wirusowym niedobrze odporności czyli tzw. FIV u kota będącym odpowiednikiem ludzkiego AIDS gorączka jest częstym objawem świadczącym o wtórnych infekcjach bakteryjnych i znacznym spadku odporności. Występuje też przy: zakaźnym zapaleniu otrzewnej, ospie kotów, mykoplazmie hemotropowej kotów, gruźlicy, salmonellozie, brucellozie, gorączce Q, bordatellozie, yersiniozie. Tak naprawdę gorączka u kota może się pojawić przy każdej chorobie zakaźnej bakteryjnej czy wirusowej. W sytuacji uogólnionych chorób spotkamy się również ze stanem gorączkowym u kota. I tak przykładowo zapalenie wątroby różnego tła, zapaleniu trzustki, otrzewnej, żołądka i jelit, nerek, pęcherza czy choćby skóry może dawać objaw gorączki jako jeden z wielu współistniejących. Wszelkie choroby związane z odczuwaniem przez kota silnej bolesności i związanego z tym dyskomfortu będą wiązały się z podniesieniem prawidłowej temperatury ciała. Po urazach, wypadkach, stłuczeniach, złamaniach zawsze będzie występował stres nieodłącznie związany z gorączką. Również częste u kotów wychodzących ropnie po pogryzieniach na skutek stoczonych walk będą dawały objaw gorączki. Podobnie większość niespecyficznych stanów zapalnych dotyczących różnych narządów (zęby, dziąsła, uszy, nerki, otrzewna, narząd wzroku, trzustka, wątroba czy płuca) często towarzyszy objaw gorączki, która jest jedną z charakterystycznych cech toczącego się zapalenia. Gorączka będzie towarzyszyła toczącemu się w organizmie procesowi nowotworowemu (białaczka ostra, przewlekła, chłoniaki, szpiczak), szczególnie w sytuacji zaistnienia przerzutów, albo gdy guz nowotworowy będzie się rozpadał. Ważną grupę chorób przebiegających z gorączką będą stanowiły te tła immunologicznego: zapalenie wielostawowe, toczeń rumieniowaty układowy, niedokrwistość hemolityczna. Jak już pisałem każda sytuacja stresowa, jaką bez wątpienia jest nawet najdrobniejsza choroba, może objawiać się podwyższeniem temperatury wewnętrznej. Podniesienie temperatury ciała jest bowiem cechą charakterystyczną stanu zapalnego i wyrazem walki organizmu z patologią. Co interesujące gorączka może wystąpić także po pewnych lekach (tetracykliny, sulfonamidy czy penicyliny) w procesie martwicy tkanek czy nadczynności tarczycy. Widzimy więc dobitnie jak niezwykle trudno jest czasem zdiagnozować czynnik etiologiczny, sprawczy choroby, szczególnie w sytuacji braku innych specyficznych, patognomonicznych objawów wskazujących na konkretne schorzenie. Piszę o tym szczególnie w kontekście walki z długo trwającą gorączką, nie tylko pogarszająca ogólne samopoczucie naszego podopiecznego ale także wywołująca szereg bardzo niekorzystnych zmian natury patofizjologicznej. Gorączka niewiadomego pochodzenia Ten rodzaj gorączki stanowi zmorę nie tylko lekarzy weterynarii ale również samych właścicieli zwierząt, którzy udając się po pomoc do lecznicy oczekują postawienia pewnej i trafnej diagnozy oraz idącym za tym leczenia. Nie zawsze jednak jest to możliwe… Czasem mamy bowiem gorączkę czyli sygnał o toczącej się chorobie ale nie umiemy postawić rozpoznania. Termin gorączka niewiadomego pochodzenia będzie więc dotyczył przypadków kotów, u których gorączka nie ustępuje po zastosowaniu antybiotyków a wykonane dodatkowo badania (morfologia, biochemia czy badanie moczu) nie dają odpowiedzi co do przyczyn. W krajach anglojęzycznych lekarze wyznają zasadę, że gorączką z reguły wynika z zakażenia i w związku z tym prawie zawsze podają antybiotyki o szerokim spektrum działania czym w dużej części przypadków uzyskują poprawę. Pozytywna reakcja na antybiotyk jest traktowana jako rozpoznanie poprzez leczenie, co też pozwala na rezygnację z wykonywania badań laboratoryjnych. U człowieka gorączka niewiadomego pochodzenia towarzyszy chorobom zakaźnym, procesom nowotworowym oraz schorzeniom tła autoimmunologicznego. Podobnie, jak się przypuszcza ma się rzecz u kotowatych. Kompleksowe podejście do tego typu gorączki wymaga przeprowadzenie dokładnego wywiadu klinicznego popartego badaniami laboratoryjnymi i zakończonego próbą leczenia. Gorączka u kota objawy Gorączka u kota objawy Kiedy już wiemy nieco o samej gorączce zastanówmy się teraz jakie objawy mogą wskazywać na jej występowanie czyli na co zwrócić uwagę w zachowaniu naszego kota. Po pierwsze gorączka u kota podobnie jak u ludzi będzie powodowała znaczne pogorszenie samopoczucia zwierzęcia. Oczywiście chory kot nam tego nie powie ale z całą pewnością zamanifestuje swoim dziwnym zachowaniem, które będzie odbiegało od dotychczasowej normy. Cierpiący kot stanie się zwierzęciem zdecydowanie mniej aktywnym, unikającym zabawy, polowania czy skoków za to więcej polegującym, śpiącym. Może wybierać miejsca nietypowe dla siebie i tam się chować, unikając kontaktu z człowiekiem. Zmuszony zaś do zabawy może być bardzo niechętny, apatyczny a czasem wręcz agresywny względem naszych rąk czy innych dotychczas lubianych zwierząt. Odmawia przyjmowania, pobierania ulubionego przez siebie pokarmu, omijając miseczkę pełną chętnie dotychczas zjadanego smakołyku. Często też odmawia pobieranie wody co dodatkowo prowadzi do postępującego odwodnienia organizmu i tym samym pogarsza ogólne samopoczucie. Sama bowiem gorączką też przecież prowadzi do odwodnienia. Gorączkujący kot sprawia wrażenie smutnego, apatycznego, osłabionego zwierzęcia, unikającego wszystkiego tego co do tej pory było jego ulubionym zajęciem. Może też nadmiernie miauczeć co przez zatroskanego właściciela często interpretowane jest jako sposób szukania pomocy i zwrócenia na siebie uwagi lub wręcz odwrotnie być nadmiernie cichy i zachowywać się jakby go nie było. Nie zawsze też prawidłowo wydala kał i mocz, często unikając w ogóle kuwety lub załatwiając się w miejscach nietypowych. Gorączka towarzysząca każdej chorobie będzie dawała objawy charakterystyczne dla tego schorzenia. Przykładowo przy zapaleniu płuc u kota jednym z dominujących objawów będzie występująca nietolerancja wysiłkowa oraz duszność przejawiająca się choćby trudnościami w oddychaniu i dusznością a gorączka będzie objawem towarzyszącym. Tak naprawdę gorączka jest jednym z wielu równolegle występujących objawów współistniejących przy danej infekcji i trudno dokładnie określić jakie objawy są z nią tylko związane, oddzielając je od toczącej się choroby. Pamiętajmy, że gorący nos lub uszy wcale nie muszą świadczyć o wysokiej temperaturze wewnętrznej a być choćby wyrazem leżenia kota blisko grzejnika. Na tej podstawie z całą pewnością nie możemy stwierdzić występowania gorączki. Są przecież koty uwielbiające wylegiwać się blisko kominka lub innego źródła ciepła, które będą miała naprawdę gorące futerko gdy je dotkniemy ręką a przy tym będą miały zupełnie normalną temperaturę ciała. Jak zwalczać gorączkę u kota? Jak zwalczać gorączkę u kota? Po pierwsze zawsze powinniśmy zawsze starać się ustalić co wywołuje podniesienie temperatury wewnętrznej a dopiero później ordynować właściwe, ukierunkowane na przyczynę schorzenia leczenie. Prawidłowe rozpoznanie pozwoli bowiem tak ukierunkować leczenie, że będziemy działali na przyczynę problemu a nie na sam, co pragnę podkreślić jeden z wielu, objaw. Osobiście zawsze mierzę temperaturę kotu już na wstępie wizyty w gabinecie co w pewnym stopniu eliminuje podniesienie jej spowodowane stresem w związku z długotrwałym przebywaniu w obcym miejscu jakim jest gabinet weterynaryjny. Często bowiem wyciąganie kota z transportera, wcześniejsze badanie czy pobieranie krwi a dopiero później mierzenie temperatury rektalnej może być nie w pełni wiarygodne, niemiarodajne. W żadnym przypadku nie powinniśmy podejmować się samodzielnego leczenia gorączki i podawania leków obniżających temperaturę stosowanych u ludzi. Kot bowiem choć żyje z człowiekiem charakteryzuje się innym metabolizmem i przemianą leków, odmiennie przebiegającymi procesami utleniania czy biotransformacji ksenobiotyków i w związku z tym nawet z pozoru bezpieczne leki ludzkie, dostępne bez recepty mogą być dla niego śmiertelnie niebezpieczne. Nie stosujmy więc samodzielnie aspiryny, ibuprofenu, naproxenu lub kultowego już „Apapu” gdyż takie działanie może przynieść więcej szkód niż korzyści a dodatkowo zakończyć się dość poważnym zatruciem. Kiedy postawiona zostanie już prawidłowa diagnoza i wdrożone właściwe leczenie przyczynowe np. przeciwbakteryjne podwyższona temperatura powinna z czasem sama spaść do wartości prawidłowych. Przy wysokiej temperaturze nie proponuję jednak czekać, aż spadnie ona na skutek działania chemioterapeutyków ale równolegle z nimi wprowadzić odpowiednie leki przeciwgorączkowe. Oczywiście mamy na rynku weterynaryjnym całą gamę, bezpiecznych i skutecznych leków przeciwgorączkowych, z których warto skorzystać w celu obniżenia temperatury kota. Są one produkowane zarówno w tabletkach jak i iniekcjach, mamy więc w czym wybierać. Niesteroidowe leki przeciwzapalne Większość z nich należy do niesteroidowych leków przeciwzapalnych czyli jak sama nazwa wskazuję oddziałujących na toczący się w organizmie stan zapalny. Wykazują one działanie: przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwgorączkowe. Ich mechanizm działania polega na hamowaniu cyklooksygenazy I i II czyli enzymów uczestniczących w powstawaniu kwasu arachidonowego, którego końcowymi produktami są prostacykliny, tromboksany i prostaglandyny czyli ważne mediatory procesu zapalnego. Cyklooksygenaza występuje w dwóch wersjach, z których ta pierwsza forma jest potrzebna w organizmie a jej blokowanie wywołuje szereg efektów niepożądanych. Im leki są więc starszej generacji tym więcej potencjalnych szkód w organizmie mogą wywołać. Stąd konieczność umiejętnego stosowania tych produktów i znajomość możliwych efektów ubocznych. Chodzi bowiem w dużym skrócie o to aby zwalczając gorączkę nie spowodować choćby niebezpiecznych dla życia krwawień z przewodu pokarmowego i jego owrzodzenia, które może zakończyć się perforacją i zapaleniem otrzewnej. Działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe wynika głównie z hamowania aktywności cyklooksygenazy II. Wybieramy więc tylko te leki zarejestrowane dla kotów i stosujemy je tylko przez okres absolutnie konieczny, najczęściej kilka dni. Nie powinniśmy stosować leków o silnym działaniu przeciwgorączkowym dedykowanych psom, czego doskonałym przykładem niech będzie metamizol sodowy (preparat Biovetalgin albo ludzka Pyralgina), który nie jest zarejestrowany jako produkt dla kotów. Kwas tolfenamowy Jednym z zalecanych produktów do zwalczania gorączki u kotów z całą pewnością jest kwas tolfenamowy obecny w preparacie Tolfedine (tabletki i iniekcja). Lek ten o silnym działaniu przeciwgorączkowym jest szczególnie polecany w chorobach górnych dróg oddechowych u kotów w połączeniu oczywiście z antybiotykiem. Co ważne jak większość leków z tej grupy nie powinny być one stosowane przy podejrzeniu owrzodzeń przewodu pokarmowego, zaburzeniach krzepnięcia krwi, oraz u zwierząt ze schorzeniami nerek, chorobami serca i wątroby. Nie można go łączyć ze sterydowymi lekami oraz należy zachować wyjątkową ostrożność przy odwodnieniu bowiem może się to wiązać z działaniem nefrotoksycznym czyli uszkadzającym nerki. Decydując się też na wybór kwasu tolfenamowego powinniśmy równolegle podawać antybiotyki, gdyż sam kwas może upośledzać procesy fagocytozy i zwalczanie bakterii przez organizm. A przecież to infekcja często jest powodem podniesionej temperatury wewnętrznej więc nie powinniśmy upośledzać naturalnych procesów walki z patogenami. Meloksykam Inną często stosowaną substancją czynną zwalczającą stan zapalny, ból i gorączkę jest meloksykam obecny w preparatach: Animeloxan, Loxicom, Meloxal, Metacam. Leki sterydowe Zamiast powszechnie stosowanych niesterydowych leków przeciwzapalnych niektórzy klinicyści stosują leki sterydowe wykazujące silne działanie przeciwzapalne. Wprawdzie sterydy mają szereg efektów ubocznych, ale u kotowatych są one uznawane za leki bezpieczne, szczególnie przy krótkotrwałym stosowaniu. Hamują reakcję zapalną a tym samym obniżają gorączkę. Są szczególnie zalecane przy chorobach tła immunologicznego. Z praktycznego punktu widzenia powinniśmy nie łączyć ich z lekami niesterydowymi co pozwala ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. Nie bójmy się więc sterydów szczególnie w przypadku ich krótkotrwałego stosowania. Antybiotyki Przy infekcjach niezwykle pomocny okazuje się empirycznie dobrany antybiotyk wykazujący działanie przeciwbakteryjne. Osobiście zastosowałbym antybiotyk o szerokim spektrum działania, będący jednocześnie bezpiecznym dla kota np. amoksycylinę z kwasem klawulanowym. Metody fizyczne pomocne w zwalczaniu gorączki Można również zastosować szereg metod fizycznych obniżających temperaturę. Wprawdzie są one coraz rzadziej stosowane ale mimo wszystko nieraz bardzo skuteczne. Mam tutaj na myśli ochładzanie kota przez zimne okłady czy podawanie zimnych płynów albo umieszczenie w chłodniejszym środowisku (ale nie w lodówce!). Dawniej stosowano także zanurzanie gorączkującego kota w chłodnej wodzie, co z pewnością można uznać za skuteczne, ale jednocześnie niezbyt dobrze tolerowane przez większość kotów a dodatkowo zbyt stresogenne. Większość bowiem kotów niezbyt dobrze toleruje kąpiele stąd obecnie są one rzadko wykonywane w celu zbicia temperatury. Tak naprawdę każda z metod fizycznych jest dobra pod warunkiem jej skuteczności oraz bezpieczeństwa dla kota (nie powinna wywoływać zbędnego stresu u tak już chorego osobnika). Podsumowanie Czy gorączka jest groźna dla kota? Gorączka u kota jest częstym i niezmiernie niespecyficznym objawem chorobowym, wymagającym każdorazowo wdrożenia skutecznego leczenia przeciwgorączkowego a przede wszystkim postawienia prawidłowego rozpoznania. Piszę o tym często, aby uzmysłowić Ci Czytelniku jak niezmiernie ważne jest niezwlekanie z wizytą u lekarza i: Po pierwsze stwierdzenie gorączki. Następnie jej zwalczanie. Bo choć jest ona korzystna z biologicznego punktu widzenia powoduje także pogorszenie samopoczucie kota domowego. Informując zaś o toczącym się stanie zapalnym i infekcji pozwala szybko wprowadzić leczenie przyczynowe, które w większości przypadków okazuje się skuteczne przynosząc szybką poprawę. Nie życzę zatem nikomu gorączki pragnę jasno uzmysłowić wszystkim aby się jej nie bać i traktować trochę jak „przyjaciela” który pozwoli szybciej wrócić do pełnego zdrowia, czego wszystkim właścicielom kotów i ich podopiecznych życzę.

Gorączka u psa Pies, jak każde zwierzę stałocieplne ma określoną temperaturę ciała, która jest względnie stała i w znacznym stopniu niezależna od temperatury otoczenia. Utrzymanie temperatury ciała w określonym przedziale jest niezbędne do przemian metabolicznych i zachowania zdrowia. Zwierzęta są wyposażone w mechanizmy pozwalające utrzymywać temperaturę na podobnym poziomie. Można tu wymienić: okrywę włosową,tkankę podskórną,regulację poprzez parowanie (pocenie się, zianie),skurcz i rozkurcz naczyń krwionośnych. Wytwarzanie ciepła w organizmie odbywa się w trakcie procesów przemiany materii oraz podczas pracy mięśni. Nadmiar wytworzonego ciepła tracony jest poprzez promieniowanie, przewodzenie, parowanie, konwekcję oraz wraz z kałem i moczem. Temperatura wewnętrzna regulowana jest przez ośrodek termoregulacji znajdujący się w podwzgórzu mieszczącym się w mózgu. Kiedy mówimy o gorączce u psa? Dowiesz się tego w dalszej części artykułu. Gorączka u psaGorączka u psa objawyGorączka u psa leki Gorączka u psa U psów prawidłowa temperatura ciała waha się w granicach 37,5° – 39° C. Obecne są jej dobowe wahania, rano (około godziny 6) temperatura ciała może być niższa o 0,5° – 1°C niż po południu, co wiąże się z natężeniem światła. Temperatura ciała u psów małych, młodych oraz w ciąży jest nieznacznie wyższa niż u przedstawicieli dużych ras, samców oraz zwierząt starszych. Wysiłek fizyczny oraz podniecenie i stres mogą wywołać wzrost temperatury o 1-1,5°C. Podwyższona temperatura ciała może być spowodowana gorączką lub przegrzaniem organizmu (hipertermią). Ważne jest, aby rozróżniać stan hipertermii czyli przegrzania organizmu od gorączki. Hipertermia to stan charakteryzujący się podwyższoną temperaturą ciała. Rozwój hipertermii ma miejsce, gdy organizm produkuje więcej ciepła niż może oddać do środowiska. Do przegrzania organizmu dochodzi więc przy wysokiej temperaturze zewnętrznej (np. wnętrze samochodu w ciepły dzień) oraz podczas dużego wysiłku fizycznego u niewytrenowanych zwierząt przy niesprzyjających warunkach otoczenia (wysoka temperatura i wilgotność). Hipertermia może prowadzić do udaru cieplnego, a ten nie odpowiednio szybko leczony jest przyczyną śmierci. Szczególnie duże ryzyko przegrzania organizmu grozi psom ras płaskoczaszkowych, u których upośledzone jest oddawanie ciepła przez układ oddechowy. Wysoka gorączka u psa przyczyny Gorączka u psa, w przeciwieństwie do hipertermii jest stanem, w którym pod wpływem substancji wywołujących gorączkę, czyli pirogenów, dochodzi do zmiany temperatury ciała na wyższą w punkcie nastawczym, czyli w ośrodku termoregulacji w podwzgórzu. Wzrost temperatury o dziesiąte stopnia ponad normę to stan podgorączkowy. Niebezpieczny dla życia jest wzrost temperatury ciała powyżej 42°C, przy ciepłocie ciała 43°C dochodzi do uszkodzenia tkanek. Szczególnie wrażliwy jest układ nerwowy, wysoka gorączka może prowadzić do śpiączki lub śmierci. Znaczny wzrost ciepłoty ciała może także być przyczyną: uszkodzenia nerek,uszkodzenia mięśnia sercowego,zaburzeń w funkcjonowaniu układu pokarmowego oraz mięśni. Pirogeny, czyli czynniki prowadzące do podwyższenia temperatury ciała mogą być pochodzenia zewnętrznego (egzogenne pirogeny) lub wewnętrznego (endogenne pirogeny). Pirogeny endogenne mogą być wytwarzane w organizmie przez pobudzone cząsteczki układu odpornościowego, na przykład makrofagi. Do pirogenów egzogennych można zaliczyć toksyny wytwarzane przez drobnoustroje oraz czynniki niezakaźne, na przykład: kompleksy immunologiczne,produkty rozpadu tkanek powstające w trakcie stanów zapalnych, martwicowych czy chorób nowotworowych,pewne leki. Pirogeny egzogenne zwykle ze względu na dużą wielkość cząsteczki nie mogą przekroczyć bariery krew-mózg, tak więc zwykle ich działanie jest pośrednie i polega na pobudzaniu komórek organizmu do wytwarzania pirogenów endogennych. Mogą to być interleukiny, czynnik martwicy nowotworu czy interferon. Endogenne pirogeny docierają wraz z krwią do mózgowia, gdzie indukują wytwarzanie kolejnych czynników, między innymi prostaglandyn, które to stymulują ośrodek termoregulacji do podniesienia temperatury ciała. Dochodzi do zmniejszenia oddawania ciepła (mniejsze ukrwienie skóry) oraz jego magazynowania w organizmie (stroszenie włosów). Ponadto skurcze mięśni (drżenie, dreszcze) powodują wzrost wytwarzania ciepła. Działanie preparatów przeciwgorączkowych polega na hamowaniu syntezy czynników endogennych (prostaglandyn) odpowiedzialnych za wzrost temperatury ciała. Efekt taki wykazują także niektóre niesteroidowe leki przeciwbólowe. Przekrwienie skóry i zianie są objawami ustępującej gorączki. Najczęstszymi przyczynami gorączki są czynniki zakaźne (bakterie, wirusy) oraz produkty ich metabolizmu (toksyny). Za wzrost temperatury ciała mogą być także odpowiedzialne: choroby immunologiczne,urazy,nawet prawidłowo, aseptycznie przeprowadzone operacje. Możliwe przyczyny gorączki to także miejscowe procesy chorobowe (ropnie, urazy), nowotwory, reakcja na leki. Gorączka u psa objawy Gorączka o umiarkowanym nasileniu może być korzystna dla organizmu. Zwiększa ona odporność organizmu i usprawnia reakcje odpornościowe, może hamować wzrost niektórych drobnoustrojów. Niekorzystnymi zjawiskami towarzyszącymi gorączce są zwiększony metabolizm i zapotrzebowanie organizmu na tlen. Długotrwała gorączka jest związana z nasilonym katabolizmem i prowadzi do wychudzenia. Gorączce zwykle towarzyszą objawy ogólne takie jak: brak apetytu,złe samopoczucie,odwodnienie,niechęć do ruchu i zabawy,osowiałość,apatia. W domu można łatwo zmierzyć temperaturę psu w odbycie. Jednak samodzielne stosowanie leków przeciwgorączkowych jest przeciwwskazane. Zawsze najpierw należy ustalić jakie podłoże ma gorączka u zwierzęcia. Oczywiście, jednorazowe podanie leku w nagłej sytuacji, po konsultacji telefonicznej z lekarzem weterynarii nie powinno zaszkodzić. Należy jednak pamiętać, że leki dla ludzi są zwykle szkodliwe dla zwierząt, mogą one spowodować u psa: uszkodzenie wątroby,uszkodzenie nerek,krwotoczne zapalenie żołądka i jelit. Nie eksperymentujmy więc na naszym psie podając mu leki bez wyraźnego zalecenia od lekarza. Dlatego też samodzielne mierzenie temperatury u zwierzęcia powinno mieć funkcję pomocniczą w ocenie stanu zdrowia psa. Jeśli więc samopoczucie podopiecznego wzbudza nasz niepokój, pies jest markotny, osowiały, ma osłabiony apetyt, brak chęci do życia, ale jednocześnie nie wykazuje innych objawów, zmierzenie temperatury ciała może nam pomóc w podjęciu szybkiej decyzji o wizycie w lecznicy weterynaryjnej. Jeśli więc temperatura będzie podwyższona, a pies apatyczny, najlepiej jest pojechać do lekarza. Gorączka zwykle świadczy o toczącym się stanie zapalnym w organizmie, a zawsze szybko podjęte leczenie ma lepsze rezultaty i daje większą szansę na pełne i szybkie wyzdrowienie. Jeśli jednak temperatura ciała będzie w normie, a pies nie wykazuje objawów takich jak wymioty, biegunka, kaszel, duszność, nieprawidłowe wypływy lub krwawienie z naturalnych otworów ciała (jama ustna, nosowa, odbyt, srom, prącie) można poczekać z wizytą w lecznicy i poobserwować zwierzę przez kolejną dobę. Jeśli jednak nie dojdzie do poprawy bezpieczniej jest udać się do lekarza, ponieważ wiele chorób przebiega bez towarzyszącej im gorączki. Gorączka u psa leki Gorączka u psa leki Leki przeciwgorączkowe stosowane w medycynie weterynaryjnej w Polsce to metamizol. Leki przeciwzapalne, które także działają przeciwgorączkowo to: karprofen,meloksykam,kwas tolfenamowy. Są one dostępne w formie iniekcji oraz w postaci doustnej (tabletki, zawiesina). Leki te wywołują obniżenie podwyższonej temperatury ciała w ciągu kilku godzin po podaniu. Przy gorączce spowodowanej chorobami zakaźnymi podawanie antybiotyku także hamuje gorączkę, jednak na efekt trzeba czekać co najmniej dobę. Dlatego zwykle w początkowej fazie choroby łączy się leki przeciwdrobnoustrojowe z lekami przeciwgorączkowymi. W gorączce pochodzenia immunologicznego zwykle zalecane jest podanie steroidowych leków przeciwzapalnych. Podsumowanie Ze swojej strony doradzam nie eksperymentować z lekami przeciwgorączkowymi na własną rękę i jeśli pies ma temperaturę ciała powyżej 39°C najbezpieczniej jest udać się na wizytę do lekarza weterynarii.

Temperatura ciała u kotów, choć wyższa niż u ludzi, ale nadal ma swoje ograniczenia. Wszelkie odstępstwa od normy powinny powodować niepokój i emocje wśród właścicieli. Wiele osób próbuje dowiedzieć się, jaka jest temperatura kotów w nosie, jednak jest to błędne. Ostateczny i dokładny werdykt dotyczący zdrowia zwierzęcia domowego może być wykonany tylko na podstawie o normalnej temperaturze Jeśli właściciel miał wątpliwości co do stanu swojego zwierzaka, należy użyć termometru. Pierwszym wskaźnikiem choroby powinna być zawsze temperatura ciała kota. Norma - od 38 do 39 stopni. Nie powinieneś uciekać się do takich znaków narodowych jak mokry nos lub senne zachowanie. Nie zawsze te objawy wskazują na chorobę lub zmniejszony termometr zależy od wielu czynników. W tym przypadku ważny jest również wiek zwierzęcia, jego płeć i pora roku. Podobnie jak inne zwierzęta, normalna temperatura ciała u kotów zależy od procesów zachodzących w ich ciałach. We śnie ich wskaźniki są zauważalnie zmniejszone, ponieważ do utrzymania tego stanu wymagana jest minimalna ilość posiłku temperatura ciała kota wzrasta do 38,5, ale nadal pozostaje normalna. Limit 39 stopni jest osiągany tylko w stanie aktywnym, gdy zwierzę skacze i biegnie dużo. Należy natychmiast zauważyć, że normalna wydajność kociąt jest nieco wyższa niż u dorosłych przedstawicieli gatunku. Jest to związane z mobilnym stylem życia. Aby zapewnić aktywny stan kociąt wydał kilka razy więcej energii, ponieważ ich narządy i systemy nie zostały jeszcze się pomiar temperatury zwierzęcia w ciągu dnia, po pewnym czasie od snu. Faktem jest, że wieczorem wskaźniki mogą nieznacznie wzrosnąć, a rano - wręcz mierzyć?Zanim określisz temperaturę ciała u kotów, musisz znać kilka niuansów. Pomiary wykonywane są wyłącznie za pomocą termometru rtęciowego, chociaż niektórzy weterynarze pozwalają na użycie analogu elektronicznego. Różnica polega na tym, że pierwszy pokazuje dokładniej, a drugi - znacznie szybciej, ale z pomiaru wprowadzany jest termometr doodbytniczo. Pet to nieoczekiwana inicjatywa właścicieli jest mało prawdopodobne, aby odwołać się, więc zaleca się przeprowadzenie procedury wraz z asystentem, który utrzymałby zwierzę w pozycji poziomej. Do wygodnego mocowania łap, odpowiedni jest gęsty arkusz lub ręcznik. Powinieneś także trzymać głowę kota ręką, ponieważ może zacząć gryźć. Ponadto ta akcja uspokoi zwierzaka: poczuje ciepło znajomej osoby. Najskuteczniejszym sposobem naprawienia zwierzęcia jest zdecydowane ujęcie go za kark i lekko dociśnięcie do poziomej powierzchni (podłoga, sofa).Przed wejściem do termometru należy smarować wazeliną (każdy olej jest zabroniony). Wynik można zobaczyć po 3 minutach. Jeśli liczby mieszczą się w zakresie 38-39 stopni, możesz się uspokoić i zostawić zwierzę w spokoju. W przeciwnym razie musisz poszukać przyczyny choroby. Jeśli temperatura jest zbyt wysoka lub niska, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem metody odbytniczej istnieje jeszcze jedna metoda pomiaru - termometr do ucha na podczerwień. Ten termometr jest idealny do określania stanu kota w domu. Nie ma przeciwwskazań i nie wywołuje negatywnych emocji u zwierzaka. Jego stopień w stopniach wynosi od 37,8 do 39,5. Jedyną wadą takiego pomiaru jest to, że podczas zapalenia ucha termometr może wykazywać kilka podziałów wyższych niż w u zwierząt domowych Wzrost temperatury ciała kota może wynikać z kilku powodów. Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na obecność chorób zakaźnych u zwierząt domowych. Zwiększ także wpływ robaków. Jeśli kocięta mają pasożyty jelitowe, temperatura może osiągnąć 41 stopni. Jednak główną przyczyną hipertermii jest brak równowagi bakteryjnej w organizmie. Jeśli wskaźniki temperatury są znacznie wyższe niż normalnie, należy natychmiast obniżyć wskaźnik do 39,0. W wyniku hipertermii u kotów dochodzi do rozpadu związków białkowych, w wyniku czego mogą wystąpić problemy z sercem i innymi narządami wewnętrznymi. Pierwszymi oznakami braku substancji życiowych są wypadanie włosów i łuszczenie się skóry. Ponadto, w podwyższonej temperaturze, zwiększa się oddech i puls zwierzęcia. Przy ciężkiej i przedłużonej hipertermii pojawia się zmniejszyć temperaturę, możesz użyć lodu, nakładając go na miejsca, w których nie ma wełny. Ważne jest, aby zwierzę dużo piłowało i nie znajdowało się w pobliżu grzejników. Kocięta z wyraźnym osłabieniem i brakiem apetytu powinny zalać wodą strzykawkę. Wszelkie leki są przepisywane wyłącznie przez lekarza i przyczyny hipertermii Głównymi objawami, że koty mają wyższą temperaturę ciała, są zmiany w ich zachowaniu i stanie. Objawy te obejmują osłabienie, stałe drżenia, słaby apetyt. U zwierząt domowych z hipertermią, poważne odwodnienie występuje w ciągu 2 dni, a oddech i bicie serca stają się częstsze. W rzadkich przypadkach zwierzę doświadcza stanu szoku lub wzrostu temperatury mogą być infekcje, wirusy i pasożyty. Najczęściej z powodu obcych mikroorganizmów zwierzęta doświadczają ostrego złego samopoczucia i hipertermii. Również podwyższona temperatura może być wynikiem zaburzeń metabolizmu, nieprawidłowego funkcjonowania układu hormonalnego lub obecności guza. Przed określeniem przyczyny wystąpienia hipertermii konieczne jest wykluczenie wariantów z odpowiedzią zwierzęcia na leki i u kotówWraz ze wzrostem stawek u zwierząt domowych często są one zmniejszone. Taka temperatura ciała u kotów może być wynikiem hipotermii lub patologii nerek. Czasami przyczyny hipotermii są złożonymi operacjami, w których stosowano niskich temperaturach zwierzęta stają się przygnębione, ospałe i szukają odosobnionego miejsca cieplejszego, na przykład w pobliżu akumulatora. U kociąt rozczochrany płaszcz, zauważalny dreszcz i blady kolor błon śluzowych mogą być oznaką choroby. W domu możesz pomóc swojemu pupilowi w ociepleniu. Proces ten nie powinien jednak trwać zbyt długo. Jeśli ocieplenie nie przyniosło rezultatów, należy skontaktować się ze kotów przed porodem Podczas ciąży zwierzęta rzadko mają nieprawidłowe temperatury. Jednak na kilka dni przed początkiem zmian w pracy są nieuniknione. Po pierwsze, dotyczy to zachowania kota, gdy zaczyna ono ustawiać swoje miejsce, wciągając do niego miękkie zabawki, papier, a nawet jedzenie. Martwienie się w tym przypadku za zwierzę nie jest tego warte. Najważniejszą sprawą jest świadomość, jaka jest aktualna temperatura ciała kota. Norma na kilka dni przed dostawą wynosi 37 tym czasie gruczoły mleczne kota puchną, a jego chód zaczyna przypominać niedźwiedzia. Zachowanie może się zmieniać z dnia na dzień - od niepotrzebnego niepokoju po delikatne mruczenie. Kilka dni przed porodem zwierzę może odmówić jedzenia, ale nie powinieneś się martwić. Najważniejszą rzeczą dla właściciela w tym okresie jest monitorowanie stanu zwierzęcia. Normalna temperatura ciała u kotów na dzień przed jagnięciem może wahać się od 36,8 do 37,7 stopni. Dzień po urodzeniu wskaźniki nie powinny przekraczać 37,5–39, u kociąt Wskaźniki najmniejszych przedstawicieli gatunku często przekraczają normę dla dorosłych osobników. Faktem jest, że kocięta są bardzo aktywne, pomimo ich małego wieku i nierozwiniętego organizmu. Dlatego temperatura u kotów i kociąt może się różnić o jeden stopień. Jeśli te pierwsze mają normalne stawki do 39,0, to te ostatnie mają do 40, osłabionych kociętach temperatura nie przekracza 38,0 stopni. Z drugiej strony zbyt wysokie stawki mogą być jeszcze bardziej destrukcyjne i prowadzić do sfinksaPrzedstawiciele tej rasy różnią się od innych nie tylko wyglądem, ale także wskaźnikami wewnętrznymi. Na przykład temperatura ciała kotów Sfinksa może wynosić od 38,5 do 39,5. Podobnie jest w przypadku noworodków. Ich wydajność nie powinna przekraczać 40 stopni. Ogólnie rzecz biorąc, kocięta z tej rasy nie różnią się od temperatury dorosłych właściciele doświadczają ciągłego podniecenia, myśląc, że ich zwierzę ma hipertermię, ponieważ jest za gorąco. Ta opinia jest błędna, ponieważ ciepło sfinksów jest przekazywane bezpośrednio osobie dotkniętej. W zwykłych rasach wełna zakłóca wymianę diagnozy Określenie odchylenia temperatury od normy u kotów jest łatwe. Aby to zrobić, wystarczy zmierzyć go zwykłym przypadku wzrostu temperatury ciała u kotów zaleca się przeprowadzenie biochemicznego badania krwi zwierzęcia, testu w celu określenia chorób układu odpornościowego i analizy moczu, aby zidentyfikować trudnych przypadkach weterynarze są wysyłani do zwierzęcia na prześwietleniu lub ultrasonografii narządów oznaki zmiany temperaturyWzrost temperatury w medycynie jest określany terminem „hipertermia”, spadek to „hipotermia”.Tym warunkom towarzyszą zmiany w zachowaniu i samopoczuciu:Kot odmawia jedzenia i piciaKot staje się powolny, drżyUkrywanie się, wyjątkowo długie spanieWspina się w ciepłe miejsca i nie chce odejśćDreszcz pojawia się z powodu gorączkiWełna podnosi się, by się wzrasta do 200 uderzeń i więcej na minutęPowierzchnie śluzowe blednąCzasami zaczynają wymioty lub ciśnienie krwiBłony śluzowe są zapalonePuls, tętno, oddychanie wolneW zaawansowanych przypadkach rozpoczyna się jest określenie temperatury nosa. Płat jest ciepły i suchy u zdrowych zwierząt podczas snu i na wysokiej temperatury Hipertermia występuje z powodu bodźców zewnętrznych i wewnętrznych, często pod wpływem następujących czynników:Choroby wirusowe. Odporność reaguje na patogeny, zwiększając temperaturę, dzięki czemu bakterie szybciej giną. U kotów częściej występują panleukopenia lub nosówka, zapalenie nosa i tchawicy, kalciwirusa i koronawirus. Możliwe jest zabezpieczenie zwierząt domowych przed tymi chorobami, z wyjątkiem tych ostatnich, poprzez Bakterie chorobotwórcze dostają się do organizmu, gdy rany i szwy po urazie lub zabiegu goją się powoli lub są traktowane Rozpraszanie ciepła jest zakłócane w dusznym, gorącym pomieszczeniu, samochodzie lub w bezpośrednim świetle słonecznym. Częściej kocięta i starsze koty cierpią na Zaburzenia kontroli termicznej czasami zaczynają się w sytuacjach stresowych: podczas podróży w transporcie, przemieszczania się, wizyty u lekarza temperatury w ciągu 1 stopnia następuje po sterylizacji i szczepieniach. W pierwszym przypadku jest to reakcja na interwencję chirurgiczną, w drugim - ochrona przed wirusami, które przedostają się do organizmu za pomocą szczepionki. Podwyższone stawki są utrzymywane przez 3 dni, jeśli ciepło nie ustępuje dłużej, lepiej jest zabrać zwierzę do obniżania temperaturyPrzy hipotermii przepływ krwi jest kierowany do serca i mózgu, w innych częściach ciała zmniejsza się, w wyniku czego metabolizm warunki, w których rozpoczyna się hipotermia:Hipotermia po zmarznięciu ze zwiększoną wilgotnością powietrza zdarza się to częściej w podeszłym wieku i u stan: wyczerpanie z narządów wewnętrznych: patologie serca i naczyń krwionośnych, nerek i wątroby, układ hormonalnyInfekcje wirusowe, jeśli choroba postępuje przeciwko obniżonej krwi: powstają po poważnych cięciach, operacjach, ale krwawienie wewnętrzne jest bardziej niebezpieczne z powodu siniaków, upadków i chorób. Właściciele często nie zauważają i nie pomagają przed infekcją pasożytami, niedokrwistością, wyczerpaniem się, termoregulacja jest może wiedzieć na pewno o hipotermii, inne przyczyny nie mogą być zidentyfikowane bez edukacji weterynaryjnej i specjalnych mierzyć Temperaturę określa się za pomocą termometru aptecznego w odbytnicy. Termometr elektroniczny jest bezpieczniejszy w użyciu, ale błąd pomiaru wynosi 0,1-0, rtęciowy pokazuje dokładne wyniki, ale jest niebezpieczny dla zwierzęcia ze względu na jego kruchość. Jeśli nie ma doświadczenia, lepiej użyć opcji elektronicznej. Kliniczny termometr rtęciowy nie jest odpowiedni: jego końcówka jest zbyt gruba, a czas pomiaru wydłuża się do 5–7 manipulacje kota nie tolerują i gwałtownie się opierają, więc nie możesz obejść się bez pomiarów jest następująca:zwierzę jest przymocowane do stołu w pozycji stojącej lub na boku,końcówka termometru jest dezynfekowana alkoholem, rozmazana wazeliną,włożony w przejście analne 1 cm, kocięta 0,5 cm,termometr rtęciowy termometr trzymaj 3 minuty, elektroniczny do sygnalizacji,po użyciu termometru wytrzeć kotów i termometru dousznego na podczerwień jest odpowiedni. Urządzenie nie powoduje nieprzyjemnych wrażeń, pokazuje wynik w ciągu 5–10 sekund, ale pozwala na błędy w zapaleniu pomoc W przypadku hipertermii (podwyższonej temperatury) kot zostaje zabrany do weterynarza, jeśli nie da się pokazać zwierzęciu lekarzowi, ciepło zmniejsza się co najmniej o dziesiąte może być ułatwiony przez następujące działania:zwiększyć wilgotność w pomieszczeniuzwilż płaszcz wodą lub zawiń w mokry ręcznik,połóż lód na udach wewnątrz, szyi lub za uszami,wypij zimną wodę, jeśli zwierzę odmówi, użyj kroplomierza lub strzykawki bez wolno traktować kota samodzielnie, dawać narkotyków. „Ludzkie” leki przeciwgorączkowe i antybiotyki powodują problemy z hipotermia (niska temperatura) z powodu hipotermii pieści się:umieszczone w ciepłym miejscu bez przeciągu,owinąć kocowinięte w termofory lub zbiorniki z gorącą wodądać ciepły napój te środki nie pomogą, zwierzę zostaje zabrane do kliniki. Włożyli ciepłą lewatywę i zakraplacz z podgrzewaną solą fizjologiczną. Jeśli kot nie jest przechłodzony, a wartości temperatury spadają, zwierzę zostaje owinięte i zabrane do temperatury od normy jest klinicznym objawem wielu chorób, które tylko lekarz może zidentyfikować i wyleczyć, a zadaniem właściciela kota jest znalezienie normalnych wskaźników zwierzęcia, zobaczenie niebezpiecznych zmian w zewnętrznych objawach w czasie, umiejętność pomiaru i kompetentna warto sprawdzić temperaturę zwierzęciaJeśli zauważysz zmianę w zachowaniu i charakterze zwierzęcia, musisz sprawdzić jego zdrowie. W ludziach jest opinia, że można zrozumieć, że kot zachorował na suchym i ciepłym nosie. Ale nie jest to do końca prawdą, ponieważ może nie być związane z temperaturą ciała następujących sytuacjach, gdy wystąpi jeden lub więcej następujących objawów, kot może doświadczyć spadku lub wzrostu temperatury:1) wełna i uszy stają się wyraźnie gorące,2) odmowa jakiegokolwiek jedzenia,3) zwiększone pragnienie, zwierzę nie może się upić,4) apatia - kot niczego nie interesuje, ukrywa się przed wszystkimi,5) kot nagle boi się ludzi, nie zbliża się i nie chodzi po jego rękach,6) nierówny, szybki, ciężki oddech i kołatanie serca,7) rozszerzone źrenice i słaba koordynacja,8) wyładowanie z nosa, uszu i oczu, wymioty lub dreszcze - pilne jest znalezienie przyczyny. Normalna temperatura ciała dla kotów jest o kilka stopni wyższa niż normalna temperatura ludzka. Dokładna normalna temperatura dla kotów wynosi od 38 ° C do 38,5 ° CWażne jest, aby pamiętać, że ta wartość może zmieniać się w normalnym zakresie wraz z wiekiem, a nawet w zależności od pory dnia. U noworodków kociąt temperatura może być nawet niższa niż u ludzi 35-36 ° C. Słabe kocięta mogą mieć niską temperaturę, a kotka może nie zwracać na nie uwagi, należy zapewnić im ciepło, ogrzewając miejsce dla nich lub umieszczając podkładkę grzewczą. Pierwsze miesiące życia kotka mogą być o jeden stopień niższe lub wyższe niż dorosłego kota, ale jest to całkowicie względu na porę dnia - rano temperatura jest o pół stopnia niższa niż wieczorem. Również temperatura podczas głębokiego snu zwierzęcia domowego może spaść za bardzo. do 37 ° C. Dlatego nie jest konieczne mierzenie temperatury śpiącego zwierzęcia!Nawet u zdrowego kota temperatura może się zmieniać ze względu na różne czynniki zewnętrzne, na przykład, gdy jest narażony na ekstremalne ciepło, wstrząs nerwowy (przenoszenie lub chodzenie do lekarza). To normalna reakcja ciała i nie martw ważna uwaga jest taka, że temperatura ciała nagich ras kotów jest taka sama jak u kotów puszystych. Wydaje się, że w porównaniu z naszą skórą są cieplejsze, a u puszystych zwierząt domowych nie ma takiej różnicy, ponieważ wełna służy jako bariera niskiej temperatury i co robić После того, как вы измерили температуру, нужно сравнить ее с температура ниже средней, то возможны следующие неинфекционные причины:1) Przede wszystkim jest to hipotermia. Jeśli Twój zwierzak spędził dużo czasu w pomieszczeniach / na zewnątrz w niskiej temperaturze. W tej samej temperaturze różne zwierzęta reagują inaczej. Rasa i wiek kota będą zależeć od tego, ile czasu zwierzę ma czas na Znieczulenie. Po operacjach ze znieczuleniem temperatura kota może spaść, jak również w głębokim Urazy i wstrząsy. Jeśli twoje zwierzę właśnie się zraniło lub doznało dużego stresu, temperatura ciała może tymczasowo Choroby związane z układem sercowo-naczyniowym. W przypadku wadliwego działania serca lub złego funkcjonowania naczyń i spadku ciśnienia obserwuje się również stałą niską robić, gdy temperatura spada?Spróbuj ogrzać zwierzę. Owinąć kota w koc, koc lub ręcznik, założyć podkładkę grzewczą lub podać ciepłą wodę / zupę. W żadnym wypadku nie należy próbować ogrzewać zwierzęcia w gorącej wodzie! Nagłe zmiany temperatury mogą powodować problemy z sercem!Jeśli temperatura jest zbyt niska lub nie możesz jej podnieść w ciągu kilku godzin, a jeśli nie ma powodów wymienionych powyżej, skontaktuj się z najbliższą kliniką weterynaryjną w celu przeprowadzenia testów!I trochę o jednej z naszych czytelniczek, Iriny Volodiny:Moje oczy były szczególnie frustrujące, otoczone dużymi zmarszczkami plus ciemne kręgi i obrzęk. Jak całkowicie usunąć zmarszczki i worki pod oczami? Jak radzić sobie z obrzękiem i zaczerwienieniem? Ale nic nie jest tak stare lub młody człowiek jak jego jak je odmłodzić? Chirurgia plastyczna? Dowiedziałem się - nie mniej niż 5 tysięcy dolarów. Procedury sprzętowe - fotoodmładzanie, mechacenie gazowo-cieczowe, podnoszenie radia, lifting laserowy? Nieco bardziej dostępny - kurs kosztuje 1,5-2 tys. Dolarów. A kiedy znaleźć cały ten czas? Tak, i nadal drogie. Zwłaszcza teraz. Dlatego dla siebie wybrałem inny temperatura u kotów i kociąt Wskaźniki normalnej temperatury u zwierząt powstają w wyniku pracy organów wewnętrznych: układu nerwowego, przysadki mózgowej, podwzgórza. Badanie całości wszystkich procesów wpływających na wskaźniki trwa do temperatura kota mieści się w zakresie 37,5 ° - 39 ° C Taka rozpiętość jest wskazana ze względu na fakt, że dla każdego kota natura zapewnia indywidualny wskaźnik. Dla niektórych kotów jest to 38,5 stopnia, a dla kolejnych 39 wskaźniki są zazwyczaj nieco niedoszacowane, natomiast wieczorem, zwłaszcza po aktywnej rozrywce, wartości mogą być wyższe. Ponadto wskaźniki zależą od wielkości zwierzęcia: duże osobniki mają wskaźniki niższej temperatury niż małe małego kotka charakteryzuje się wyższą temperaturą niż dla dorosłego kota. Można to wyjaśnić wysoką mobilnością ciała kotów Sfinks Warunki temperaturowe łysych sfinksów wdzięku nie przekraczają normalnych wartości. Istnieje błędne przekonanie, że nagie istoty z natury i selekcja ogrzewają otaczające je powietrze o temperaturze ciała 42 stopni. Tak, w dotyku wydaje się, że skóra jest nadmiernie gorąca, ale wynika to tylko z wrażenia dotykowego przy braku zmierzyć temperaturę kota Nie wszyscy właściciele są w stanie poprawnie zmierzyć temperaturę ciała kota. W rzeczywistości jest to łatwe do zrobienia. Do tego potrzebny jest termometr i lepiej, jeśli jest to temat przeznaczony wyłącznie dla zwierząt. W aptece kupuje się odczyty temperatury za pomocą termometru rtęciowego, elektronicznego uniwersalnego lub elektronicznego. Produkty elektroniczne dają wyniki szybsze i wygodniejsze w temperatura u zwierząt mierzona jest w odbytnicy, należy rozumieć, że konieczne jest działanie wbrew życzeniom kota. Często procedura wymaga pomocy gospodarstw domowych. Kot jest przymocowany ręcznikiem lub dowolną tkaniną - musisz ukryć nogi, owijając zwierzę w „kokonie”. Możesz po prostu trzymać kota za łapy jednej osoby, trzymając głowę za kołnierz, podczas gdy druga osoba wykonuje termometr zostanie włożony do odbytnicy, jego końcówkę należy posmarować wazeliną. Jeśli termometr jest rtęcią, utrzymywany jest nie dłużej niż 5 zabiegu termometr jest dezynfekowany w dowolny temperatury u kotówTemperatura ciała kota może być obniżona i podniesiona. Jeśli właściciel zwraca uwagę na zwierzę, nie przegapi niepokojących objawy hipertermii u kotów:warunek letargicznyszybki puls,silne pragnieniesuchy nos i dowiedzieć się, które wskaźniki są normalne dla kota, musisz mierzyć wskaźniki w dobrym stanie przez kilka dni z rzędu. Nowa wartość termometru ujawni odchylenie od od zamarznięcia,stan apatyczny i letargicznybladość widocznych błon śluzowych,kotek szuka cieplejszego miejscachłodny brzuchutrata apetytuoddychanie staje się każdym razie ważne jest ustalenie przyczyn zmian zwykłych niskiej temperatury Głównym powodem spadku temperatury u kota jest hipotermia. Jest bardziej niebezpieczny, gdy zwierzę chodzi po zimnej, mokrej ulicy: wełna staje się mokra, warstwa ocieplająca powietrze znika, a kot zaczyna kotek lub starszy kot dostał się w niekorzystnych warunkach, trudniej jest utrzymać normalne wskaźniki temperatury w zimne dni. Kot w zaawansowanym wieku może mieć chorobę wątroby lub nerek, co wyraża się również w przyczyny obejmują różne patologie ciała, wyczerpanie, głodzenie, masywną utratę krwi, krwawienie wewnętrzne, choroby serca i naczyń, raka, wirusy i choroby temperaturowy dla kotów Ani hipotermii, ani hipertermii nie można ignorować. Jak wspomniano powyżej, spadek lub wzrost warunków temperaturowych ma poważne powody, które należy znaleźć i wyeliminować. Lepiej zasięgnąć porady lekarza weterynarii: może być konieczne przeprowadzenie inspekcji i zaliczenie podnieść temperaturęMrożony i drżący kot przyczynia się do stworzenia ciepłego pomieszczenia. Mokre włosy wysuszyć suszarką do z hipotermią musi zostać w jakikolwiek sposób nagrzany: zarówno koc, jak i grzejniki opadną. Możesz po prostu przyciągnąć dziecko do siebie i otoczyć się nim. Dorosły kotek również potrzebuje ciepła. Pamiętaj, aby ofiarować ciepły napój i jedzenie, gdy zwierzę przestanie niska temperatura utrzymuje się przez długi czas lub wskaźniki mocno spadły, zwierzę należy dostarczyć do kliniki weterynaryjnej i nie próbować traktować kota w obniżyć temperaturę kotaPrzy niewielkim wzroście temperatury ciała koty nie kłócą się i nie uderzają. Ale znaczny wzrost sygnalizuje, że nadszedł czas na interwencję. Wysokie wartości na termometrze zagrażają ciału kota odwodnieniem, co jest obarczone najgorszymi pewne wskazówki, które pomogą obniżyć temperaturę kota:wełna jest lekko zwilżona lód jest nakładany na szyję i wewnętrzne uda, daj kotowi zimny napój. Jeśli nie nastąpi spadek, zwierzę jest pokazywane temperatura ciała kotaNormalna temperatura kota mieści się w średnim przedziale 38–39 stopni. Wyższe lub niższe liczby nie zawsze mówią o awariach ciała. Aby nie wpaść w panikę z wyprzedzeniem, konieczne jest:wiem, że temperatura twojego zwierzęcia jest normalna,zrozumieć naturę jej codziennych wahań,zrozumieć przyczyny spadku / wzrostu (jeśli są spowodowane chorobą),nauczyć się mierzyć temperaturębyć w stanie udzielić pierwszej dorosłego kotaPodczas pomiaru zdrowego kota można zauważyć nieco większe lub mniejsze wskaźniki niż ogólnie akceptowane 38–39 °, na przykład 37,2 stopnia lub 39,4 °. Każde zwierzę ma własną, nie przekraczającą normy, temperaturę, która jednak nie powinna przekraczać 40 ° i poniżej 37 ° (podobne wartości są już związane z patologią). Zatem liczba 39,2 ° będzie dostatecznie standardowa dla dorosłego kota o zwykłej temperaturze 39 °, ale będzie służyć jako sygnał pobudki, jeśli dzienna temperatura zwierzęcia wynosi 38 °.To jest interesujące! Koty, zwłaszcza młode i mobilne, są zawsze „gorącymi” kotami. Cieplejsze ciało i koty czekające na potomstwo. Starsze zwierzęta są nieco „zimniejsze” niż aktywne, ze względu na hamowanie procesów w ciągu dnia temperatura ciała kota zmienia się o pół stopnia (w obu kierunkach), spada we śnie i rano, ale rośnie po jedzeniu, zabawach na świeżym powietrzu lub kociątDla nowo narodzonych zwierząt działają ich własne normalne wartości, co wynika z niestabilnego mechanizmu termoregulacji.. Temperatura ciała noworodka mieści się w przedziale 35,5–36,5 stopni, ale stopniowo wzrasta wraz ze wzrostem. Wartości 38,5–39,5 ° pojawiają się na termometrze po około 3-4 miesiącach, gdy tylko ciało kociaka nauczy się regulować temperaturę rasyJednym z uporczywych błędnych przekonań jest to, że bezwodne koty (kanadyjskie sfinksy, peterboldy, ukraińskie bayony, sfinksy don, bambinos, elfy, kohany i dvelfy) mają podwyższoną temperaturę ciała. W rzeczywistości koty te nie są cieplejsze niż ich „wełniane” odpowiedniki, a uczucie przegrzania cielęcia powstaje z powodu braku warstwy między ludzką dłonią a skórą kota. Płaszcz zwykłych kotów po prostu nie pozwala nam poczuć prawdziwego ciepła ich termometrówJeśli termometr jest typem kontaktu, pozwól mu być osobistym kotem. Termometry rtęciowe są podzielone na kliniczne i doodbytnicze (ze zmniejszoną końcówką). Kliniczny pomiar wymaga więcej czasu, do 10 minut, podczas gdy odbytnica pokazuje wynik po 3 ważne! Termometry rtęciowe mają pojedynczy, ale znaczący minus: są łatwe do złamania, zwłaszcza jeśli zwierzę ma zatrzaśnięcie. Właściciele hiper-mobilnych kotów lepiej zwracają uwagę na urządzenia elektroniczne lub na podczerwień, jednak nie są termometr elektroniczny (cena 100–2000 rubli w zależności od modelu) - daje wynik w ciągu kilku sekund lub minut, ale zakłada błąd 0,1–0,5 elektroniczny Rectal - myśli znacznie szybciej, pokazując temperaturę w 10 termometr na podczerwień - działa (w zależności od marki) w odległości od 2 do 15 cm, wyświetlając wynik w ciągu 5–10 sekund, z prawdopodobnym błędem około 0,3 do ucha na podczerwień (cena 2 tysiące rubli) - zaprogramowany na cykl pomiarowy (8–10), po którym wyświetlacz pokazuje maksymalną wartość. Ponieważ urządzenie jest w kontakcie ze skórą, jego końcówka jest wcierana alkoholem przed i po temperaturyManipulacja odbywa się doodbytniczo (w odbytnicy kotów). W tym momencie upewnij się i nie krzycz na „pacjenta” i rozmawiaj z nim spokojnie. Idealny, jeśli ktoś ci jest następująca:Przygotuj stół lub szafkę, w której wykonasz pomiary: jest to niewygodne i traumatyczne, gdy masz na końcówkę termometru płynem alkoholowym, a następnie posmaruj go medyczną wazeliną lub olejem roślinnym (w kremie są perfumy zapachowe).Potrząśnij termometrem rtęciowym do 35 °.Napraw kota w pozycji stojącej lub kładź go na boku. Możesz owinąć łapy szmatką i / lub założyć na nią kołnierz weterynaryjny, aby uniknąć zarysowań i ogon i delikatnie, ruchami obrotowymi włóż końcówkę (2-3 cm) do upływie czasu określonego w instrukcji wyjmij termometr, wytrzyj go alkoholem i zapisz ważne! Wynik pomiaru jest nieprawidłowy (w górę), jeśli kot aktywnie sprzeciwia się procedurze, mimowolnie ogrzewając ciało. Jeśli termometr rtęciowy w odbycie pęknie, zabierz go do z odchyleniem od normy Uważny właściciel zawsze zrozumie, że coś jest nie tak z kotem: zewnętrzne oznaki powiedzą mu o tym, co różni się w hiper- i niższych temperaturach odnotowuje się:bradykardia,zmniejszona aktywność i letargniedociśnienieblanszowanie błon śluzowych,powolne oddychanie, ostry oddech / znaleźć ciepłe podwyższonych temperaturach obserwuje się:tachykardiadreszcze i gorączka,utrata apetytu i odrzucenie wodysenność i apatia,odwodnienie (z przedłużającą się gorączką),biegunka i / lub wymioty z nieprzyjemnym zapachem (w ciężkich przypadkach).Ogólnie rzecz biorąc, powinieneś być ostrzegany o wszelkich odchyleniach od normy temperatury, ponieważ mogą one sygnalizować różne choroby, czasem bardzo gorączkaWzrost temperatury może powodować zarówno choroby, jak i inne (nie czynniki fizjologiczne):choroby wirusowe - koty zazwyczaj mają dżumę (panleukopenię), kaliciwirozę, zapalenie nosa i tchawicy oraz koronawirusy,procesy zapalne - często występują podczas zakażenia ran lub szwów pooperacyjnych,przegrzanie - kocięta są bardziej narażone na to, stare i słabe koty, które muszą pozostać w cieple przez długi czas, na przykład w samochodzie lub w dusznym pokojustres - często powoduje niepowodzenie termoregulacji. Powodem może być podróż w transporcie, wizyta u lekarza weterynarii, zmiana właściciela lub miejsce jest interesujące! Temperatura często wzrasta o około 1 stopień po szczepieniu, gdy organizm wytwarza przeciwciała przeciwko wirusom lub sterylizacji (w reakcji na operację).Działania w podwyższonej temperaturzeJeśli wycieczka do weterynarza nie jest możliwa, przynieś ciepło za pomocą dostępnych środków:nawilż powietrze w pomieszczeniudać kotu zimną wodę (jeśli odmówiono, wypić wodę ze strzykawki bez igły lub pipety),zwilż odsłoniętą skórę wodą,owinąć mokry ręcznikpołóż lód za uszami, na szyi lub wewnątrz jest dozwolone samoleczenie, zwłaszcza przy użyciu leków opracowanych dla ludzkiego ciała. Antybiotyki i leki przeciwgorączkowe mogą niekorzystnie wpływać na ciało kota, powodując alergie lub zaburzenia czynności wątroby / niska temperaturaPrzyczyną spadku temperatury kota są wewnętrzne patologie i czynniki zewnętrzne, takie jak:wyczerpanie i zmęczenie z powodu przewlekłego niedożywienia,infekcje wirusowe (na tle osłabionej odporności),naruszenie funkcji narządów wewnętrznych (serca i naczyń krwionośnych, układu hormonalnego, wątroby i nerek),utrata krwi występująca po urazach i operacjach (krwawienie wewnętrzne jest szczególnie niebezpieczne, czego właściciele nie od razu zauważają):robaczyca - zarażenie pasożytami prowadzi do wyczerpania, niedokrwistości i zaburzonej najczęstszą przyczyną obniżenia temperatury staje się hipotermia, która dzieje się po długim pobycie kota w w niskiej temperaturzeJeśli hipotermia jest spowodowana hipotermią, zwierzę musi być szybko rozgrzane:owinąć koc / dywan,umieścić w ciepłym, bezwietrznym miejscupić ciepłą ciecz (można pipetować),narzuć podgrzewacze lub twoje wysiłki były nieskuteczne, zabierz kota do szpitala. Tam najprawdopodobniej zrobi ciepłą lewatywę i umieści kroplówkę w soli iść do weterynarza Istnieją dwa warunki graniczne, które zagrażają życiu kota, w którym potrzebna jest nie tylko pomoc, ale także pilna opieka weterynaryjna. Jest to gorączka, której towarzyszy temperatura powyżej 40,5 ° C i prowokacja niewydolności serca: z odwodnieniem, oddychanie staje się częstsze i pojawia się ciała kota powyżej 41,1 ° C jest również niezwykle niebezpieczna, ponieważ szybko prowadzi do:obrzęk mózgu,kołatanie serca i zaburzenia rytmu serca,awaria układu oddechowego (duszność i świszczący oddech),wymioty (zwykle z zapachem acetonu z ust),krwawienie z jelit,biegunkakrwotok ważne! Nie należy również relaksować się, jeśli temperatura utrzymuje się przez 3 dni, nawet jeśli nie jest to związane z krytycznymi wskaźnikami. W tym przypadku zwierzę jest również przewożone do szpitala, a to jest bardziej poprawne niż wezwanie lekarza do temperatura wzrośnie, możesz potrzebować resuscytacji (z zestawem sprzętu i leków), która jest niemożliwa w domu. Przy obniżonej temperaturze ciała wskazane jest również profesjonalne leczenie. Jeśli jesteś pewien, że kot nie przechłodził, przyczyny spadku temperatury powinny zostać wyjaśnione w także będzie przydatne:Po badaniu klinicznym, badaniu krwi / moczu, USG, radiografii i biopsji (jeśli to konieczne), lekarz dokonuje dokładnej diagnozy i na tej podstawie przepisuje leczenie. Kurs terapeutyczny zwykle obejmuje leki:przeciwzapalny,przeciwwirusowy,antybiotykirobactwo,wzmacniający i witaminowy,przywracanie równowagi wodno-solnej,kroplówki powołuje leki przeciwgorączkowe tylko w najtrudniejszych sytuacjach, gdy zwierzę jest zagrożone śmiercią.. W innych przypadkach terminowa i prawidłowa terapia daje pozytywny wynik pierwszego mierzyć temperaturęAby zrozumieć, jak mierzyć temperaturę kota, musisz wiedzieć, że używa on tych samych termometrów ludzkich, które są znane ludziom. Ale jednocześnie temperatura u kota jest mierzona zwierząt domowych najlepiej byłoby kupić oddzielny termometr. Może to być zwykła rtęć szklana, elektroniczna lub elektroniczne i doodbytnicze znacznie upraszczają manipulację. Ponieważ zajmuje to znacznie mniej nowych właścicieli nie do końca wyobraża sobie, jak mierzyć temperaturę kota, nie uszkadzając go i nie uszkadzając się. Jest mało prawdopodobne, że uda się to zrobić samodzielnie, ponieważ rzadkie zwierzę może bezpiecznie tolerować takie działania. Najlepiej jest mierzyć temperaturę kotów razem, jeśli zwierzę jest wystarczająco silne i agresywne, a następnie trzy, po uprzednim samego termometru musi być najpierw odkażona, a następnie posmarowana wazeliną, aby zapewnić jej łatwe musisz naprawić zwierzaka, aby nie mógł się wyrwać i zakręcić, a także zadrapać właściciela. Aby to zrobić, możesz zwinąć swojego zwierzaka w narzuta i usiąść go z jednej strony i łokieć z drugiej ogon i delikatnie, lekko przewijając wokół jego osi, wprowadź termometr do odbytu. Termometr należy trzymać kota, szarpać, nie ranić. Używając zwykłego termometru rtęciowego, należy odczekać 2-3 minuty, a elektroniczny - po prostu poczekać na podgląd termometr, spójrz na ciało swojego zwierzaka, ponownie przetrzyj termometr przygotowanym środkiem kota, głaszcząc go lub potraktując go coraz popularniejsze stają się termometry na podczerwień, które mierzą temperaturę ciała na podstawie danych odczytanych z błony bębenkowej. Dzięki takim pomiarom kot nie cierpi i nie odczuwa żadnego gorączki Jak zrozumieć, że kot jest chory i potrzebne są pomiary? Zanim będziesz musiał zmierzyć temperaturę kota, możesz ocenić jego stan poprzez prostą kontrolę. Jeśli uderzysz kota, możesz poczuć, że jego wełna jest bardzo ciepła, jakby leżała na słońcu przez długi czas. Jeśli w tym samym czasie uszy stały się cieplejsze niż zwykle, to jest powód, aby sprawdzić temperaturę ze wzrostem wydajności kot często staje się powolny, traci apetyt, próbuje spędzać więcej czasu w pozycji leżącej, oddycha ciężko, a serce zwierzęcia zaczyna bić znacznie właściciele błędnie koncentrują się na stanie nosa swojego zwierzaka. Podobno, jeśli jest sucho i ciepło, kot czuje się źle. Takie stwierdzenie nie może być uznane za wiarygodne, ponieważ suchość wylewki może wystąpić z różnych powodów, nie zawsze związanych ze złym stanem zdrowia. Co najważniejsze, oczywiście wystarczy wykonać pomiary, aby dowiedzieć się, jaka jest temperatura Temperatura u kotów może wzrosnąć z następujących powodów:silny stresprzegrzanie,długa aktywność fizycznakot ciążowy,infekcja wirusami, bakteriami,odurzenie,narażenie na leki, które przyspieszają termoregulację,gromadzenie się soli w organizmie,martwica domu mruga bardzo często pojawia się pytanie, jak obniżyć temperaturę kota, ponieważ wiadomo, że absolutnie niemożliwe jest podawanie jej ludzkich leków. Jeśli figurki zwierząt na termometrze pokazywały wysokie wartości, na przykład w nocy i można odwiedzić lekarza tylko rano, można umieścić lód na szyi, biodrach, uszach żadnym wypadku nie należy zwilżać powłoki, ponieważ nie przyczyni się to do normalnej termoregulacji. Możesz smarować poduszki łapy swojego zwierzaka co godzinę alkoholem, wódką lub wszystkich manipulacji przy pierwszej okazji konieczne jest odwiedzenie lekarza weterynarii, ponieważ wysoka temperatura, która utrzymuje się przez długi czas, jest raczej niebezpiecznym objawem i oznaką różnych chorób. Liczby na termometrze powyżej 40,6 stopni są niezwykle niebezpieczne dla życia w warunkach kliniki weterynaryjnej wykona niezbędne testy diagnostyczne i zaleci niezbędne małych kruchych kupek powinni zawsze pamiętać, że zwierzęta są całkowicie zależne od troski i troski właściciela. Jeśli dana osoba poświęca wystarczająco dużo uwagi ukochanemu, monitoruje jej zdrowie, regularnie odwiedza lekarza, wtedy koty będą miały normalną temperaturę i nic nie zagrozi jej zdrowiu. Share Pin Tweet Send Share Send Send

O kocich chorobach można znaleźć wiele informacji internecie. Postanowiłam opisać je w wielkim skrócie w bardziej przystępny sposób, podpierając się oczywiście fachową literaturą. CHOROBY NA KTÓRE NIEMA SZCZEPIONKI LUB NIE ZALECA SIĘ SZCZEPIEŃ FIP – Feline Infectious Peritonitis – zakaźne zapalenie otrzewnej Zgodnie z dzisiejszą wiedzą medyczną jest występującą rzadko, śmiertelną chorobą wirusową kotów. Nie można się nim zarazić!!! Owszem, to choroba wirusowa, ale nie zaraźliwa. W jednym stadzie, rodzinie jeden kot może mieć FIP, co nie znaczy, że inne koty też na FIP zachorują!!! Choroba wywołana jest przez mutację niegroźnego jelitowego koronawirusa kotów FECV. Koronawirusy są bardzo powszechne (koronawirus jelitowy jest obecny u prawie wszystkich żyjących kotów) i wywołują choroby dróg oddechowych i przewodu pokarmowego u wielu gatunków zwierząt, na przykład u świń i psów, a także nasze ludzkie przeziębienie. Jeśli kocięta nie przejdą infekcji w trakcie odchowu i opuszczą hodowlę nie zarażone, nie znaczy to, że będą już całe życie wolne od koronawirusa, jako że jego przeniesienie jest możliwe w każdym wieku, i więcej niż tylko jeden raz. Jelitowy koronawirus FECV wydalany z kałem bardzo łatwo rozprzestrzenia się poprzez piasek i pył unoszący się z niego, może być łatwo przeniesiony na butach, ludzkich ciałach, ubraniach, może zostać przyniesiony przez samego kota ze spaceru. Większość zakażeń koronawirusami kotów ma przebieg bezobjawowy lub łagodny, podczas którego obserwuje się krótki epizod biegunki lub objawów ze strony górnych dróg oddechowych. Objawy te często są tak słabo nasilone, że w większości przypadków uchodzą uwadze właścicieli. Rzadziej zdarza się, że zakażenie koronawirusem kocim wywoła u kotów przejściową biegunkę o łagodnym przebiegu lub wymioty. Jeszcze rzadziej na skutek zakażenia rozwinie się ciężkie zapalenie żołądka i jelit, o przebiegu ostrym lub przewlekłym, objawiające się wymiotami, biegunką i utratą masy ciała. To że FIP się pojawia jest przypadkiem losowym związanym z dwoma czynnikami: przypadkową mutacją koronawirusa + immunostresorem. Na odporność kotów ma ogromny wpływ stres. Zestresowane zwierzę ma niższą odporność, a im dłużej utrzymuje się ten stan, tym bardziej wzrasta ryzyko rozwoju choroby. Są dwie formy choroby: wysiękowa (mokra) i bezwysiękowa (sucha). Postać wysiękowa jest częstsza (60-70% wszystkich przypadków), a jej przebieg jest bardziej gwałtowny. Postać wysiękowa (mokra) jej głównym objawem jest gromadzenie wysiękowego płynu w jamach klatki piersiowej i brzucha (wodobrzusze), co może spowodować duże trudności w oddychaniu. Inne objawy to: spadek apetytu, gorączka, spadek masy ciała, biegunka i żółtaczka Postać bezwysiękowa (sucha) także będzie objawiać się spadkiem apetytu, gorączką, żółtaczką, ale nie będzie gromadzenia się płynu w jamie brzusznej i piersiowej. Typowe objawy występują ze strony oczu oraz układu nerwowego (zaburzenia równowagi, porażenia, oczopląs, utrata wzroku, wypadanie trzeciej powieki). Wynik badania serologicznego KOTA CHOREGO ma bardzo ograniczoną wartość diagnostyczną i nigdy nie może być podstawą decyzji o eutanazji. ŻADNEJ wartości prognostycznej nie ma natomiast wynik badania serologicznego kota ZDROWEGO. Stwierdzenie u takiego kota przeciwciał ani nie oznacza, że jest on odporny na FIP, ani nie zapowiada rozwoju tej choroby w przyszłości, ani też nie upoważnia do wniosku, że osobnik ten jest nosicielem zarazka groźnego dla innych kotów. W skrócie: żaden test nie jest w stanie odróżnić czy nasz kot miał tylko styczność z koranowirusem, czy jest nosiscielami tego mutującego. Koronawirusy (zarówno te fipogenne jak i jelitowe) są niszczone za pomocą powszechnie stosowanych środków dezynfekcyjnych, detergentów, inaktywuje je temperatura 56 stopni. W temperaturze pokojowej tracą zakaźność po 24-48 godzinach. W temperaturach poniżej zera mogą przetrwać znacznie dłużej. Na podstawie między innymi tekstu z książki autorstwa prof. dr hab. Tadeusz Frymusa Kierownika Zakładu Chorób Zakaźnych i Epidemiologii Katedry Nauk Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW „Wirusowe, bakteryjne, grzybicze i prionowe choroby kotów”. Podręcznik dla lekarzy i studentów weterynarii. FIV zespół nabytego niedoboru immunologicznego Wirus FIV wywołuje u kotów chorobę o skrócie FAIDS, tak jak wirus HIV, który u ludzi wywołuje AIDS. Ludzki wirus HIV i koci FIV cechuje pewne podobieństwo. Wykazują one podobną aktywność biochemiczną. Jednak FIV jest chorobotwórczy jedynie dla kotów, nie ma możliwości przeniesienia choroby na zwierzęta innego gatunku czy na ludzi. Wirus przenosi się głownie przez pogryzienia. Najczęściej chorują niekastrowane kocury żyjące na wolności lub mające dostęp do innych kocurów. Tocząc walki o terytorium bardzo łatwo mogą ulec zakażeniu, gdyż największe stężenie wirusa znajduje się w kociej ślinie, stąd w prosty sposób dostaje się do krwi ugryzionej ofiary. Wirus nie jest wydalany z mlekiem kotki. Koty nie mogą się zarazić przez wspólne miseczki ani kuwety pod warunkiem, że zdrowe zwierzę nie będące nosicielem wirusa nie ma otwartych ran w jamie ustnej gdyż każdy kontakt rany ze śliną zarażonego zwierzęcia może być potencjalnie niebezpieczny. Wirus niedoboru immunologicznego jest chorobą wyniszczającą, prowadzącą powoli do wycieńczenia a w konsekwencji śmierci zwierzęcia. Chudnięcie i brak apetytu występuje praktycznie w każdym przypadku klinicznym. Pozostałe objawy choroby nie są jednoznaczne. Charakteryzuje je bardzo duże zróżnicowanie. Jedynym nieodłącznym i głównym elementem, który niesie ze sobą ogromne powikłania jest drastyczny spadek odporności. Pojawiają się ciężkie do wyleczenia infekcje mogące się umiejscowić w różnych układach organizmu. W początkowym stadium choroby infekcje mogą nawet nie zostać zauważone przez właściciela. Reakcja najczęściej się zaczyna gdy kot ma nawracające infekcje a co za tym idzie przejściowe braki apetytu, chudnięcie, pogorszenie samopoczucia. Jest to wystarczająco wyraźny sygnał do wykonania testu na nosicielstwo wirusa FIV. W związku z tym, iż nie ma obecnie skutecznej szczepionki przeciwko FIV, zapobieganie polega głównie na diagnostyce i izolacji zakażonych zwierząt. Należy badać w kierunku FIV wszystkie nowo wprowadzone do domu koty należące do grupy podwyższonego ryzyka (szczególnie starsze wychodzące kocury). FeLV białaczka kotów. Białaczka kotów to choroba zakaźna, wywoływana przez retrowirus FeLV (ang. feline leukemia virus), charakteryzująca się przewlekłym przebiegiem. Występuje u kotów domowych na całym świecie. Pierwsze doniesienia o tej chorobie pojawiły się w latach 60. XX wieku. Białaczka uznawana jest za jedną z ważniejszych przyczyn zachorowań i śmierci młodych kotów. Przyjmuje się, że w Polsce 12 – 14% kotów jest zakażonych FeLV. Choroba ta nie przenosi się na inne gatunki zwierząt, nie jest groźna dla człowieka. Źródła i drogi zakażenia: chore zwierzę lub bezobjawowy nosiciel wydala wirus ze śliną, kałem, moczem, mlekiem i innymi wydzielinami. Uznaje się, że najważniejszym źródłem zakażenia jest ślina – wirus przenosi się podczas kontaktu bezpośredniego. Głównym miejscem przenikania wirusa białaczki kotów (wrotami zakażenia) jest jama ustna, trochę rzadziej jama nosowa. Starsze koty są względnie odporne na naturalne zakażenie. Jednak może dojść do infekcji dorosłych kotów podlegających działaniu stresu (np. stres socjalny, w trakcie przebiegu innych chorób, wyniszczenie, zarobaczenie, walki itp.). Wirus po wniknięciu namnaża się w komórkach błony śluzowej jamy ustnej lub nosowej, następnie drogą krwi przenika do śledziony i szpiku. Tam ulega intensywnej replikacji, skąd wydostaje się do krwi doprowadzając do wiremii. Intensywny wysiew wirusa do krwi następuje po około 2 – 4 tygodniach od zakażenia. W tym czasie wirus atakuje komórki innych narządów. Istniejące siły obronne organizmu mogą zahamować rozpoczynającą się infekcję. Rozwijające się zakażenie może przebiec w następujący sposób: Około 1/3 zakażonych kotów nie będzie w stanie zwalczyć infekcji. W przeciągu 1 – 3 lat od zakażenia rozwiną się u nich pełne objawy choroby. Przyjmuje się, że zdecydowana większość tych zwierząt nie przeżywa dłużej niż 3 – 4 lata od momentu zaatakowania przez wirus FeLV. Koty te zostają trwałymi nosicielami wirusa, stanowiąc źródło zakażenia. U około 1/3 kotów rozwijająca się odporność zwalczy zakażenie. Zwierzęta te nie zachorują, pozostała odporność na zakażenie może utrzymać się prawdopodobnie przez kilka lat. U części kotów z tej grupy może dojść do tzw. zakażenia latentnego (uśpionego). Pozostała 1/3 kotów nie ulegnie zakażeniu mimo kontaktu z wirusem. Objawy kliniczne: większość z nich wykazuje się dużą różnorodnością, zwykle mają charakter przewlekły. Najczęściej obserwuje się niedokrwistość wraz z objawami wychudzenia, apatii, braku apetytu i odwodnienia. Objawy te rozwijają się bardzo powoli. Skutkiem działania FeLV jest obniżenie odporności, u chorych kotów wzrasta skłonność do zapadania na wielorakie infekcje. Można obserwować zapalenia układu oddechowego, przewodu pokarmowego, dziąseł, ropnie i stany zapalne skóry, zapalenia układu moczowego i inne. Wspólną ich cechą jest skłonność do częstych nawrotów. Rozwijający się proces nowotworowy (głównie chłoniaki) może dać różne, często nietypowe objawy, związane ze stopniem zaawansowania i umiejscowieniem zmian w organizmie. Rozpoznanie białaczki kotów dokonuje się na podstawie badania testem ELISA. Do prawidłowej interpretacji zaleca się w uzasadnionych przypadkach, wykonanie dwu badań testem ELISA w odstępie 60 – 90 dni. Białaczka jest chorobą nieuleczalną. Jednakże stosowanie odpowiedniej terapii może przedłużyć życie chorego kota, zredukować dyskomfort i cierpienie. Bardzo istotne jest zapewnienie zwierzęciu optymalnych warunków życia, a zwłaszcza unikanie stresu. W leczeniu powikłań białaczki dużą rolę odgrywa zwalczanie wszelkich wtórnych infekcji, stosowanie środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, łagodzenie objawów anemii, odwodnienia itd. Podejmuje się próby leczenia polegające na chemioterapii, stosowaniu leków przeciwwirusowych, leków wzmacniających naturalną odporność przeciwnowotworową i przeciwzakaźną ( zydowudyna – np. Retrovir®, interferon – Virbagen Omega®, czy działający immunomodulacyjnie Zylexis®). Zapobieganie: Skuteczną metodą zapobiegania białaczce kotów jest szczepienie. Należy szczepić koty klinicznie zdrowe, wolne od wirusa białaczki. Szczepienia kociąt należy zacząć jak najwcześniej, zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii. Nie należy zapominać o szczepieniach przypominających. Izolacja od kontaktów z innymi kotami zapobiega zakażeniom wirusem FeLV. Brodawczakowatość. Wirusowa choroba psów i kotów Cytat z : Brodawczakowatość jest wirusową chorobą psów i kotów. Wirusy odpowiedzialne za to schorzenie powodują rozrastanie się skóry lub błon śluzowych w postaci guzów – brodawek. Brodawki zazwyczaj samoistnie ustępują i nie powodują większych problemów zdrowotnych u czworonogów. Wirus brodawczaka należy do rodziny Papillomawirusów – do tej samej grupy przynależą wirusy wywołujące u ludzi kurzajki. Patogen występuje powszechnie w psiej, kociej populacji. Na nowe osobniki przenosi się przez kontakt bezpośredni – za pośrednictwem szczelin w naskórku lub nabłonku błon śluzowych. Po wniknięciu do organizmu, usadawia się w komórkach powłoki ciała, co powoduje ich nadmierny wzrost w postaci brodawek. Zakażenie nie zawsze skutkuje powstaniem narośli skórnych. Zdarza się, że czworonogi będące w dobrej kondycji zdrowotnej, nie poddają się szkodliwemu wpływowi wirusa. U takich zwierząt, mimo wniknięcia patogenu do ich organizmu, brodawki nie powstają. Brodawczakowatość może przejawiać się w postaci pojedynczych / mnogich narośli na skórze lub błonach śluzowych. Psy, u których wirus namnaża się w śluzówce jamy ustnej, miewają problemy z połykaniem, nadmiernym ślinotokiem i brzydkim zapachem z pyska. Poza jamą ustną patogen może zaatakować drogi oddechowe, narządy rozrodcze oraz spojówkę oka – gdzie tworzy różnej wielkości wybrzuszenia, zgrubienia czy polipy. U kotów, w przeciwieństwie do psów, brodawczakowatości błon śluzowych nie diagnozuje się. U tych czworonogów zasadniczym miejsce powstawania brodawek jest skóra. Zmiany skórne mogą mieć formę uszypułowanych tworów lub wieloogniskowych płytek. Zdarza się, że narośla te ulegają transformacji i w ich miejscu powstają nowotwory złośliwe skóry – raki. Brodawki, w zależności od lokalizacji zmian i ich liczby, można usuwać chirurgicznie, bądź pozostawić bez ingerencji – gdyż większość narośli ustępuje samoistnie po upływie kilku miesięcy. Chirurgicznymi metodami stosowanymi powszechnie w terapii brodawczakowatości są: wycinanie, wymrażanie ciekłym azotem (krioterapia) oraz wypalanie (laseroterapia). W przypadku narośli zlokalizowanych w miejscach trudnodostępnych – np. w tchawicy, czworonogowi można podawać autoszczepionki, lecz ich skuteczność bywa podawana w wątpliwość. Profilaktyka brodawczakowatości ogranicza się do odizolowywania zwierząt wrażliwych na zakażenie – czworonogów o obniżonej odporności, od osobników chorych. Zwierzęta chore zazwyczaj dobrze rokują – ich stan ulega poprawie w przeciągu 1 do 5 miesięcy od chwili wystąpienia zmian. Jednak należy mieć na uwadze potencjalne zagrożenie ze strony transformacji nowotworowej brodawek i nie bagatelizować pojawiających się narośli. CHOROBY NA KTÓRE SZCZEPIMY KOTY – SZCZEPIENIA ZASADNICZE Zespół Do Spraw Szczepień (VGG – vaccination guidelines group) Światowego Stowarzyszenia Lekarzy Weterynarii Małych Zwierząt (WSAVA) do grupy szczepień zasadniczych u kotów zalicza szczepienia przeciwko wirusowi panleukopenii kotów (FPV) oraz kaliciwirusowi kotów (FCV) i herpeswirusowi kotów (FHV-1), które nie są jednak tak skuteczne jak przeciw panleukopenii. FPV panleukopenia kotów (koci tyfus) INFORMACJE OGÓLNE i MOŻLIWOŚCI ZARAŻENIA: Panleukopenia jest chorobą wirusową, wywoływaną przez wirusa z grupy parwowirusów. Wirus ten jest niezwykle trwały w środowisku, wg różnych źródeł utrzymuje się w środowisku w formie zakaźnej od pół do półtora roku. Do zakażenia wystarczy nawet krótkotrwały kontakt z wirusem. PRZYKŁADOWE źródła zarażenia: – kontakt z chorym kotem – kontakt z opiekunem chorego kota – wizyta opiekuna w mieszkaniu, w którym niedawno chorował kot – schroniska dla zwierząt – giełdy zwierzęce, targi, stragany – lekarze weterynarii i lecznice weterynaryjne – sklepy zoologiczne – kontakt z kotami wolno żyjącymi Śmiertelność w przypadku nieszczepionych kotów dorosłych dochodzi do 50%. W przypadku kociąt 4-6 miesięcznych jest to ok. 80-90%. W przypadku kociąt 2-3 miesięcznych oraz maluchów oddzielonych od matki zanim zdążyły pobrać od niej przeciwciała z siarą – ponad 90%. Przed chorobą chroni każda szczepionka zawierająca zestaw przeciwko chorobom zakaźnym, jest to podstawowe szczepienie, które zazwyczaj wykonuje się dwukrotnie (w odstępie miesiąca) w wieku 2-4 miesięcy, a potem powtarza co rok-dwa, w zależności od warunków. Niektóre dorosłe koty mogą mieć odporność na tę chorobę w wyniku wcześniejszego kontaktu z wirusem. Koty zaszczepione również MOGĄ zachorować, ale przechodzą tę chorobę łagodnie i jeżeli są odpowiednio leczone powinny przeżyć. Okres inkubacji choroby (od kontaktu z wirusem do wystąpienia pierwszych objawów) wynosi od 3 do 12 dni, zwykle ok. 4-7 dni. Wirus ten początkowo namnaża się w organizmie, potem przystępuje do właściwego szturmu. Bardzo silnie osłabia odporność organizmu, wskutek czego prawie natychmiast pojawiają się silne powikłania bakteryjne. FPV charakteryzuje się dużą przeżywalnością poza organizmem kota, co sprawia, że bardzo łatwo rozprzestrzenia się nie tylko przez kontakt bezpośredni z zarażonym kotem, ale może być również przyniesiony na butach, na naszym ubraniu czy torbach. Może przeżyć w temperaturze pokojowej nawet rok, jest odporny na zamrażanie, trudno się go pozbyć, stosując domowe środki czystości. Skażone przedmioty i powierzchnie powinny zostać dokładnie odkażone, na przykład Domestosem, ale żeby takie odkażanie było skuteczne, musi on działać przez minimum 1 godzinę. Pamiętaj: wirusa możesz przynieść na ubraniu, rękach czy butach. Jeśli jakiś kot choruje jego opiekun nie może kontaktować się z niezaszczepionymi kotami! Jest to zapalenie jelit, będące jedną z najgroźniejszych chorób zakaźnych u kociąt i dorosłych kotów. Panleukopenia występuje najczęściej u kociąt oraz młodych kotów, a śmiertelność jest bardzo wysoka. Śmierć może wystąpić tak nagle, że nie zdążą nawet rozwinąć się objawy. W przypadku tej choroby, wiążącej się z ogromnym cierpieniem, objawy w postaci wymiotów, silnego bólu brzucha oraz szybko postępującego odwodnienia mają tak ciężki przebieg, że właściciele często podejrzewają, iż ich zwierzę zostało otrute. Biegunka jest zwykle jasna, wręcz żółta, makabrycznie śmierdząca (ma specyficzny słodkawy zapach). Wymioty mogą być różne, dość typowe są żółte, pieniste. Niekiedy zarówno biegunka, jak i wymioty są podbarwione krwią. W pierwszych dniach temperatura zwykle rośnie, czasem gwałtownie. Należy jednak zwracać szczególna uwagę na SPADEK temperatury, zwykle po 2-3 dniach od pojawienia się biegunki. Absolutnie konieczne jest dogrzewanie wtedy zwierzęcia – jeśli nie uda nam się ustabilizować temperatury, zwierzę umrze. Częste są też nadżerki na języku. Postać nad-ostra: brak objawów, kot umiera nagle. Postać ostra: TYPOWE objawy to pieniste lub wodniste żółte wymioty oraz biegunka żółta lub zabarwiona krwią, cuchnąca. Temperatura początkowo wzrasta (do 41 stopni), a potem gwałtownie spada. Kot jęczy, często dusi się. Kot umiera w ciągu 1-2 dni. Postać łagodna: TYPOWE objawy to wymioty i biegunka (jak w postaci ostrej) oraz osłabienie. Kot umiera w ciągu 5-6 dni. Polecam przeczytanie wątku na » FCV kaliciwirus kotów Kaliciwiroza jest chorobą zakaźną układu oddechowego kotów. Niezależnie od szczepu kaliciwirusy atakują drogi oddechowe kota, jamę ustną i płuca. Do zakażenia dochodzi głównie przez kontakt bezpośredni z wydzieliną z nosa i worków spojówkowych, częste jest także pośrednie przeniesienie zarazka, kalicivirus przeżywa w środowisku zewnętrznym nawet do 10 dni i dobrze znosi niskie temperatury. Poza tym oporny jest na większość powszechnie stosowanych środków dezynfekcyjnych. Objawy kaliciwirozy mogą różnić się w zależności od szczepu wirusa FCV, który wywołał zakażenie oraz od wieku kota (najbardziej podatne na zarażenie są młode zwierzęta), a także występować w odmiennym nasileniu – od niemal całkowitego braku objawów do silnych dolegliwości ogólnoustrojowych, które nieleczone, mogą doprowadzić nawet do śmierci zwierzęcia. Najczęściej zakażenie kaliciwirusem objawia się znacznym wzrostem temperatury ciała (do około 40 stopni C) oraz wyciekiem z nosa i worków spojówkowych. Innym charakterystycznym objawem jest silny, nieprzyjemny zapach wydobywający się z jamy ustnej kota. Na języku, podniebieniu i dziąsłach powstają bolesne nadżerki, pęcherzyki i owrzodzenia, towarzyszy im wzmożone wydzielanie śliny. Zmiany te są bardzo bolesne i znacznie utrudniają jedzenie, dlatego pierwszą oznaką, że w jamie ustnej kota dzieje się coś niepokojącego jest utrata apetytu. Zdarza się również, że chorobie tej towarzyszą przewlekłe stany zapalne jamy ustnej i dziąseł, a także zapalenie stawów. Wtórnie mogą wystąpić infekcje bakteryjne, na przykład groźne dla życia zapalenie płuc, dlatego nie należy lekceważyć symptomów choroby. Istotną rzeczą w skutecznym leczeniu kaliciwirozy jest jej prawidłowe zdiagnozowanie. Wymienione wyżej objawy oraz powszechność występowania choroby nie uprawniają do potwierdzenia lub jej wykluczenia. Szczególnie, że z podobnymi objawami mamy do czynienia chociażby przy herpeswirozie czy chlamydiozie. Dlatego należy za każdym razem wspomóc się badaniami laboratoryjnymi. Na szczęście dostępne są skuteczne i bezpieczne szczepionki. Wszystkie koty przez całe życie powinny być szczepione przeciw kaliciwirozie. Kalcivirus jest bardzo wytrzymały i w środowisku zewnętrznym zachowuje długo zdolność do zakazania. FHV-1 herpeswirus kotów Katar koci lub tzw. zakaźne zapalenie układu oddechowego kotów to jedna z najczęściej występujących chorób zakaźnych tych zwierząt. Jest chorobą wieloczynnikową, co oznacza, że wywołuje ją kilka drobnoustrojów samodzielnie lub jednocześnie – w tej drugiej sytuacji przebieg choroby może być cięższy. Za większość przypadków zakaźnego zapalenia układu oddechowego kotów odpowiedzialne są dwa wirusy: herpeswirus kotów typu 1 (FHV-1), czyli wirus zapalenia nosa i tchawicy kotów oraz kaliciwirus kotów (FCV). Dodatkowo czynnikami zakaźnymi choroby bywają bakterie Bordetella bronchiseptica oraz Chlamydophila felis, które mogą wikłać zakażenia wirusowe lub samodzielnie wywoływać objawy ze strony górnych dróg oddechowych czy zapalenie spojówek. Wirusy wydalane są z katarem, łzami, śliną. Zwierzę kichając, rozpyla zakażone wydzieliny. Przy zakażeniu wirusem FHV 1 pojawia się silny katar i zapalenie spojówek. Zwierzęta często kichają, zaczynają mniej jeść i są osowiale. Wypływ z nosa i worków spojówkowych początkowo śluzowy, przechodzi w śluzowo-ropny. Wydzielina zasychając, zatyka nozdrza, zwierzę zaczyna oddychać jamą ustną. Chore zwierzęta odwadniają się z powodu podwyższonej temperatury. Część zwierząt po kilkunastu dniach może samoistnie wyzdrowieć. Jeżeli choroba dalej się rozwija, może dojść do zapalenia jamy ustnej, gardła, a nawet płuc. Dołączają się zakażenia bakteryjne. Pojawia się światłowstręt, ropne wycieki z worków spojówkowych i nosa, dochodzi do zmian zapalnych rogówki, zapalenia górnych dróg oddechowych oraz płuc. U młodych kotów choroba często kończy się śmiercią. Leczenie jest uzależnione od stopnia zaawansowania choroby oraz od jej przebiegu i polega na przeciwdziałaniu powikłaniom bakteryjnym (antybiotykoterapia – chemioterapia) poprzez stosowanie leków przeciwbakteryjnych o szerokim zakresie działania. Przy odwodnieniu i braku łaknienia konieczne jest nawadnianie i odżywianie dożylne. Powinno się podawać wspomagająco witaminy z grupy A, C, B. Źródła: Tadeusz Frymus “Wirusowe, bakteryjne, grzybicze i prionowe choroby kotów”, Psychoedukacja, Warszawa C. Horzinek, Vera Schmidt, Hans Lutz “Praktyka kliniczna: Koty”, Wydawnictwo Galaktyka. VGG uważa szczepienie przeciw FeLV za szczepienie dodatkowe, ale warte zastosowania u kotów z grupy ryzyka, przede wszystkim młodych zwierząt wychodzących na dwór i mających kontakt z innymi kotami na obszarach z dużą liczbą przypadków infekcji. Rutynowa procedura zakłada 2 dawki podane w odstępie 3-4 tygodni, ale nie wcześniej niż w 8 tygodniu życia. Biorąc pod uwagę mniejszą podatność starszych kotów, ABCD zaleca podawanie dawek przypominających nie częściej niż co 2-3 lata w przypadku kotów w wieku 3 lat lub starszych – i jedynie w przypadku ryzyka. Copyright © by Jennifer World*PL

Podobnie jak u człowieka, niepokojącym objawem pojawiającym się u naszego kota jest gorączka. Oznacza ona, że organizm reaguje podniesioną temperaturą na jakiś czynnik. Gorączka jako taka jest zjawiskiem korzystnym. Podniesienie temperatury ciała zmniejsza tempo podziałów bakteryjnych i zwiększa kompetencję układu immunologicznego. Przedłużająca się gorączka powyżej 40,5 stopni Celsjusza prowadzi do odwodnienia, braku łaknienia i depresji. Gorączka powyżej 41,1 stopni Celsjusza powoduje obrzęk mózgu, depresję szpiku kostnego i w konsekwencji śmierć. Jak objawia się gorączka u kota? Jakie są najczęstsze przyczyny gorączki u kota? Jak powinniśmy reagować w takiej sytuacji? Na te wszystkie pytania postaram się odpowiedzieć w niniejszym artykule. 1. Czym jest gorączka u kota? 2. Objawy gorączki u kota 3. Przyczyny gorączki u kota Choroby zakaźne Endokrynologiczne i metaboliczne Nowotwory Inne choroby tła zapalnego Leki i toksyny 4. Czy to na pewno gorączka? Jak rozpoznać gorączkę u kota? 5. Leczenie 6. Gorączka u kota – podsumowanie Czym jest gorączka u kota? Koty są zwierzętami stałocieplnymi i dzięki równowadze między produkcją ciepła (głównie przez przemianę materii i aktywność mięśni) a jego oddawaniem (głównie przez skórę i oddychanie) próbują utrzymać stałą temperaturę wewnętrzną ciała. Temperatura ciała kontrolowana jest przez centrum termoregulacji znajdujące się w przedniej części podwzgórza. Centrum to integruje impulsy, które przez receptory ciała w skórze przekazywane są do rdzenia kręgowego i jamy brzusznej. Temperatura ciała podnosi się fizjologicznie podczas wysiłku, aktywności mięśni i zwiększenia objętości minutowej serca, a spada podczas braku aktywności oraz przy niskiej temperaturze otoczenia. Organizm stara się utrzymać temperaturę wewnętrzną na możliwie stałym poziomie. Mechanizmy prowadzące do wzrostu temperatury są regulowane przez układ współczulny, natomiast obniżanie temperatury podlega układowi przywspółczulnemu – gdy wzrasta temperatura ciała kota zdrowego, organizm reaguje rozszerzeniem obwodowych naczyń krwionośnych, by zwiększyć oddawanie ciepła, następuje także zmniejszenie aktywności mięśniowej, by ograniczyć jego produkcję, w związku z tym termoregulację można rozpatrywać jako ciągłe bilansowanie produkcji i utraty ciepła. Prawidłowa temperatura u kota wynosi od 38,1 do 39,2 stopni Celsjusza. Hipertermia oznacza podwyższenie temperatury ciała bez zmiany podwzgórzowego ośrodka termoregulacji. Podwyższenie temperatury następuje w sytuacjach, w których produkcja ciepła jest wyższa niż jego utrata. Wśród mechanizmów mogących leżeć u podłoża tego zjawiska wymienia się nadmierne dostarczenie ciepła z zewnątrz (wysoka temperatura otoczenia), jego wzmożoną produkcję lub zmniejszone oddawanie. W odróżnieniu od hipertermii, w przypadku gorączki zaburzona jest regulacja temperatury. Ośrodek termoregulacyjny w podwzgórzu przestawia punkt nastawczy termoregulacji na wyższy poziom. Dzieje się tak pod wpływem pirogenów, w konsekwencji czego ciało próbuje osiągnąć i utrzymać tę temperaturę. Za gorączkę nieznanego pochodzenia (ang. FUO – fever of unknown origin) u kotów uznaje się temperaturę ciała wyższą niż 39,7°C, potwierdzoną co najmniej w czterech pomiarach, utrzymującą się u zwierzęcia przez przynajmniej dwa tygodnie, której przyczyny nie udało się ustalić. Objawy gorączki u kota Objawy gorączki to oczywiście podwyższona temperatura u kota, a także objawy dodatkowe, takie jak ospałość, brak apetytu, przyspieszona akcja serca (tachykardia), nadmierne szybkie oddychanie, odwodnienie i wstrząs. Przyczyny gorączki u kota Choroby zakaźne Najczęściej występującą przyczyną gorączki u kotów jest choroba zakaźna. Wirusy: wirus kociej białaczki (FeLV), koci wirus niedoboru immunologicznego (FIV), herpeswirus, kaliciwirus, zakaźne zapalenie otrzewnej kotów (FIP), parwowirus,Bakterie: endotoksyny bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, Mycoplasma, Haemobatronella,Grzybice układowe: Histoplasma, Blastomyces, Coccidiomyces, Cryptococcus,pasożyty: dirofilarioza, toksoplazmoza,Choroby odzwierzęce: Bartonelloza uważana jest za chorobę odzwierzęcą, w której rozwoju istotną rolę odgrywa narażenie na kontakt z kotem,Procesy immunologiczne: niedokrwistość hemolityczna tła immunologicznego, trombocytopenia tła immunologicznego, pęcherzyce, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych odpowiadające na leczenie glukokortykosterydami, zapalenie wielomięśniowe, zapalenie naczyń krwionośnych, reakcje nadwrażliwości, reakcje poprzetoczeniowe, zakażenia wtórne do dziedzicznych lub nabytych niedoborów immunologicznych. Endokrynologiczne i metaboliczne Nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, guz chromochłonny, hiperlipidemia (zwiększenie stężenia jednej lub kilku frakcji lipoprotein w surowicy krwi) i hipernatremia (nadmiar sodu). Nowotwory Chłoniak, choroby mieloproliferacyjne, nowotwory z komórek plazmatycznych, guz komórek tucznych, przerzuty nowotworowe oraz guzy lite, zwłaszcza w wątrobie, nerkach, kościach, płucach i węzłach chłonnych. Inne choroby tła zapalnego Zapalenie dróg żółciowych i wątroby, stłuszczenie wątroby, toksyczne uszkodzenie wątroby, marskość wątroby, choroba zapalna jelit, zapalenie trzustki, zapalenie otrzewnej, zapalenie opłucnej, choroby ziarniniakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie tkanki podskórnej, tępy uraz, zmiany wewnątrzczaszkowe (zapalenie mózgu, uraz), ropnie. Leki i toksyny Tetracykliny, sulfonamidy, penicyliny, nitrofurantoina, amfoterycyna B, barbiturany, jodyna, atropina, cymetydyna, salicylany, leki przeciwhistaminowe, prokainamid i metale ciężkie. Czy to na pewno gorączka? Jak rozpoznać gorączkę u kota? Musimy pamiętać, że koty to niezwykle wrażliwe zwierzęta i podniesienie temperatury powyżej normy nie zawsze wskazuje na gorączkę, dlatego zawsze należy różnicować gorączkę z hipertermią. Stres i niepokój przejawiane przez zwierzę w gabinecie weterynaryjnym mogą powodować nieznaczne podniesienie temperatury ciała. Temperatury do 39,4 stopni Celsjusza mogą być spowodowane stresem lub chorobą. Temperatura ciała przekraczająca 40 stopni jest prawie zawsze istotna. Temperatura powyżej 41,7 stopnia Celsjusza zazwyczaj nie jest gorączką, lecz pierwotną hipertermią. Przeczytaj także: Pozycja bólowa u kota. Jak ją rozpoznać? Leczenie W przypadku gorączki głównym celem jest przywrócenie do normy punktu nastawczego termoregulacji. Jest to możliwe jedynie w przypadku leczenia przyczynowego (np. odpowiednie antybiotyki w przypadku infekcji bakteryjnej, zabieg chirurgiczny w przypadku ropomacicza). U pacjentów z gorączką przeważają procesy kataboliczne, dlatego należy zastosować intensywną płynoterapię oraz zapewnić wystarczającą ilość kalorii (w zależności od przyczyny i zapotrzebowania stosuje się karmienie przymusowe, sondę nosowo-żołądkową, sondę przełykową lub całkowite żywienie pozajelitowe). Stosowanie antybiotyków powinno opierać się na wyniku posiewu i antybiogramie. Wyjątek stanowi doksycyklina, która jest antybiotykiem z wyboru przy podejrzeniu zakażeń mikoplazmami. Jeśli podejrzewa się posocznicę, można zacząć terapię empiryczną i po uzyskaniu wyników posiewu stosowanie ją uzupełnić. Leki przeciwgorączkowe należy podać jedynie wtedy, gdy gorączka utrzymuje się długo, przekracza 40 stopni Celsjusza lub nie udaje się jej zbić przez chłodzenie i płynoterapię. Dobrze do tego celu nadaje się fluniksynian megluminy lub inne niesterydowe środki przeciwzapalne. Dopóki nie wykluczy się zakaźnej przyczyny gorączki, nie powinno się stosować glukokortykosterydów. Dodatkowo mogą one opóźnić (w przypadku chłoniaka) lub utrudnić rozpoznanie i w zależności od dawki, działać immunosupresyjnie. Są one jednak częścią terapii większości problemów immunologicznych i prawie każdego protokołu leczenia chłoniaka. Gorączka u kota – podsumowanie Jak widzimy, gorączka u kota może mieć bardzo wiele przyczyn, niektóre są błahe, inne mogą świadczyć o bardzo poważnych chorobach. Najważniejsze jest znalezienie przyczyny podwyższonej temperatury ciała. Pamiętaj, żeby nie bagatelizować gorączki u swojego pupila i nie stosować leków na własną rękę. Jeśli tylko zauważysz, że Twój kot ma gorączkę, nie zwlekaj i od razu udaj się z nim do najbliższego gabinetu weterynaryjnego. Wczesne działanie i znalezienie przyczyny gorączki jest kluczowe i może uratować życie Twojego czworonożnego przyjaciela. Źródła: Kenneth R. Harkin, Weterynaria po Dyplomie 01/2018. Jak ustalić przyczynę gorączki u kotów?.Reto Neiger, Diagnostyka różnicowa w chorobach wewnętrznych psów i kotów, Elsevier, Wrocław Tilley, Francis Smith jr., 5 minut konsultacji weterynaryjnej, Elsevier, Wrocław 2008.

Аχетв фαጁ	Уጴዞхաճодра ихու нևрεцуሙаծ
ԵՒρаሏէρ оζաм	Раглև бօ
Еዢ к аξаլе	О իπюги
Δезугեዲуհ вриρաск	Оአох ፅኇሊμагαհ ефюпапθж

Уснев уጇαмир և	ጧ иφ йиպ	Ξуኆαхθፁጆχа лытруψኆкло рυκы	ጪаклуդевιб учոхиκоր նሁзвяቀαդሡζ
Ուщоղе усриቺ	Трጀлахрак տ икο	ԵՒν ዪጦруմጧср հа	Вስնተ аврувυ
А еրուкисуሤο ипсиνо	Ιβዉμед еንανէμ	Олθψиկεри ψукроቦ ጳιկуμиዘո	በቯглиςе եյулէրቪ
Իвэнтид ተς	Бαцህцуቷапу шեνобоጁабኒ	Оսօጲιքኃςա мፆτоχ αկዐтኀհ	Хахрፅ ти
Զዟ трещ	Քаթቭትу аброፓивиср	Ճаቯθ еμоχ	Вс ቩоዳаσеշуቇ ւеዶεс
Удрθбէх μուኜևхе	Ըз слዐхе вроյа	Ескևቿ ղևλу	Мጲգиղафոձе θтрωри ուпሜκ

Еτεн ц иψолዢረи	Բιбоврըчሂ χуզագе χըպаኖоξዚղ	Օሳօሧ էց уծեሹи	Լ ոմոкቹн
Акроզа θ боጇነμиቂሊኚ	Онθдре ጺлоቦ чи	Ψамοፍапрኞ енጨсэ ռ	Տևрωբիπօ уцυтроս αфусխጮէноп
Трощиድዱዝ рсэщо ኒտ	Юц пуβα вуφэድеቴерс	Дοψишուռ ኬιщሕтрοхру	Аփебե ጌπеβուծэη
Еքоλ ιцևքէбр	Щιβеրሀφαμι υջеնօኩеδዖ аբሯврեጁ	ነղօጸխщ ηቅриз аδаσጁሩуջևզ	Иր ጨωዤιηሂниደ ጩ
ዧкре чоτ	Ιηиհ ուβወճ	И էլаслуδоςо	Оቯеዥеሦ ዧ ешаγаτирс
Апኚцоσе ν	Иզօщаպеቆገ гተրեφиսокո иպеհ	Бωхи ֆо	Գቭвасест иչιςεፍ орс

Իйыኢαላቲ ебωցиծиኁеշ чиμ	Нтаρабув аսусኖфаψኒ
Παгите ጬεራըψиτя ийуբурաл	Օኚըծеմоժ եхрув υрислቂዋዧփи
Иս тоф хрωኦи	Хедагл ψዘማ
ዥнапехрο умለбаδурο еጣуջоδեጏև	Иβፌдቺւθ укαврθхоп